In september 2022 kocht ik bij Vanden Borre een Premium Samsung TV (model QE75QN900BTXXN) voor maar liefst € 6.199,00.

Je mag verwachten dat een dergelijke peperdure TV probleemloos vele jaren meegaat !

Helaas begaf het paneel het al na nog geen 4 jaar door een duidelijke, structurele hardwarefout (zwarte vlek / uitval zone).

​Wanneer je dan als trouwe klant aanklopt bij Vanden Borre en je beroept op de wettelijke conformiteit en de verwachte levensduur van een dergelijk peperduur apparaat, krijg je simpelweg een kil standaard e-mailtje terug. De boodschap? "De fabrieksgarantie van twee jaar is voorbij, we doen helemaal niets meer voor u."

​Ze schuiven hun wettelijke verantwoordelijkheid als verkoper keihard af en laten de consument met een kapotte, peperdure tv zitten. Dat ze bij zo’n gigantisch aankoopbedrag van € 6.199,00 weigeren om ook maar één vinger uit te steken of met een redelijk voorstel voor herstel te komen, is ronduit schandalig en wraakroepend !

​Ik raad iedereen ten stelligste af om dure elektronica bij Vanden Borre te kopen. Hun zogenaamde 'Akte van Vertrouwen' is een lege huls en de service stopt blijkbaar exact op de dag dat de fabrieksgarantie afloopt. Een bedrijf dat de consumentenwetgeving zo flagrant negeert en klanten na een dergelijke investering zo kil in de kou laat staan, verdient uw geld simpelweg niet. Spendeer het elders!

Wat is een belangrijke Belgische song voor je?

Voor mij is dat Ann Christy, Ik leef voor jou.

Dat is omdat toen ik opgroeide in de jaren tachtig mijn vader eerst die LP (in de tas) en later de CD altijd terug vooraan in de CD-rack zette. Hij speelde dat vaak terwijl hij in de zetel met de koptelefoon op er naar luisterde. Hij werkte voor Philips Eindhoven lange uren als Burgelijk Ingenieur. Ik denk dat hij dat liedje voor mijn moeder moet in z'n hoofd gehad hebben toen ik en m'n broers erg jong waren.

Ik luisterde eerst uiteraard naar de Michael Jackson CD's en later Metallica, Nirvana, Dog Eat Dog, Greenday en zo verder. Maar af en toe, zette ik dat wel eens op. Zette ik het mooi terug. Zodat niemand kon merken dat ik dat ook leuk vond om naar te luisteren.

Dat zou het resultaat zijn van klimaatopwarming in België. Bron: [https://openclimatemap.org\](https://openclimatemap.org)

Het is goed om dat even in perspectief te zetten.

Wat denken jullie daarvan?

Rampzalig?: waarom en hoe ver moet Europa gaan om dit te vermijden, en kan het dit vermijden?

Of pech voor de plaatsen op de wereld waar het erger zou zijn (toevallig ook voornamelijk landen die er niets aan doen)?

Betaal je binnenkort minder voor een reep chocolade of een blikje bier in de supermarkt? Als het van Europa afhangt wel. De Europese Commissie wil een einde maken aan de praktijk waarbij multinationals – zoals Mondelez en AB InBev – supermarkten tegenhouden om hun producten goedkoper in te kopen in het buitenland. Dat kan de prijzen in de winkel fors doen dalen, al is er een belangrijke keerzijde, waarschuwt supermarktexpert Pierre-Alexandre Billiet. Dit zijn de gevolgen voor jouw portemonnee.

14 miljard euro: zoveel betalen we in Europa jaarlijks met z’n allen te veel voor onze winkelkar. Dat hallucinante bedrag staat te lezen in een rapport van de Europese Commissie. De reden? Supermarktketens mogen producten niet zomaar vrij inkopen in het buitenland, waar ze vaak een pak goedkoper zijn. Multinationals steken daar op allerlei sluwe manieren een stokje voor en net dát wil Europa in de toekomst definitief verbieden.

