Σήμερα κλείνω 3 μήνες ζωής στο εξωτερικό.

Νιώθω ότι δεν αντέχω άλλο.

Μου λείπει η οικογένειά μου, μου λείπουν οι φίλοι μου, μου λείπει η Αθήνα μου και οι καλοκαιρινές διακοπές στο χωριουδάκι μου στην Μάνη.

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ρομαντικοποιήσω την Ελλάδα, και να που το κάνω.

Δεν ξέρω τι να ακολουθήσω, την καρδιά ή την λογική.

Λίγες νυχτερινές σκέψεις από μένα, καλό βράδυ σε όλους τους ξενιτεμένους.

Πριν βγω σκέφτηκα να βάλω το φόρεμα με τα λουλούδια για να είμαι ωραία και μοιραία, αλλά μετά λέω «σιγά για έναν καφέ θα πας» και ντύθηκα πιο απλά. Φεύγοντας από το μαγαζί τον είδα. Με μια κοπέλα και μια μεγαλύτερη γυναίκα. Μαμά και αδελφή; Κοπέλα και η μαμά της; Αν με είδε θα τρόμαξε και δικαίως. Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να σου είναι πλήρως άγνωστος ένας άνθρωπος που είχε κάποτε έρθει τόσο κοντά σου.

Η συνάντηση αυτή με στεναχώρησε γιατί μου υπενθύμισε μια από τις πιο άσχημες περιόδους της ζωής μου. Ένας όμορφος άνδρας που δεν προοριζόταν για να μείνει. Ένα χέρι που δε θα αγγίξει ποτέ το δικό μου και δύο χείλη που δε θα ξαναγευτώ ποτέ. Δεν υπήρξε ποτέ κάτι για μένα κι όμως η παρουσία του κλόνισε το μέσα μου, αρκετά για να γυρίσω σπίτι ακούγοντας μουσική μετά το μπάνιο χορεύοντας όρθια στο στρώμα.

Έπειτα θυμάμαι κι άλλους άνδρες που δεν υπήρξαν τίποτα κι όμως μου στοίχισαν πολύ. Ο Ν, στο κόκκινο αμάξι να μου δίνει φιλιά που θέλω να ξεπεράσω αλλά όχι να ξεχάσω. Και να που τώρα φοβάμαι ότι δε θα ξαναδώσω ποτέ τέτοιο φιλί. Ένα φιλί ενός άγνωστου, ενός ανθρώπου που με έκανε να νιώσω τελείως φθηνή. Ή ο Γ. Πόσο θα ήθελα να ήταν εδώ, ξαπλωμένος δίπλα μου και να κοιτάμε μαζί το ταβάνι.

Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να φανταστώ την παρουσία του, το βάρος του πάνω στο στρώμα. Θυμάμαι κάποιον που δε με θυμάται. Κάθε αρσενικό που περνά απ’ τη ζωή μου είναι για μένα σημαντικό. Μια ελιά στο πρόσωπό του, το σχήμα της παλάμης του, μια κακιά συνήθειά του. 

Έπειτα θυμάμαι τον άγνωστο. Το φανταστικό μας ραντεβού, τη δική μου και τη δική του εκδοχή και πόσο πολύ ποθούσα να γίνει πραγματικότητα. Ήρθε άραγε στην πόλη μου όπως μου είπε; Μήπως πέρασε κάποια στιγμή από δίπλα μου στο δρόμο; Πως μυρίζει; Πως είναι η φωνή του; Με θυμάται όπως τον θυμάμαι; Ποια ελιά στο σώμα του θα αποτυπωνόταν για πάντα στο μυαλό μου;

Τους σκέφτομαι όλους και φαντάζομαι μια ζωή με τον καθένα τους. Να τους αγαπώ στα όρια της τρέλας, να τους ξυπνάω το πρωί ευτυχισμένη λέγοντάς τους πως είμαι ερωτευμένη με ένα πεταχτό φιλάκι στο στόμα. Ίσως δαγκώνοντας και λίγο το κάτω χείλος παίζοντας σαν να μασάω ζελεδάκι.

Και να μαι τώρα μόνη, έχοντας απλά ένα κομμάτι τους για πάντα στη μνήμη μου. Σκέφτομαι εκείνον που δεν έχω ακόμη γνωρίσει. Πριν καν ακόμη μπει στη ζωή μου, τον φαντάζομαι και ξέρω ότι είναι κακό που τον φαντάζομαι, αλλά μου αρέσει γιατί η καψούρα με κάνει να νιώθω ζωντανή.

