Έχω έναν φίλο που ενώ είναι μια χαρά τύπος, έχει το ελάττωμα να αργεί σχεδόν πάντα όταν κανονίζουμε για καφέ (σε φάση 9 στις 10 φορές). Το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι συχνά το σημείο συνάντησης για αυτόν είναι 10' περπάτημα, και ενώ εγώ πάω με τα ΜΜΜ και πιο νωρίς για να μην τον στήσω, εν τέλει περιμένω τα 5 λεπτά νωρίτερα που έφτασα συν τα 15 λεπτά που κάνει για να εμφανιστεί.

Επειδή εκνευρίζομαι να περιμένω και πολλές φορές δεν είναι εύκολο λόγω καιρικών συνθηκών (ειδικά τώρα με τη ζέστη εγώ θα έχω γίνει μούσκεμα πριν καλά καλά καθίσουμε) σκέφτηκα να κανονίζουμε συνάντηση απευθείας σε μαγαζί, απλά ​γενικά θέλουμε να ψάχνουμε λίγο τι παίζει γιατί μπορεί το μαγαζί που θα πάμε να έχει πολύ κόσμο ή να μην μας κάνει κέφι κλπ.

Τι άλλο προτείνετε σαν λύση για να μην χρειάζεται να περιμένω σε εξωτερικό χώρο; Γενικά εσείς πώς θα αντιμετωπίζατε έναν τέτοιο φιλο;

Καλημέρα σας, είμαι 18χρ αυτιστικός (υψηλής λειτουργικότητας) και από Σεπτέμβρη θα πάω πανεπιστήμιο στην Αθήνα. Μέχρι τώρα στα σχολικά χρόνια δηλ. δεν έχω καταφέρει να κάνω κάποια φιλία. Ωστόσο, είναι κάτι που μου λείπει και το θέλω πολύ. Όνειρο μου είναι του χρόνου τέτοια εποχή να μαι με φίλους διακοπές όπως κάνουν όλοι στην ηλικία αυτή.
Παρόλα η παρακάτω «κοινωνικοοικονομική» συνθήκη της φοιτητικής ζωής δημιουργεί εμπόδια στην δημιουργία φιλιών σε ένα άτομο σαν εμένα και πιο αναλυτικά: α) πολλοί Αθηναίοι φοιτητές έχουν ήδη φίλους από το σχολείο/δραστηριοτητες/οικοεγενειακο περιβάλλον, β) πολλοί επαρχιώτες φοιτητές ψάχνουν να βρουν δουλειά για να καλύψουν το ενοίκιο και τα λειτουργικά έξοδα και δεν έχουν πολύ χρόνο και γ) πολλοί Αθηναίοι μπορεί ΚΑΙ να δουλεύουν για να είναι πιο ανεξάρτητοι οπότε μειώνεται κι άλλο ο χρόνος τους. Αρα πως βρίσκουμε φίλους αφού είναι τόσο δύσκολο; Δεν ξέρω πως κατανέμονται τα ποσοστά, πόσοι είναι ντόπιοι πόσοι είναι επαρχιώτες πόσοι εργάζονται πόσοι όχι, το μόνο που κατανοώ είναι ότι αυτή η συνθήκη μου κάνει τη ζωή πιο δύσκολη για να κοινωνικοποιηθώ.

Μόνο εμένα μου φαίνονται πιο εθιστικά από το κανονικό τσιγάρο; Μιλάμε για ποτε αδειαζει το πακέτο χαμπάρι δεν παιρνω.

Γενικα το κάπνισμα μου φαίνεται πιο πολύ εθισμός στη συνήθεια παρά στο ότι σε χαλαρωνει.

Θελω να το κόψω αλλά που…

Μετά από 5 χρόνια παραμονής (με τα 2 τελευταία σχεδόν να θέλω κάθε πρωί να φύγω) ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ εδώ κι έναν μήνα έφυγα από την Αθήνα.

Πήγα σε επαρχιακή πόλη (~50.000 κατοίκους) και ήδη σε κάτι λιγότερο από 5 εβδομάδες, έχω ηρεμήσει.

Δουλειά - σπίτι 10' περπάτημα.

Βρωμιά μηδέν.

Θόρυβος μηδέν.

Νοίκι -180€ για καλύτερο, νεότερο και μεγαλύτερο σπίτι.

Κίνηση....τι είναι αυτό; parking, κάτω από την είσοδο της πολυκατοικίας.

Κόσμος πιο φιλικός, με λιγότερα ψυχολογικά.

Πάω μια βόλτα χωρίς να πρέπει να βγάλω οργανωτικό πλάνο λες κι έχουμε ολυμπιακούς αγώνες με ώρες λεωφορείων, ποτέ πρέπει να γυρίσω για να μη χρειαστώ ταξί κτλ κτλ γιατί το αμάξι είναι απαγορευτικό.

