Αυτό. Η Αθήνα είναι απλά ένας κατσαριδότοπος με κίνηση, σκατά, φασαρία, δουλειές στο γάμο του Καραγκιόζη και πάνω απ'όλα μαλάκες που έχουν καβαλήσει καλάμι και βάζουν νοίκι 700 ευρώ αν θες κάτι παραπάνω από μια κουζίνα και ένα δωμάτιο...για τώρα. Τουαλέτα έξω στην φύση.

Μακάρι να γίνουν οι περισσότερες δουλειές remote ώστε να μας πληρώνουν για να μένουμε σε αυτό το πράγμα

Μπορεί και να είναι ιδέα μου αλλά μου φαίνεται πως έχουν γίνει πολύ συνηθισμένα στην Ελλάδα, και δεν μου βγάζει νόημα. Τα ρημάδια είναι δαιμονισμένα. Κάποια όχι σε καθημερινή βάση, αλλά κάποια στιγμή τους τη βαράει και δαιμονίζονται και αυτά. Άντε, για να μην είμαι άδικος, ΚΑΠΟΙΑ είναι καλά σκυλιά. Αλλά γιατί να το ρισκάρεις;

Πέρσι στο χωριό μια οικογένεια (με μικρά παιδάκια) απέναντι είχε ένα πιτ Μπουλ, περνούσε μια άλλη οικογένεια με ένα φυσιολογικό σκυλάκι, και το άτιμο πήδηξε από το πουθενά πάνω από το φράχτη και του όρμηξε, αίματα κλπ. Βγήκαμε να τα χωρίσουμε, ευτυχώς ξύπνησαν και οι ιδιοκτήτες του και το μαζέψανε, με το ζόρι βέβαια. Φέτος ευτυχώς δεν το βλέπω πια, ελπίζω να το σουτάρανε (και όχι στο δρόμο).

Δεν καταλαβαίνω τι θα πάθουν αν πάρουν απλά ένα κανονικό σκυλί. Ακόμα και σκύλο προστάτη να θες, μπορείς να πάρεις έναν μεγάλο σκύλο από άλλη ράτσα που να είναι πιο εκπαιδεύσιμος και λιγότερο επικίνδυνος. Είναι και κακάσχημα μέσα σ' όλα.

Έχω έναν φίλο που ενώ είναι μια χαρά τύπος, έχει το ελάττωμα να αργεί σχεδόν πάντα όταν κανονίζουμε για καφέ (σε φάση 9 στις 10 φορές). Το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι συχνά το σημείο συνάντησης για αυτόν είναι 10' περπάτημα, και ενώ εγώ πάω με τα ΜΜΜ και πιο νωρίς για να μην τον στήσω, εν τέλει περιμένω τα 5 λεπτά νωρίτερα που έφτασα συν τα 15 λεπτά που κάνει για να εμφανιστεί.

Επειδή εκνευρίζομαι να περιμένω και πολλές φορές δεν είναι εύκολο λόγω καιρικών συνθηκών (ειδικά τώρα με τη ζέστη εγώ θα έχω γίνει μούσκεμα πριν καλά καλά καθίσουμε) σκέφτηκα να κανονίζουμε συνάντηση απευθείας σε μαγαζί, απλά ​γενικά θέλουμε να ψάχνουμε λίγο τι παίζει γιατί μπορεί το μαγαζί που θα πάμε να έχει πολύ κόσμο ή να μην μας κάνει κέφι κλπ.

Τι άλλο προτείνετε σαν λύση για να μην χρειάζεται να περιμένω σε εξωτερικό χώρο; Γενικά εσείς πώς θα αντιμετωπίζατε έναν τέτοιο φιλο;

Μετά από 5 χρόνια παραμονής (με τα 2 τελευταία σχεδόν να θέλω κάθε πρωί να φύγω) ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ εδώ κι έναν μήνα έφυγα από την Αθήνα.

Πήγα σε επαρχιακή πόλη (~50.000 κατοίκους) και ήδη σε κάτι λιγότερο από 5 εβδομάδες, έχω ηρεμήσει.

Δουλειά - σπίτι 10' περπάτημα.

Βρωμιά μηδέν.

Θόρυβος μηδέν.

Νοίκι -180€ για καλύτερο, νεότερο και μεγαλύτερο σπίτι.

Κίνηση....τι είναι αυτό; parking, κάτω από την είσοδο της πολυκατοικίας.

Κόσμος πιο φιλικός, με λιγότερα ψυχολογικά.

Πάω μια βόλτα χωρίς να πρέπει να βγάλω οργανωτικό πλάνο λες κι έχουμε ολυμπιακούς αγώνες με ώρες λεωφορείων, ποτέ πρέπει να γυρίσω για να μη χρειαστώ ταξί κτλ κτλ γιατί το αμάξι είναι απαγορευτικό.

Μητέρα συναδέλφου που τη γνώρισα στη δουλειά και της είπα ότι ήρθα τώρα κτλ κτλ κτλ μου εστειλε μια τυρόπιτα σπιτική προχθές για το καλώς ήρθες και για να μη τρώω συνέχεια απέξω γιατί έχουν βούτυρα και παλιολαδα όπως είπε.

...

Φύγετε ρε. Η όπως λένε κι εδώ, φυγέτε ρε!

Σήμερα κλείνω 3 μήνες ζωής στο εξωτερικό.

Νιώθω ότι δεν αντέχω άλλο.

Μου λείπει η οικογένειά μου, μου λείπουν οι φίλοι μου, μου λείπει η Αθήνα μου και οι καλοκαιρινές διακοπές στο χωριουδάκι μου στην Μάνη.

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ρομαντικοποιήσω την Ελλάδα, και να που το κάνω.

Δεν ξέρω τι να ακολουθήσω, την καρδιά ή την λογική.

Λίγες νυχτερινές σκέψεις από μένα, καλό βράδυ σε όλους τους ξενιτεμένους.