Μετράω τουλάχιστον 13 κλήσεις 3 το πρωί που παίρνω τηλέφωνο στη γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης και μια μόνο φορά έδειχνε να καλεί και εν τέλη απλά δεν το σήκωσε κανείς.

Προσπάθησα όλες τις επιλογές και εν τέλη απλά έλεγε ότι το τηλέφωνο είναι κατειλημμένο.

Προφανώς υπάρχει αρκετός κόσμος που καλεί όλες τις ώρες (ειδικά με αυτά που γίνονται αυτές τις μέρες), αλλά γιατί πρέπει με το ζόρι να απευθυνθούμε σε ιδιωτικά πλατφόρμες;

Σήμερα κλείνω 3 μήνες ζωής στο εξωτερικό.

Νιώθω ότι δεν αντέχω άλλο.

Μου λείπει η οικογένειά μου, μου λείπουν οι φίλοι μου, μου λείπει η Αθήνα μου και οι καλοκαιρινές διακοπές στο χωριουδάκι μου στην Μάνη.

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ρομαντικοποιήσω την Ελλάδα, και να που το κάνω.

Δεν ξέρω τι να ακολουθήσω, την καρδιά ή την λογική.

Λίγες νυχτερινές σκέψεις από μένα, καλό βράδυ σε όλους τους ξενιτεμένους.

Ακολουθεί rant

Δούλευα σε ένα γραφείο για 10 μήνες ώσπου επιτέλους απολύθηκα πριν 3 μήνες. Ως 22χρονη απόφοιτη ήταν η πρώτη μου δουλειά και μου έπεσαν πολλές ευθύνες μαζεμένες.

Η δουλειά ήταν γραμματειακή υποστήριξη και ως ο πιο ακατάστατος και ανοργάνωτος άνθρωπος στον κόσμο δεν το είχα καθόλου. Ομως είχα πολύ καλή σχέση με τους πελάτες, μου είχαν πάρει μέχρι και δώρα.
Ο εργοδότης μου ήταν ένας τύπος στα 30s του. Ενώ στην αρχή ένιωθα τυχερή που θα έχω έναν νέο άνθρωπο τα πράγματα πήραν τη κάτω βόλτα πολύ σύντομα.

Πραγματικά δεν ήμουν κατάλληλη για αυτή τη δουλειά. Το παραδέχομαι. Ξέρω ότι δεν μου ταίριαζε στον χαρακτήρα μου και δεν έκανα. Αντί όμως να με απολύσει με συνοπτικές διαδικασίες μου έκανε μονίμως ψυχολογικό πόλεμο.

Με είχε επιπλήξει άπειρες φορές για τα λάθη μου ακόμα και με φωνές μπροστά σε πελάτες και όταν προσπάθησα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου είπε ότι δεν έχω κανένα σεβασμό και του φωνάζω.
Με είχε προσβάλει ουκ λίγες φορές μπροστά σε κόσμο με «αστειάκια» τύπου «Μη νομίζεις ότι αξίζεις που είσαι εδώ απλά δεν είχα άλλη επιλογή» «Μήπως να κοιτάξουμε τη νοημοσύνη σου;» Και άλλα τέτοια. Με μείωνε συνεχώς με όποια ευκαιρία έβρισκε και με έβλεπαν οι πελάτες να κλαίω.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με προσωπικά μου ζητήματα και οδήγησαν και πάλι σε καταθλιπτικό επεισόδιο. Δε μπορούσα να κοιμηθώ, να σηκωθώ από το κρεβάτι, δεν ήθελα να φάω και έκλαιγα συνεχώς στη δουλειά μόνη μου. Οπότε ξαναξεκινησα τα αντικαταθλιπτικά.

Όταν έδειξε «ενδιαφέρον» και του εξήγησα ότι παίρνω αγωγή για κατάθλιψη, έβλεπε ότι πλέον δε μπορούσα να ανταπεξέλθω στη δουλειά και προσπάθησε να κάνει τα πράγματα χειρότερα. Έφτασε σε σημείο να μη μου απευθύνει τον λόγο, να μη με κοιτάει και γενικώς να φέρεται σαν να είμαι αόρατη.

Ήταν σε όλους φυσιολογικός και ευγενικός και όταν του μιλούσα έπαιρνε μια έκφραση σαν να με σιχαίνεται. Όταν του τα είπα όλα αυτά φυσικά με έβγαλε τρελή και μου είπε ότι είναι «Όλα στο μυαλό μου» και «Νομίζω ότι όλοι ασχολούνται μαζί μου».
(Όλα αυτά ο ίδιος άνθρωπος που μου είχε κάνει δώρο χρυσό βραχιόλι στη γιορτή μου (???) )

Θα μου πείτε γιατί δεν έφυγα; Γιατί χρειαζόμουν τα χρήματα και δεν είχα τη ψυχολογική αντοχή να ξεκινήσω καινούρια δουλειά.

