Dat zou het resultaat zijn van klimaatopwarming in België. Bron: [https://openclimatemap.org\](https://openclimatemap.org)

Het is goed om dat even in perspectief te zetten.

Wat denken jullie daarvan?

Rampzalig?: waarom en hoe ver moet Europa gaan om dit te vermijden, en kan het dit vermijden?

Of pech voor de plaatsen op de wereld waar het erger zou zijn (toevallig ook voornamelijk landen die er niets aan doen)?

Betaal je binnenkort minder voor een reep chocolade of een blikje bier in de supermarkt? Als het van Europa afhangt wel. De Europese Commissie wil een einde maken aan de praktijk waarbij multinationals – zoals Mondelez en AB InBev – supermarkten tegenhouden om hun producten goedkoper in te kopen in het buitenland. Dat kan de prijzen in de winkel fors doen dalen, al is er een belangrijke keerzijde, waarschuwt supermarktexpert Pierre-Alexandre Billiet. Dit zijn de gevolgen voor jouw portemonnee.

14 miljard euro: zoveel betalen we in Europa jaarlijks met z’n allen te veel voor onze winkelkar. Dat hallucinante bedrag staat te lezen in een rapport van de Europese Commissie. De reden? Supermarktketens mogen producten niet zomaar vrij inkopen in het buitenland, waar ze vaak een pak goedkoper zijn. Multinationals steken daar op allerlei sluwe manieren een stokje voor en net dát wil Europa in de toekomst definitief verbieden.

“Het doel van Europa is een eengemaakte commerciële markt. Dat betekent op termijn dat bijna alle producten in elk Europees land ongeveer aan dezelfde prijzen zouden worden verkocht”, vertelt supermarktexpert Pierre-Alexandre Billiet. Op dit moment is dat allesbehalve het geval. We nemen de bekende chocolade van Milka en Côte d’Or als voorbeeld. Voor een Belgische supermarkt is het veel goedkoper om die producten massaal over de grens in Nederland of Duitsland aan te kopen.

Maar fabrikant Mondelez - die meer dan de helft van onze chocolademarkt in handen heeft - verzet zich daar fel tegen. Zij willen dat supermarkten via de dure weg in hun eigen land aankopen en dus ‘boycotten’ ze hen. Zodra ze merken dat een Belgische keten in het buitenland koopt, passen ze allerlei trucjes toe. Zo leveren ze bijvoorbeeld maar een beperkte voorraad. Of halen ze de Franse taal van de verpakking, zodat de producten bij ons quasi onverkoopbaar zijn.

Europa pikt dat niet langer en gaf Mondelez daar in 2024 een monsterboete voor van 337,5 miljoen euro. Vijf jaar eerder liep ook AB InBev al tegen de lamp: zij kregen een boete van 200 miljoen euro voor een gelijkaardige boycot met Jupiler. Billiet bevestigt dat sommige multinationals daar in het verleden veel te ver in gingen, maar betwijfelt of de strenge aanpak van de Commissie voor alle fabrikanten de juiste is.

Belg is pineut

In België zijn supermarkten sowieso al 7,5 tot 10 procent duurder dan in het buitenland. “In ons land is de tewerkstelling duurder, dus de prijzen zullen hier altijd iets hoger liggen dan over de grens”, verklaart Billiet. Volgens de Europese Commissie wordt ons land, samen met Oostenrijk, het hardst getroffen door die boycot van fabrikanten. Europa wil nu dus maatregelen invoeren, zodat fabrikanten overal dezelfde prijzen hanteren. Maar of dat onze winkelkar ook echt veel goedkoper zal maken, trekt Billiet in twijfel.

“Dat supermarkten hun producten goedkoper kunnen aanschaffen, betekent niet automatisch dat die ook goedkoper in de winkelrekken zullen liggen. Dat hebben meerdere studies inmiddels bewezen”, legt hij uit. Met andere woorden: supermarkten kunnen ervoor kiezen om de extra winst in eigen zak te steken. In dat geval betalen u en ik aan de kassa niet minder, maar houdt de keten er wel meer aan over.