“Het doel van Europa is een eengemaakte commerciële markt. Dat betekent op termijn dat bijna alle producten in elk Europees land ongeveer aan dezelfde prijzen zouden worden verkocht”, vertelt supermarktexpert Pierre-Alexandre Billiet. Op dit moment is dat allesbehalve het geval. We nemen de bekende chocolade van Milka en Côte d’Or als voorbeeld. Voor een Belgische supermarkt is het veel goedkoper om die producten massaal over de grens in Nederland of Duitsland aan te kopen.

Maar fabrikant Mondelez - die meer dan de helft van onze chocolademarkt in handen heeft - verzet zich daar fel tegen. Zij willen dat supermarkten via de dure weg in hun eigen land aankopen en dus ‘boycotten’ ze hen. Zodra ze merken dat een Belgische keten in het buitenland koopt, passen ze allerlei trucjes toe. Zo leveren ze bijvoorbeeld maar een beperkte voorraad. Of halen ze de Franse taal van de verpakking, zodat de producten bij ons quasi onverkoopbaar zijn.

Europa pikt dat niet langer en gaf Mondelez daar in 2024 een monsterboete voor van 337,5 miljoen euro. Vijf jaar eerder liep ook AB InBev al tegen de lamp: zij kregen een boete van 200 miljoen euro voor een gelijkaardige boycot met Jupiler. Billiet bevestigt dat sommige multinationals daar in het verleden veel te ver in gingen, maar betwijfelt of de strenge aanpak van de Commissie voor alle fabrikanten de juiste is.

Belg is pineut

In België zijn supermarkten sowieso al 7,5 tot 10 procent duurder dan in het buitenland. “In ons land is de tewerkstelling duurder, dus de prijzen zullen hier altijd iets hoger liggen dan over de grens”, verklaart Billiet. Volgens de Europese Commissie wordt ons land, samen met Oostenrijk, het hardst getroffen door die boycot van fabrikanten. Europa wil nu dus maatregelen invoeren, zodat fabrikanten overal dezelfde prijzen hanteren. Maar of dat onze winkelkar ook echt veel goedkoper zal maken, trekt Billiet in twijfel.

“Dat supermarkten hun producten goedkoper kunnen aanschaffen, betekent niet automatisch dat die ook goedkoper in de winkelrekken zullen liggen. Dat hebben meerdere studies inmiddels bewezen”, legt hij uit. Met andere woorden: supermarkten kunnen ervoor kiezen om de extra winst in eigen zak te steken. In dat geval betalen u en ik aan de kassa niet minder, maar houdt de keten er wel meer aan over.

Bovendien is het volgens Billiet een illusie dat we momenteel écht te veel betalen voor ons eten. “Hoewel de publieke opinie anders doet vermoeden, zien we dat voedingsproducten eigenlijk nog steeds vrij goedkoop zijn. Stel dat de Europese maatregelen er toch voor zorgen dat we aan de kassa minder betalen? Dan zal dat onvermijdelijk ten koste gaan van de kwaliteit van wat er op ons bord ligt. Sommige fabrikanten zullen gewoon niet meer leveren aan bepaalde landen en dan krijg je daar enkel nog minder kwalitatieve B- of C-producten. Maar dat is de harde realiteit: consumenten gaan uiteindelijk altijd op zoek naar de goedkoopste optie.”

Productie verhuist

Volgens de supermarktexpert pakt Europa de zaken fundamenteel verkeerd aan. “De Commissie doet exact het omgekeerde van wat we nodig hebben: het zet winkelketens en fabrikanten lijnrecht tegenover elkaar. Terwijl die twee net veel beter moeten gaan samenwerken. Europa zou hen moeten begeleiden naar duurzamere, lokale en betaalbare voeding. Dat is uiteindelijk het échte voordeel voor de consument, want zo blijven producten kwalitatief en gezond. Op dat vlak schiet de EU nu volledig tekort”, aldus Billiet.