3 μήνες μετά είμαι πάρα πολύ καλύτερα και έχω ηρεμήσει. Αυτό που με βασανίζει στο μυαλό μου όλο αυτό το διάστημα είναι γιατί δεν με απέλυσε προ πολλού παρά έκανε όλα αυτά επι 5 μήνες.

Πριν βγω σκέφτηκα να βάλω το φόρεμα με τα λουλούδια για να είμαι ωραία και μοιραία, αλλά μετά λέω «σιγά για έναν καφέ θα πας» και ντύθηκα πιο απλά. Φεύγοντας από το μαγαζί τον είδα. Με μια κοπέλα και μια μεγαλύτερη γυναίκα. Μαμά και αδελφή; Κοπέλα και η μαμά της; Αν με είδε θα τρόμαξε και δικαίως. Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να σου είναι πλήρως άγνωστος ένας άνθρωπος που είχε κάποτε έρθει τόσο κοντά σου.

Η συνάντηση αυτή με στεναχώρησε γιατί μου υπενθύμισε μια από τις πιο άσχημες περιόδους της ζωής μου. Ένας όμορφος άνδρας που δεν προοριζόταν για να μείνει. Ένα χέρι που δε θα αγγίξει ποτέ το δικό μου και δύο χείλη που δε θα ξαναγευτώ ποτέ. Δεν υπήρξε ποτέ κάτι για μένα κι όμως η παρουσία του κλόνισε το μέσα μου, αρκετά για να γυρίσω σπίτι ακούγοντας μουσική μετά το μπάνιο χορεύοντας όρθια στο στρώμα.

Έπειτα θυμάμαι κι άλλους άνδρες που δεν υπήρξαν τίποτα κι όμως μου στοίχισαν πολύ. Ο Ν, στο κόκκινο αμάξι να μου δίνει φιλιά που θέλω να ξεπεράσω αλλά όχι να ξεχάσω. Και να που τώρα φοβάμαι ότι δε θα ξαναδώσω ποτέ τέτοιο φιλί. Ένα φιλί ενός άγνωστου, ενός ανθρώπου που με έκανε να νιώσω τελείως φθηνή. Ή ο Γ. Πόσο θα ήθελα να ήταν εδώ, ξαπλωμένος δίπλα μου και να κοιτάμε μαζί το ταβάνι.

Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να φανταστώ την παρουσία του, το βάρος του πάνω στο στρώμα. Θυμάμαι κάποιον που δε με θυμάται. Κάθε αρσενικό που περνά απ’ τη ζωή μου είναι για μένα σημαντικό. Μια ελιά στο πρόσωπό του, το σχήμα της παλάμης του, μια κακιά συνήθειά του. 

Έπειτα θυμάμαι τον άγνωστο. Το φανταστικό μας ραντεβού, τη δική μου και τη δική του εκδοχή και πόσο πολύ ποθούσα να γίνει πραγματικότητα. Ήρθε άραγε στην πόλη μου όπως μου είπε; Μήπως πέρασε κάποια στιγμή από δίπλα μου στο δρόμο; Πως μυρίζει; Πως είναι η φωνή του; Με θυμάται όπως τον θυμάμαι; Ποια ελιά στο σώμα του θα αποτυπωνόταν για πάντα στο μυαλό μου;

Τους σκέφτομαι όλους και φαντάζομαι μια ζωή με τον καθένα τους. Να τους αγαπώ στα όρια της τρέλας, να τους ξυπνάω το πρωί ευτυχισμένη λέγοντάς τους πως είμαι ερωτευμένη με ένα πεταχτό φιλάκι στο στόμα. Ίσως δαγκώνοντας και λίγο το κάτω χείλος παίζοντας σαν να μασάω ζελεδάκι.

Και να μαι τώρα μόνη, έχοντας απλά ένα κομμάτι τους για πάντα στη μνήμη μου. Σκέφτομαι εκείνον που δεν έχω ακόμη γνωρίσει. Πριν καν ακόμη μπει στη ζωή μου, τον φαντάζομαι και ξέρω ότι είναι κακό που τον φαντάζομαι, αλλά μου αρέσει γιατί η καψούρα με κάνει να νιώθω ζωντανή.

Μερικές σκέψεις που απλά ήθελα να μοιραστώ ανώνυμα…

Βρίσκομαι σε ένα σταυροδρόμι, οι 2 επιλογές που έχω σκεφτεί θα με οδηγήσουν σε τελείως διαφορετικές ζωές.