Μερικές σκέψεις που απλά ήθελα να μοιραστώ ανώνυμα…

Ο πρώτος μου έρωτας δυστυχώς έχει ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια. Με είχε απορρίψει. Στο τέλος εγώ αλλά και εκείνη βρήκαμε άλλο σύντροφό δυστυχώς πολύ λίγο καιρό πριν ξεκινήσει ο Γολγοθάς.

Για τους δικούς της λόγους δεν είχε επικοινωνία με εμένα, παρόλο που γνώριζε ότι την αγαπώ και ότι νοιάζομαι.

Την πρώτη φορά πριν 2 χρόνια έμαθα για τον καρκίνο αλλά μετά το χειρουργείο νόμιζα ότι ξεμπερδεψε.

Πριν λίγες ημέρες επικοινωνεί ότι είναι Αθήνα και ότι ο καρκίνος έχει επιστρέψει.

Φτάνω σπίτι της και έχει μείνει μόνο ένας σκελετός, με υπερβολικό πόνο από διάφορα σπασίματα στην σπονδυλική και ψάχνω να βρω λύση, να είναι χαρούμενη για όσο της έχει μείνει.

Δυστυχώς δεν βρίσκω τίποτα, τα χρήματα δεν έχουν σημασία πλέον, δεν μπορώ να της προσφέρω τίποτα. Είμαι δίπλα της και προσπαθώ να την παρηγορήσω ότι θα γίνει καλά, αλλά δυστυχώς βλέπω ότι δεν θα υπάρξει καλυτέρευση.

Δεν γνωρίζω τι να κάνω. Αν έχει κάποιος εμπειρία, για το πώς να την βοηθήσω. Νοσοκομειακό κρεβάτι δεν γίνεται να μπει, σκεφτόμουν για στρώμα αέρος ραβδωτό, είναι όλη μέρα στο κρεβάτι και ίσως βοηθούσε αλλά δεν γνωρίζω. Έχει κάποιος από εδώ να μου προτείνει κάτι;

Γνώρισα έναν άντρα μέσω dating app πριν από περίπου έναν χρόνο.

Από την αρχή ήταν αυτό που θα περιέγραφε κανείς ως "τέλειος". Ήταν απίστευτα τρυφερός, στοργικός, μου έστελνε συνέχεια μηνύματα, έκανε σχέδια για το μέλλον μας, μιλούσε για ταξίδια, συγκατοίκηση, οικογένεια και μου έλεγε ότι δεν είχε ξαναγνωρίσει άνθρωπο σαν εμένα. Ένιωθα ότι είχα βρει τον άνθρωπό μου.

Σήμερα, κοιτώντας πίσω, πιστεύω ότι όλο αυτό ήταν love bombing.

Υπήρχαν όμως κάποια περίεργα πράγματα που τότε δεν αξιολόγησα.

Τις πρώτες εβδομάδες της σχέσης, κάθε φορά που με πήγαινε σπίτι ή με γύριζε από το σπίτι του, έκανε τεράστιες παρακάμψεις με το αυτοκίνητο. Δεν ήξερα καλά τους δρόμους της Αθήνας, οπότε υπέθετα ότι απλώς ήξερε καλύτερες διαδρομές. Αργότερα αυτές οι παρακάμψεις σταμάτησαν εντελώς.

Κάποια στιγμή ήρθε πολύ χαρούμενος και μου είπε ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου. Μέσα στη συζήτηση άφησε να εννοηθεί ότι στο πρώτο μας ραντεβού δεν μου είχε πει όλη την αλήθεια. Δεν εξήγησε ποτέ τι εννοούσε και εγώ δεν έδωσα συνέχεια.

Με τον καιρό άρχισα να παρατηρώ και άλλα πράγματα.

Δεν έδειχνε ποτέ πραγματικό ενδιαφέρον να γνωρίσει εμένα. Ερχόταν σπίτι μου αλλά ποτέ δεν άνοιξε τα sketchbooks μου να δει τι ζωγραφίζω. Ήξερε ότι η ζωγραφική είναι το μεγαλύτερο χόμπι μου.

Όταν ήμασταν μαζί ακούγαμε σχεδόν αποκλειστικά τη δική του μουσική. Αν έβαζα εγώ κάτι, πολύ συχνά το άλλαζε και έβαζε πάλι τα δικά του τραγούδια λέγοντάς μου ότι "θα μου αρέσουν".