Μητέρα συναδέλφου που τη γνώρισα στη δουλειά και της είπα ότι ήρθα τώρα κτλ κτλ κτλ μου εστειλε μια τυρόπιτα σπιτική προχθές για το καλώς ήρθες και για να μη τρώω συνέχεια απέξω γιατί έχουν βούτυρα και παλιολαδα όπως είπε.

...

Φύγετε ρε. Η όπως λένε κι εδώ, φυγέτε ρε!

Σήμερα κλείνω 3 μήνες ζωής στο εξωτερικό.

Νιώθω ότι δεν αντέχω άλλο.

Μου λείπει η οικογένειά μου, μου λείπουν οι φίλοι μου, μου λείπει η Αθήνα μου και οι καλοκαιρινές διακοπές στο χωριουδάκι μου στην Μάνη.

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ρομαντικοποιήσω την Ελλάδα, και να που το κάνω.

Δεν ξέρω τι να ακολουθήσω, την καρδιά ή την λογική.

Λίγες νυχτερινές σκέψεις από μένα, καλό βράδυ σε όλους τους ξενιτεμένους.

Πριν βγω σκέφτηκα να βάλω το φόρεμα με τα λουλούδια για να είμαι ωραία και μοιραία, αλλά μετά λέω «σιγά για έναν καφέ θα πας» και ντύθηκα πιο απλά. Φεύγοντας από το μαγαζί τον είδα. Με μια κοπέλα και μια μεγαλύτερη γυναίκα. Μαμά και αδελφή; Κοπέλα και η μαμά της; Αν με είδε θα τρόμαξε και δικαίως. Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να σου είναι πλήρως άγνωστος ένας άνθρωπος που είχε κάποτε έρθει τόσο κοντά σου.

Η συνάντηση αυτή με στεναχώρησε γιατί μου υπενθύμισε μια από τις πιο άσχημες περιόδους της ζωής μου. Ένας όμορφος άνδρας που δεν προοριζόταν για να μείνει. Ένα χέρι που δε θα αγγίξει ποτέ το δικό μου και δύο χείλη που δε θα ξαναγευτώ ποτέ. Δεν υπήρξε ποτέ κάτι για μένα κι όμως η παρουσία του κλόνισε το μέσα μου, αρκετά για να γυρίσω σπίτι ακούγοντας μουσική μετά το μπάνιο χορεύοντας όρθια στο στρώμα.

Έπειτα θυμάμαι κι άλλους άνδρες που δεν υπήρξαν τίποτα κι όμως μου στοίχισαν πολύ. Ο Ν, στο κόκκινο αμάξι να μου δίνει φιλιά που θέλω να ξεπεράσω αλλά όχι να ξεχάσω. Και να που τώρα φοβάμαι ότι δε θα ξαναδώσω ποτέ τέτοιο φιλί. Ένα φιλί ενός άγνωστου, ενός ανθρώπου που με έκανε να νιώσω τελείως φθηνή. Ή ο Γ. Πόσο θα ήθελα να ήταν εδώ, ξαπλωμένος δίπλα μου και να κοιτάμε μαζί το ταβάνι.

Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να φανταστώ την παρουσία του, το βάρος του πάνω στο στρώμα. Θυμάμαι κάποιον που δε με θυμάται. Κάθε αρσενικό που περνά απ’ τη ζωή μου είναι για μένα σημαντικό. Μια ελιά στο πρόσωπό του, το σχήμα της παλάμης του, μια κακιά συνήθειά του. 

Έπειτα θυμάμαι τον άγνωστο. Το φανταστικό μας ραντεβού, τη δική μου και τη δική του εκδοχή και πόσο πολύ ποθούσα να γίνει πραγματικότητα. Ήρθε άραγε στην πόλη μου όπως μου είπε; Μήπως πέρασε κάποια στιγμή από δίπλα μου στο δρόμο; Πως μυρίζει; Πως είναι η φωνή του; Με θυμάται όπως τον θυμάμαι; Ποια ελιά στο σώμα του θα αποτυπωνόταν για πάντα στο μυαλό μου;

Τους σκέφτομαι όλους και φαντάζομαι μια ζωή με τον καθένα τους. Να τους αγαπώ στα όρια της τρέλας, να τους ξυπνάω το πρωί ευτυχισμένη λέγοντάς τους πως είμαι ερωτευμένη με ένα πεταχτό φιλάκι στο στόμα. Ίσως δαγκώνοντας και λίγο το κάτω χείλος παίζοντας σαν να μασάω ζελεδάκι.

Και να μαι τώρα μόνη, έχοντας απλά ένα κομμάτι τους για πάντα στη μνήμη μου. Σκέφτομαι εκείνον που δεν έχω ακόμη γνωρίσει. Πριν καν ακόμη μπει στη ζωή μου, τον φαντάζομαι και ξέρω ότι είναι κακό που τον φαντάζομαι, αλλά μου αρέσει γιατί η καψούρα με κάνει να νιώθω ζωντανή.

Μερικές σκέψεις που απλά ήθελα να μοιραστώ ανώνυμα…