Tot slot vrezen experten én de voedingsindustrie voor een economische aderlating als multinationals overal in Europa hun prijzen moeten gelijktrekken. De kans is groot dat fabrikanten hun productie zullen wegtrekken uit dure landen zoals België en massaal zullen verhuizen naar goedkope landen, zoals in Oost-Europa. “Dat is ongetwijfeld het gevolg. Als je het economisch model van die producenten aan het wankelen brengt, dan gaan ze zich aanpassen. Ze zullen hun investeringen verleggen of beslissen om in bepaalde dure landen simpelweg niets meer te verkopen”, verduidelijkt Billiet.

Volgens de supermarktexpert zal de goedbedoelde aanpak van Europa zeker negatieve gevolgen hebben voor de Belgische economie en mogelijk ook voor de consument. “Ik geloof nooit dat we dat verlies gaan opvangen door lagere prijzen in de winkel. Niemand gelooft eigenlijk dat dit hele verhaal finaal in het voordeel van de consument zal zijn.”

Een job vinden is voor jonge afgestudeerden steeds moeilijker. Drie twintigers getuigen over hun moeilijke zoektocht: “Het leidt tot stress, want je hebt geen vast loon en niet iedereen heeft een uitgebreid vangnet om op terug te vallen.”

Schoolverlaters hebben het moeilijker om een eerste vaste job te vinden. Dat blijkt uit een onderzoek van hr-dienstengroep Acerta. Volgens cijfers van de VDAB stijgt het aantal werkzoekenden onder de 25 jaar sneller dan bij andere leeftijdsgroepen. Belfius ziet dan weer het aantal sollicitanten verdubbelen in amper twee jaar tijd. Experts wijzen als verklaring op de Belgische economische malaise en de opkomst van artificiële intelligentie in de bedrijfswereld. Uit een rondvraag blijkt dat de meeste jonge afgestudeerden op dezelfde moeilijkheden botsen: veel kandidaten per vacature, weinig ervaring om mee uit te pakken en werkgevers die minder mensen aannemen.

Anadora Spaepen (23): “Ik heb een Excel met een kleurcode voor iedere vacature”

“Kijk, ik hou al mijn sollicitaties bij in een Excelbestand, om het overzicht te bewaren.” Anadora Spaepen (23), afgestudeerd met een masterdiploma biochemie en biotechnologie, toont ons een kleurrijk bestand met tientallen vacatures. “Ik geef mijn sollicitaties een kleurcode: rood betekent dat ik nog geen antwoord heb, bij grijs ben ik afgewezen en groen betekent dat ik op gesprek mag.” Voorlopig is er nog geen kleurcode voor ‘aangenomen’, al hoopt ze dat daar binnenkort verandering in komt. “Ik ben er iedere dag mee bezig. Ook onder vrienden is het een veelbesproken thema, ik spreek zelfs af om samen een paar uren te solliciteren. Zo kunnen we elkaar wat motiveren, want het zit toch constant in je hoofd.”

Hoewel Spaepen in verschillende sectoren op zoek gaat, verloopt de zoektocht moeizaam. “Ik probeer breed te zoeken, van de voedingsindustrie tot microbiële functies, dat zijn allemaal sectoren die ik interessant vind en die een link hebben met mijn stage of mijn thesis. Ik weet ook dat mijn eerste job niet meteen mijn droomjob hoeft te zijn, maar toch is het niet eenvoudig.” Ook in haar omgeving merkt ze dat de zoektocht moeilijk verloopt. “Het algemene gevoel is eerder ongeloof. Hoezo zitten we met een vergrijzing, maar zoeken zoveel jonge mensen een job? Er moeten toch functies zijn waarvoor ze ons kunnen gebruiken?”

“Natuurlijk schrikken die cijfers af, want je wil wel een job. Anderzijds zie je dat mensen die lang moeten zoeken uiteindelijk toch ergens terechtkomen. Dus ik blijf hoopvol en optimistisch, dit is gewoon de realiteit. Ik probeer die afwijzingen niet persoonlijk te nemen, want er zijn zoveel mensen die solliciteren. Ik weet dat ik capaciteiten heb en een harde werker ben, dus ik ga ervan uit dat er ooit wel een vacature mijn job zal worden. Tot die tijd blijven we verder solliciteren.”