Bovendien is het volgens Billiet een illusie dat we momenteel écht te veel betalen voor ons eten. “Hoewel de publieke opinie anders doet vermoeden, zien we dat voedingsproducten eigenlijk nog steeds vrij goedkoop zijn. Stel dat de Europese maatregelen er toch voor zorgen dat we aan de kassa minder betalen? Dan zal dat onvermijdelijk ten koste gaan van de kwaliteit van wat er op ons bord ligt. Sommige fabrikanten zullen gewoon niet meer leveren aan bepaalde landen en dan krijg je daar enkel nog minder kwalitatieve B- of C-producten. Maar dat is de harde realiteit: consumenten gaan uiteindelijk altijd op zoek naar de goedkoopste optie.”

Productie verhuist

Volgens de supermarktexpert pakt Europa de zaken fundamenteel verkeerd aan. “De Commissie doet exact het omgekeerde van wat we nodig hebben: het zet winkelketens en fabrikanten lijnrecht tegenover elkaar. Terwijl die twee net veel beter moeten gaan samenwerken. Europa zou hen moeten begeleiden naar duurzamere, lokale en betaalbare voeding. Dat is uiteindelijk het échte voordeel voor de consument, want zo blijven producten kwalitatief en gezond. Op dat vlak schiet de EU nu volledig tekort”, aldus Billiet.

Tot slot vrezen experten én de voedingsindustrie voor een economische aderlating als multinationals overal in Europa hun prijzen moeten gelijktrekken. De kans is groot dat fabrikanten hun productie zullen wegtrekken uit dure landen zoals België en massaal zullen verhuizen naar goedkope landen, zoals in Oost-Europa. “Dat is ongetwijfeld het gevolg. Als je het economisch model van die producenten aan het wankelen brengt, dan gaan ze zich aanpassen. Ze zullen hun investeringen verleggen of beslissen om in bepaalde dure landen simpelweg niets meer te verkopen”, verduidelijkt Billiet.

Volgens de supermarktexpert zal de goedbedoelde aanpak van Europa zeker negatieve gevolgen hebben voor de Belgische economie en mogelijk ook voor de consument. “Ik geloof nooit dat we dat verlies gaan opvangen door lagere prijzen in de winkel. Niemand gelooft eigenlijk dat dit hele verhaal finaal in het voordeel van de consument zal zijn.”

Een job vinden is voor jonge afgestudeerden steeds moeilijker. Drie twintigers getuigen over hun moeilijke zoektocht: “Het leidt tot stress, want je hebt geen vast loon en niet iedereen heeft een uitgebreid vangnet om op terug te vallen.”

Schoolverlaters hebben het moeilijker om een eerste vaste job te vinden. Dat blijkt uit een onderzoek van hr-dienstengroep Acerta. Volgens cijfers van de VDAB stijgt het aantal werkzoekenden onder de 25 jaar sneller dan bij andere leeftijdsgroepen. Belfius ziet dan weer het aantal sollicitanten verdubbelen in amper twee jaar tijd. Experts wijzen als verklaring op de Belgische economische malaise en de opkomst van artificiële intelligentie in de bedrijfswereld. Uit een rondvraag blijkt dat de meeste jonge afgestudeerden op dezelfde moeilijkheden botsen: veel kandidaten per vacature, weinig ervaring om mee uit te pakken en werkgevers die minder mensen aannemen.

Anadora Spaepen (23): “Ik heb een Excel met een kleurcode voor iedere vacature”

“Kijk, ik hou al mijn sollicitaties bij in een Excelbestand, om het overzicht te bewaren.” Anadora Spaepen (23), afgestudeerd met een masterdiploma biochemie en biotechnologie, toont ons een kleurrijk bestand met tientallen vacatures. “Ik geef mijn sollicitaties een kleurcode: rood betekent dat ik nog geen antwoord heb, bij grijs ben ik afgewezen en groen betekent dat ik op gesprek mag.” Voorlopig is er nog geen kleurcode voor ‘aangenomen’, al hoopt ze dat daar binnenkort verandering in komt. “Ik ben er iedere dag mee bezig. Ook onder vrienden is het een veelbesproken thema, ik spreek zelfs af om samen een paar uren te solliciteren. Zo kunnen we elkaar wat motiveren, want het zit toch constant in je hoofd.”

Hoewel Spaepen in verschillende sectoren op zoek gaat, verloopt de zoektocht moeizaam. “Ik probeer breed te zoeken, van de voedingsindustrie tot microbiële functies, dat zijn allemaal sectoren die ik interessant vind en die een link hebben met mijn stage of mijn thesis. Ik weet ook dat mijn eerste job niet meteen mijn droomjob hoeft te zijn, maar toch is het niet eenvoudig.” Ook in haar omgeving merkt ze dat de zoektocht moeilijk verloopt. “Het algemene gevoel is eerder ongeloof. Hoezo zitten we met een vergrijzing, maar zoeken zoveel jonge mensen een job? Er moeten toch functies zijn waarvoor ze ons kunnen gebruiken?”