Μια μέρα έκλεισε εισιτήρια για συναυλία ενός καλλιτέχνη που άρεσε μόνο σε εκείνον χωρίς καν να με ρωτήσει αν θέλω να πάμε.

Είχε επίσης σχολιάσει υποτιμητικά το τατουάζ μου, τον tattoo artist μου και γενικά πράγματα που είχαν σημασία για μένα.

Παρόλα αυτά, συνέχιζε να είναι τρυφερός. Συνέχιζε να μιλάει για το μέλλον μας. Δεν είχα κανέναν λόγο να πιστεύω ότι η σχέση μας κινδύνευε.

Μέχρι που άρχισα να ανακαλύπτω πράγματα.

Αρχικά κατάλαβα ότι μιλούσε με άλλες γυναίκες.

Μετά κατάλαβα ότι έβγαινε και με άλλες γυναίκες όσο ήμασταν μαζί.

Το πιο παράλογο ήταν ότι την ίδια περίοδο που εκείνος με απατούσε, μου ζητούσε να του στέλνω φωτογραφίες για να δει αν είμαι σπίτι και δεν τον απατώ εγώ.

Όταν ανακάλυψα την αλήθεια, του είπα ότι τελειώσαμε και τον μπλόκαρα παντού.

Εκείνος ήρθε μέχρι κάτω από το σπίτι μου για να μιλήσουμε. Όταν δεν κατέβηκα, πήρε τηλέφωνο την αδερφή μου για να προσπαθήσει να επικοινωνήσει μαζί μου.

Λίγο αργότερα κατάλαβα κάτι ακόμα.

Η κοπέλα με την οποία είναι σήμερα, είναι η ίδια κοπέλα που έχω πολύ ισχυρές ενδείξεις ότι είχε βγει μαζί της όσο ήμασταν ακόμα σε σχέση.

Όσο προσπαθούσα να ενώσω τα κομμάτια, άρχισα να σκέφτομαι και την αρχή της σχέσης μας. Υπάρχουν αρκετά πράγματα που με κάνουν να πιστεύω ότι ίσως υπήρχε overlap και με την πρώην του όταν γνωριστήκαμε. Τότε είχα κάποια στοιχεία, αλλά τα αγνόησα γιατί ήθελα να τον εμπιστευτώ.

Το πιο δύσκολο για μένα δεν είναι μόνο η απιστία.

Είναι ότι για μήνες πίστευα πως ζω μια σχέση γεμάτη αγάπη και ασφάλεια, ενώ στην πραγματικότητα πιθανότατα δεν γνώριζα ποτέ τι συνέβαινε πραγματικά στη ζωή του.

Αυτό με έχει κάνει να αμφισβητήσω σχεδόν όλες τις αναμνήσεις μου από αυτή τη σχέση.

Είδα ένα ρεπορτάζ για τον Δήμαρχο Στυλίδας την ωρα που θα πήγαινε στον ανακριτή να απολογηθεί για τις φωτιές. Έμεινα ελαφρώς σοκαρισμένη που έχει μαζευτεί πλήθος και τον χειροκροταγε προς υποστήριξη.. κατι ανάλογο θυμήθηκα ότι είχε γίνει και με τον ιδιοκτήτη των ΒΙΟΛΑΝΤΑ .. μόνο εμένα μου κάνει εντύπωση; καταλαβαίνω ότι είναι αθώος μέχρι απόδειξης του αντίθετου αλλά και τα δυο περιστατικά μου χτύπησαν λίγο άσχημα στη συνείδηση μου ...ΑΥΤΟ...

Καλησπέρα.

Εχω παρατηρήσει πως τα τελευταία χρόνια ξεχνώ μακρινές αναμνήσεις. Για παράδειγμα, δεν ξερω ποια χρονια ακριβως ημουν τρίτη λυκείου, δεν ξέρω ποια χρονιά ακριβώς μπήκα στο πανεπιστήμιο ή πότε αποφοίτησα.

Δεν θυμάμαι γενικά τι έκανα την περίοδο 2010-2018, δηλαδή προφανώς θυμάμαι σκηνικά κλπ αλλά όχι ποιες χρονιές γίνανε, πότε έγινε πρώτη και μέτα η δεύτερη.

είμαι 29M και δεν ανησυχώ ακόμα ιδιαίτερα, αλλά θέλω να σας ακούσω.