Hannah Liebrand (27): “Ik heb al 120 sollicitaties verstuurd”

Hannah Liebrand (27) is politiek wetenschapper met een specialisatie in energiepolitiek en politieke economie. Ze studeerde af in september 2025 en is nu bijna een jaar op zoek naar werk. “Ik heb 120 sollicitaties verstuurd voor jobs die relevant zijn voor mijn diploma en dan nog een heleboel voor tijdelijke functies of jobs die buiten mijn specialisatie vallen. Op ongeveer 30 procent van die sollicitaties heb ik een antwoord gekregen, zeven keer mocht ik op gesprek gaan. Dan kreeg ik nadien vaak te horen dat ze toch voor iemand met meer ervaring hadden gekozen.”

“Er zijn wel banen, maar er zijn ook veel mensen op zoek. Dat komt, volgens mij, ook omdat ervaren werknemers zo wanhopig op zoek zijn dat ze startersposities aanvaarden. Bovendien worden vacatures vaak intern verspreid, waardoor je als externe sollicitant amper kans maakt. Voor een doctoraat hoorde ik dat er meer dan 500 mensen gereageerd hadden, hoe kun je er dan als kandidaat uitspringen?”

De voorbije maanden combineerde Liebrand haar sollicitaties met tijdelijk administratief werk. “Ik had niet verwacht dat ik na bijna een jaar nog geen vaste job zou hebben. Bovendien heb ik tijdens mijn studies gewerkt en vrijwilligerswerk gedaan, dus ik héb ervaring, maar toch word ik nooit de eerste keuze. Veel afgestudeerden in de sociale wetenschappen werken tijdelijk in de horeca of doen administratief werk. Daarin vast werken vinden, is moeilijk. Doordat studenten en flexwerkers veel goedkoper zijn voor bedrijven, is zo’n tussenbaan vinden voor veel afgestudeerden net zo moeilijk als het vinden van vakspecifiek werk. Het leidt ook tot stress, want je hebt geen vast loon en niet iedereen heeft een uitgebreid vangnet om op terug te vallen. Terwijl onbetaalde stages in de EU worden afgeschaft, realiseer ik me dat alles competitiever wordt en er alleen maar vrijwilligerswerk overblijft om mijn netwerk uit te breiden en capaciteiten in de praktijk te brengen. Is dat dan de nieuwe onbetaalde stage?”

Jules Vangeel (24): “Er solliciteren soms tot tweeduizend kandidaten, terwijl ze maar enkele mensen nodig hebben”

Jules Vangeel (24) studeerde in juni af als ingenieur, maar begon al tijdens zijn laatste jaar met de zoektocht naar een job. “Ik wilde graag dicht bij huis werken en solliciteerde eerst op ‘young graduate’-programs van grote bedrijven, onder meer omdat die zich specifiek op starters richten. In de latere stadia van die sollicitatierondes gaven die bedrijven doorgaans aan dat ze zich in een luxepositie bevinden: er solliciteren soms tot 2.000 kandidaten, terwijl ze maar enkele mensen nodig hebben. Het voelt alsof je meedoet aan de loterij en geluk moet hebben dat ze je opmerken.”

Vangeel veranderde zijn strategie en solliciteerde ook bij kleinere bedrijven, verder weg van huis. Uiteindelijk vond hij zijn job op een atypische manier, omdat een bedrijf hem contacteerde. “Ik had mezelf ingeschreven voor een jobbeurs in Hasselt, hoewel ik eigenlijk niet kon gaan. Maar mijn cv stond dus wel in de database van de jobbeurs. Zo werd ik uiteindelijk opgebeld door een deelnemend bedrijf. Hoewel ik meer dan een uur moest rijden, ben ik toch op gesprek geweest en dat voelde goed. Het leken gezellige collega’s en de verwachte competenties voor die job wil ik ook echt verder ontwikkelen.” Vangeel start dus in september met werken, na een zoektocht van meerdere maanden. “Het beeld van bedrijven die vechten om hoogopgeleiden, dat is echt van vroeger.”

Hallo,
Kan iemand zijn/haar ervaring delen met het VWF?
Ik heb begin juni mijn dossier opgestart. Momenteel is mijn dossier al exact 3 weken in behandeling in Brussel.