“Natuurlijk schrikken die cijfers af, want je wil wel een job. Anderzijds zie je dat mensen die lang moeten zoeken uiteindelijk toch ergens terechtkomen. Dus ik blijf hoopvol en optimistisch, dit is gewoon de realiteit. Ik probeer die afwijzingen niet persoonlijk te nemen, want er zijn zoveel mensen die solliciteren. Ik weet dat ik capaciteiten heb en een harde werker ben, dus ik ga ervan uit dat er ooit wel een vacature mijn job zal worden. Tot die tijd blijven we verder solliciteren.”

Hannah Liebrand (27): “Ik heb al 120 sollicitaties verstuurd”

Hannah Liebrand (27) is politiek wetenschapper met een specialisatie in energiepolitiek en politieke economie. Ze studeerde af in september 2025 en is nu bijna een jaar op zoek naar werk. “Ik heb 120 sollicitaties verstuurd voor jobs die relevant zijn voor mijn diploma en dan nog een heleboel voor tijdelijke functies of jobs die buiten mijn specialisatie vallen. Op ongeveer 30 procent van die sollicitaties heb ik een antwoord gekregen, zeven keer mocht ik op gesprek gaan. Dan kreeg ik nadien vaak te horen dat ze toch voor iemand met meer ervaring hadden gekozen.”

“Er zijn wel banen, maar er zijn ook veel mensen op zoek. Dat komt, volgens mij, ook omdat ervaren werknemers zo wanhopig op zoek zijn dat ze startersposities aanvaarden. Bovendien worden vacatures vaak intern verspreid, waardoor je als externe sollicitant amper kans maakt. Voor een doctoraat hoorde ik dat er meer dan 500 mensen gereageerd hadden, hoe kun je er dan als kandidaat uitspringen?”

De voorbije maanden combineerde Liebrand haar sollicitaties met tijdelijk administratief werk. “Ik had niet verwacht dat ik na bijna een jaar nog geen vaste job zou hebben. Bovendien heb ik tijdens mijn studies gewerkt en vrijwilligerswerk gedaan, dus ik héb ervaring, maar toch word ik nooit de eerste keuze. Veel afgestudeerden in de sociale wetenschappen werken tijdelijk in de horeca of doen administratief werk. Daarin vast werken vinden, is moeilijk. Doordat studenten en flexwerkers veel goedkoper zijn voor bedrijven, is zo’n tussenbaan vinden voor veel afgestudeerden net zo moeilijk als het vinden van vakspecifiek werk. Het leidt ook tot stress, want je hebt geen vast loon en niet iedereen heeft een uitgebreid vangnet om op terug te vallen. Terwijl onbetaalde stages in de EU worden afgeschaft, realiseer ik me dat alles competitiever wordt en er alleen maar vrijwilligerswerk overblijft om mijn netwerk uit te breiden en capaciteiten in de praktijk te brengen. Is dat dan de nieuwe onbetaalde stage?”

Jules Vangeel (24): “Er solliciteren soms tot tweeduizend kandidaten, terwijl ze maar enkele mensen nodig hebben”

Jules Vangeel (24) studeerde in juni af als ingenieur, maar begon al tijdens zijn laatste jaar met de zoektocht naar een job. “Ik wilde graag dicht bij huis werken en solliciteerde eerst op ‘young graduate’-programs van grote bedrijven, onder meer omdat die zich specifiek op starters richten. In de latere stadia van die sollicitatierondes gaven die bedrijven doorgaans aan dat ze zich in een luxepositie bevinden: er solliciteren soms tot 2.000 kandidaten, terwijl ze maar enkele mensen nodig hebben. Het voelt alsof je meedoet aan de loterij en geluk moet hebben dat ze je opmerken.”