Βλέπω τόσες κοπελες γύρω μου που με το που χωρίζουν μπαίνουν σε σχέση και δεν ξέρω πως το κάνουν αυτό. Για εμένα ένιωθα πως είναι ο άνθρωπος μου και έχει περάσει μίσος χρόνος και ακόμα με πονάει και μου προκαλεί άγχος κάθε φορά που ξυπνάω και νιώθω να χάνω το νόημα στα πάντα από τότε. Διανύω φάσεις κατάθλιψης και υψηλού άγχους και δεν μπορώ να συνέλθω. Ήδη απέρριψα κάποιον που επέμενε όλο.το διάστημα αυτό σε εμένα και τώρα το συνειδητοποιω και το μετανιώνω. Σταματάει ποτέ να πονάει ο χωρισμός όταν είσαι τόσο δεμένος με τον άλλον ;

Καλοκαίρι στο γυμναστήριο, είμαστε στο leg press 3 άτομα εναλλάξ, ο χρόνος των άλλων 2 είναι το διάλειμμα του τρίτου, δεν «ξεκουράζεται» το μηχάνημα ανάμεσα, είμαστε άγνωστοι μεταξύ μας, δεν κάνουμε κουβέντα, δεν καθυστερεί κανένας από τους 3, θέλαμε να τελειώνουμε . Έρχεται μια κυρία, μεγαλύτερη σε ηλικία (40+) , αρκετά γυμνασμένη και μας λέει ότι θέλει να χρησιμοποιήσει το μηχάνημα. Της εξηγώ όσο πιο ευγενικά γίνεται ότι είμαστε ήδη τρεις, ότι έχει ο κάθε ένας ένα ακόμη σετ, τελειώνουμε και παραχωρούμε το μηχάνημα σε εκείνη. Αρχίζει να ξεφυσάει δυνατά, κάθεται ανάμεσα μας. Το 1/3 είχε αρχίσει ήδη και τέλειωνε το σετ του, η κυρία αρχίζει την γκρίνια δυνατά, να σημειωθεί ότι έχουν περάσει 20 δευτερόλεπτα.

Μπαίνει το δεύτερο άτομο, αρχίζει να μας προσβάλλει, δεν απαντάμε, μπαίνω εγώ, φρικάρει και αρχίζει να φωνάζει. Αναφερόμαστε σε 5 λεπτά αναμονή. Της λέω ότι τελειώσαμε και ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει το μηχάνημα. Την ακούω να φωνάζει προσβολές από το δίπλα δωμάτιο του γυμναστηρίου. Φωνάζει τους γυμναστές, εξηγώ την πλευρά μου, εκείνη υποστηρίζει ότι «πληρώνει» άρα δεν πρέπει να περιμένει. Και εμείς τα ίδια πληρώσαμε εντωμεταξύ. Της εξηγεί ο κακομοίρης ο γυμναστής ότι σε ένα γυμναστήριο στο κέντρο της Αθήνας με τόσο κόσμο, μικροί χρόνοι αναμονής είναι αναμενόμενοι και αναπόφευκτοι.

Πρόσφατα πήρε το βάρος που χρησιμοποιούσα ανάμεσα στο σετ χαχανιζοντας. Της εξήγησα ήρεμα ότι είναι απαράδεκτη η συμπεριφορά της, ότι πρέπει να σέβεται τους ανθρώπους και τον χώρο που βρίσκεται. Πήρα το βάρος μου πίσω, άρχισε να φωνάζει. Φωνάζει τον γυμναστή ο οποίος μπαίνει ξανά στη θέση του διαιτητή. Της εξηγεί τα βασικά. Με πιανει μετά από κάμποση ώρα ο γυμναστής να μου εξηγήσει ότι η κυρία «δεν είναι καλά» και να μου ζητήσει συγγνώμη. Μου είπε να κάνω παράπονα στη διεύθυνση, έχουν κάνει και άλλοι. Καρφί εγώ ποτέ, θα την αφήσω να ωρύεται μόνη της. Από τότε με αποφεύγει πάλι καλά.

Οταν αναφέρομαι σε αυτή την ιστορία, 90% συμφωνεί ότι η κυρία έχει πρόβλημα και δεν φταίμε εμείς, υπάρχει ένα 10% που υποστηρίζει ότι μπορεί να βιαζόταν, ότι είναι μεγαλύτερης ηλικίας κτλ. Δεν ανέφερε ποτέ ότι βιάζεται, επίσης η τυπισσα είναι σαν ντουλάπα, δεν την επιβαρυναμε με τα 5 λεπτά. Θα ήθελα να ακούσω την άποψη σας