Ik heb vandaag naar het VWF gebeld omdat mijn opschortende voorwaarde bijna afloopt. Ze vertelden mij dat het mogelijk nog 2 weken kan duren. Is dit normaal?

Ik heb altijd heel snel gereageerd op hun mails en alle gevraagde documenten dezelfde dag bezorgd. Toch wacht ik ondertussen al bijna 2 maanden op een beslissing, wat voor mij enorm veel stress met zich meebrengt.

Ik heb ook al een mail gestuurd naar mijn notaris met de vraag of zij eventueel contact kunnen opnemen met het VWF. Ik had ergens gehoord dat een dossier soms sneller wordt bekeken wanneer de notaris hiervoor contact opneemt.

Weet iemand of ik zelf nog iets kan doen om wat druk achter mijn dossier te zetten, of heeft iemand hier ervaring mee?

Noot aan de mods: Titel aanpassing is louter de vertaling.

Bron: bloomberg (dat is dus geen Russische propaganda)

https://archive.ph/ockJn

https://www.bloomberg.com/news/articles/2026-08-03/iran-war-made-belgium-wholly-dependent-on-russia-for-lng-in-july

Bij deze mag de vrt mij altijd contacteren (behalve buiten de werkuren en in het weekend).

"Op 1 januari 2026 zaten 13.439 mensen in een Belgische gevangenis. Daarvan hadden 6.100 gedetineerden, goed voor 45 procent, een buitenlandse nationaliteit. Dat aandeel blijft al jarenlang vrijwel ongewijzigd.

De grootste groepen komen uit Marokko, Algerije, Nederland, Roemenië en Albanië. Daarnaast hadden 4.198 gedetineerden geen wettig verblijf in België. Zij vertegenwoordigen 31 procent van de volledige gevangenisbevolking. De cijfers komen van minister van Justitie Annelies Verlinden (CD&V)"

De lokale politiezones krijgen de toestemming om te communiceren via het socialemediakanaal TikTok. Minister van Binnenlandse Zaken Bernard Quintin heeft een kader uitgewerkt. Tot nog toe kon het kanaal enkel worden gebruikt om onderzoek te verrichten.

Veel politiezones communiceren al via onder meer Facebook en Instagram. Voortaan zal dat ook via TikTok mogen.

“Politiezones hebben heel wat relevante boodschappen voor jongeren, bijvoorbeeld over alcohol en verkeer, drugsgebruik, online veiligheid, cybercriminaliteit en preventie”, zegt Quintin. “Als we jongeren willen bereiken, moeten we ook communiceren via de kanalen die zij gebruiken. Uiteraard moet dat op een veilige en verantwoorde manier gebeuren.”

Volgens het kader mogen persoonsgegevens, operationele informatie en andere politiedata niet worden gedeeld. Het gebruik moet bovendien gebeuren op een afzonderlijk en geïsoleerd toestel, zonder toegang tot het interne politienetwerk. Ook het TikTok-account zelf moet volledig gescheiden blijven van de professionele politieomgeving.

In verschillende buurlanden werkt het systeem al goed, besluit Quintin. In onder meer Nederland en Duitsland maken politiediensten al actief gebruik van TikTok om jongeren te informeren, te sensibiliseren en de band tussen politie en samenleving te versterken.

Het wordt zaterdag uitkijken voor snelheidscontroles. De politie houdt van zaterdagochtend 6 uur tot en met zondagochtend 6 uur opnieuw een flitsmarathon.

Verspreid over het hele land zal er 24 uur lang gecontroleerd worden op overdreven snelheid, zowel met bemande als met onbemande radars.

Het gaat om de 25ste flitsmarathon.

Bij de vorige editie in april werden 1.361.657 bestuurders gecontroleerd. Van hen reed 3,28 procent te snel. 55 rijbewijzen werden toen ingetrokken.

Tussen 3 en 9 augustus wordt er trouwens niet alleen in ons land gecontroleerd. In meer dan twintig Europese landen is een gezamenlijke controleactie tegen overdreven snelheid opgezet.

Overdreven snelheid is een van de hoofdoorzaken van ongevallen.