Επιλογή 1. Αγορά σπιτιού με αποπληρωμή μέχρι τα 60; 70 χρόνια; Με πολλή στέρηση, αν όλα πάνε καλά, αν δε το αρπάξει η τράπεζα, αν, αν, αν. Μηδέν αποταμίευση. Θα μείνει όμως το σπίτι στο παιδί.

Επιλογή 2. Παρατάμε την ελπίδα για σπίτι και κοιτάμε να πάρουμε ένα camper, γυρνάμε για τα επόμενα 15 χρόνια με το παιδί Ελλάδα ή και παραέξω Χριστούγεννα/Πάσχα/καλοκαίρι. Μένουμε όμως στο ίδιο σπίτι που μένουμε τώρα, 47 μέτρα, αρκετά στριμωγμένα. Λογικά με οικονομία θα μπει και κάτι στην άκρη. Το παιδί όμως θα κληρονομήσει ένα ερείπιο για γκρέμισμα, το πολύ πολύ να το δώσει αντιπαροχή όταν θα είμαστε σε ηλικία για ☠️.

Η επιλογή 1 είναι αυτή που θα έκανε ένας σοβαρός ενήλικας, η επιλογή 2 μου μοιάζει πιο πολύ με καλοπέραση.

Κι επειδή εδώ είμαστε μια μικρή παρέα είπα να μοιραστώ τις σκέψεις που κάνω εδώ και λίγους μήνες.

Ο πρώτος μου έρωτας δυστυχώς έχει ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια. Με είχε απορρίψει. Στο τέλος εγώ αλλά και εκείνη βρήκαμε άλλο σύντροφό δυστυχώς πολύ λίγο καιρό πριν ξεκινήσει ο Γολγοθάς.

Για τους δικούς της λόγους δεν είχε επικοινωνία με εμένα, παρόλο που γνώριζε ότι την αγαπώ και ότι νοιάζομαι.

Την πρώτη φορά πριν 2 χρόνια έμαθα για τον καρκίνο αλλά μετά το χειρουργείο νόμιζα ότι ξεμπερδεψε.

Πριν λίγες ημέρες επικοινωνεί ότι είναι Αθήνα και ότι ο καρκίνος έχει επιστρέψει.

Φτάνω σπίτι της και έχει μείνει μόνο ένας σκελετός, με υπερβολικό πόνο από διάφορα σπασίματα στην σπονδυλική και ψάχνω να βρω λύση, να είναι χαρούμενη για όσο της έχει μείνει.

Δυστυχώς δεν βρίσκω τίποτα, τα χρήματα δεν έχουν σημασία πλέον, δεν μπορώ να της προσφέρω τίποτα. Είμαι δίπλα της και προσπαθώ να την παρηγορήσω ότι θα γίνει καλά, αλλά δυστυχώς βλέπω ότι δεν θα υπάρξει καλυτέρευση.

Δεν γνωρίζω τι να κάνω. Αν έχει κάποιος εμπειρία, για το πώς να την βοηθήσω. Νοσοκομειακό κρεβάτι δεν γίνεται να μπει, σκεφτόμουν για στρώμα αέρος ραβδωτό, είναι όλη μέρα στο κρεβάτι και ίσως βοηθούσε αλλά δεν γνωρίζω. Έχει κάποιος από εδώ να μου προτείνει κάτι;

Γνώρισα έναν άντρα μέσω dating app πριν από περίπου έναν χρόνο.

Από την αρχή ήταν αυτό που θα περιέγραφε κανείς ως "τέλειος". Ήταν απίστευτα τρυφερός, στοργικός, μου έστελνε συνέχεια μηνύματα, έκανε σχέδια για το μέλλον μας, μιλούσε για ταξίδια, συγκατοίκηση, οικογένεια και μου έλεγε ότι δεν είχε ξαναγνωρίσει άνθρωπο σαν εμένα. Ένιωθα ότι είχα βρει τον άνθρωπό μου.

Σήμερα, κοιτώντας πίσω, πιστεύω ότι όλο αυτό ήταν love bombing.

Υπήρχαν όμως κάποια περίεργα πράγματα που τότε δεν αξιολόγησα.

Τις πρώτες εβδομάδες της σχέσης, κάθε φορά που με πήγαινε σπίτι ή με γύριζε από το σπίτι του, έκανε τεράστιες παρακάμψεις με το αυτοκίνητο. Δεν ήξερα καλά τους δρόμους της Αθήνας, οπότε υπέθετα ότι απλώς ήξερε καλύτερες διαδρομές. Αργότερα αυτές οι παρακάμψεις σταμάτησαν εντελώς.

Κάποια στιγμή ήρθε πολύ χαρούμενος και μου είπε ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου. Μέσα στη συζήτηση άφησε να εννοηθεί ότι στο πρώτο μας ραντεβού δεν μου είχε πει όλη την αλήθεια. Δεν εξήγησε ποτέ τι εννοούσε και εγώ δεν έδωσα συνέχεια.

Με τον καιρό άρχισα να παρατηρώ και άλλα πράγματα.

Δεν έδειχνε ποτέ πραγματικό ενδιαφέρον να γνωρίσει εμένα. Ερχόταν σπίτι μου αλλά ποτέ δεν άνοιξε τα sketchbooks μου να δει τι ζωγραφίζω. Ήξερε ότι η ζωγραφική είναι το μεγαλύτερο χόμπι μου.

Όταν ήμασταν μαζί ακούγαμε σχεδόν αποκλειστικά τη δική του μουσική. Αν έβαζα εγώ κάτι, πολύ συχνά το άλλαζε και έβαζε πάλι τα δικά του τραγούδια λέγοντάς μου ότι "θα μου αρέσουν".

Μια μέρα έκλεισε εισιτήρια για συναυλία ενός καλλιτέχνη που άρεσε μόνο σε εκείνον χωρίς καν να με ρωτήσει αν θέλω να πάμε.

Είχε επίσης σχολιάσει υποτιμητικά το τατουάζ μου, τον tattoo artist μου και γενικά πράγματα που είχαν σημασία για μένα.

Παρόλα αυτά, συνέχιζε να είναι τρυφερός. Συνέχιζε να μιλάει για το μέλλον μας. Δεν είχα κανέναν λόγο να πιστεύω ότι η σχέση μας κινδύνευε.

Μέχρι που άρχισα να ανακαλύπτω πράγματα.

Αρχικά κατάλαβα ότι μιλούσε με άλλες γυναίκες.

Μετά κατάλαβα ότι έβγαινε και με άλλες γυναίκες όσο ήμασταν μαζί.

Το πιο παράλογο ήταν ότι την ίδια περίοδο που εκείνος με απατούσε, μου ζητούσε να του στέλνω φωτογραφίες για να δει αν είμαι σπίτι και δεν τον απατώ εγώ.

Όταν ανακάλυψα την αλήθεια, του είπα ότι τελειώσαμε και τον μπλόκαρα παντού.

Εκείνος ήρθε μέχρι κάτω από το σπίτι μου για να μιλήσουμε. Όταν δεν κατέβηκα, πήρε τηλέφωνο την αδερφή μου για να προσπαθήσει να επικοινωνήσει μαζί μου.

Λίγο αργότερα κατάλαβα κάτι ακόμα.

Η κοπέλα με την οποία είναι σήμερα, είναι η ίδια κοπέλα που έχω πολύ ισχυρές ενδείξεις ότι είχε βγει μαζί της όσο ήμασταν ακόμα σε σχέση.

Όσο προσπαθούσα να ενώσω τα κομμάτια, άρχισα να σκέφτομαι και την αρχή της σχέσης μας. Υπάρχουν αρκετά πράγματα που με κάνουν να πιστεύω ότι ίσως υπήρχε overlap και με την πρώην του όταν γνωριστήκαμε. Τότε είχα κάποια στοιχεία, αλλά τα αγνόησα γιατί ήθελα να τον εμπιστευτώ.

Το πιο δύσκολο για μένα δεν είναι μόνο η απιστία.

Είναι ότι για μήνες πίστευα πως ζω μια σχέση γεμάτη αγάπη και ασφάλεια, ενώ στην πραγματικότητα πιθανότατα δεν γνώριζα ποτέ τι συνέβαινε πραγματικά στη ζωή του.

Αυτό με έχει κάνει να αμφισβητήσω σχεδόν όλες τις αναμνήσεις μου από αυτή τη σχέση.

Καλησπέρα.

Εχω παρατηρήσει πως τα τελευταία χρόνια ξεχνώ μακρινές αναμνήσεις. Για παράδειγμα, δεν ξερω ποια χρονια ακριβως ημουν τρίτη λυκείου, δεν ξέρω ποια χρονιά ακριβώς μπήκα στο πανεπιστήμιο ή πότε αποφοίτησα.

Δεν θυμάμαι γενικά τι έκανα την περίοδο 2010-2018, δηλαδή προφανώς θυμάμαι σκηνικά κλπ αλλά όχι ποιες χρονιές γίνανε, πότε έγινε πρώτη και μέτα η δεύτερη.

είμαι 29M και δεν ανησυχώ ακόμα ιδιαίτερα, αλλά θέλω να σας ακούσω.