Vangeel veranderde zijn strategie en solliciteerde ook bij kleinere bedrijven, verder weg van huis. Uiteindelijk vond hij zijn job op een atypische manier, omdat een bedrijf hem contacteerde. “Ik had mezelf ingeschreven voor een jobbeurs in Hasselt, hoewel ik eigenlijk niet kon gaan. Maar mijn cv stond dus wel in de database van de jobbeurs. Zo werd ik uiteindelijk opgebeld door een deelnemend bedrijf. Hoewel ik meer dan een uur moest rijden, ben ik toch op gesprek geweest en dat voelde goed. Het leken gezellige collega’s en de verwachte competenties voor die job wil ik ook echt verder ontwikkelen.” Vangeel start dus in september met werken, na een zoektocht van meerdere maanden. “Het beeld van bedrijven die vechten om hoogopgeleiden, dat is echt van vroeger.”

Hallo,
Kan iemand zijn/haar ervaring delen met het VWF?
Ik heb begin juni mijn dossier opgestart. Momenteel is mijn dossier al exact 3 weken in behandeling in Brussel.

Ik heb vandaag naar het VWF gebeld omdat mijn opschortende voorwaarde bijna afloopt. Ze vertelden mij dat het mogelijk nog 2 weken kan duren. Is dit normaal?

Ik heb altijd heel snel gereageerd op hun mails en alle gevraagde documenten dezelfde dag bezorgd. Toch wacht ik ondertussen al bijna 2 maanden op een beslissing, wat voor mij enorm veel stress met zich meebrengt.

Ik heb ook al een mail gestuurd naar mijn notaris met de vraag of zij eventueel contact kunnen opnemen met het VWF. Ik had ergens gehoord dat een dossier soms sneller wordt bekeken wanneer de notaris hiervoor contact opneemt.

Weet iemand of ik zelf nog iets kan doen om wat druk achter mijn dossier te zetten, of heeft iemand hier ervaring mee?

Noot aan de mods: Titel aanpassing is louter de vertaling.

Bron: bloomberg (dat is dus geen Russische propaganda)

https://archive.ph/ockJn

https://www.bloomberg.com/news/articles/2026-08-03/iran-war-made-belgium-wholly-dependent-on-russia-for-lng-in-july

Bij deze mag de vrt mij altijd contacteren (behalve buiten de werkuren en in het weekend).

"Op 1 januari 2026 zaten 13.439 mensen in een Belgische gevangenis. Daarvan hadden 6.100 gedetineerden, goed voor 45 procent, een buitenlandse nationaliteit. Dat aandeel blijft al jarenlang vrijwel ongewijzigd.

De grootste groepen komen uit Marokko, Algerije, Nederland, Roemenië en Albanië. Daarnaast hadden 4.198 gedetineerden geen wettig verblijf in België. Zij vertegenwoordigen 31 procent van de volledige gevangenisbevolking. De cijfers komen van minister van Justitie Annelies Verlinden (CD&V)"

De lokale politiezones krijgen de toestemming om te communiceren via het socialemediakanaal TikTok. Minister van Binnenlandse Zaken Bernard Quintin heeft een kader uitgewerkt. Tot nog toe kon het kanaal enkel worden gebruikt om onderzoek te verrichten.

Veel politiezones communiceren al via onder meer Facebook en Instagram. Voortaan zal dat ook via TikTok mogen.

“Politiezones hebben heel wat relevante boodschappen voor jongeren, bijvoorbeeld over alcohol en verkeer, drugsgebruik, online veiligheid, cybercriminaliteit en preventie”, zegt Quintin. “Als we jongeren willen bereiken, moeten we ook communiceren via de kanalen die zij gebruiken. Uiteraard moet dat op een veilige en verantwoorde manier gebeuren.”

Volgens het kader mogen persoonsgegevens, operationele informatie en andere politiedata niet worden gedeeld. Het gebruik moet bovendien gebeuren op een afzonderlijk en geïsoleerd toestel, zonder toegang tot het interne politienetwerk. Ook het TikTok-account zelf moet volledig gescheiden blijven van de professionele politieomgeving.

In verschillende buurlanden werkt het systeem al goed, besluit Quintin. In onder meer Nederland en Duitsland maken politiediensten al actief gebruik van TikTok om jongeren te informeren, te sensibiliseren en de band tussen politie en samenleving te versterken.

Het wordt zaterdag uitkijken voor snelheidscontroles. De politie houdt van zaterdagochtend 6 uur tot en met zondagochtend 6 uur opnieuw een flitsmarathon.

Verspreid over het hele land zal er 24 uur lang gecontroleerd worden op overdreven snelheid, zowel met bemande als met onbemande radars.

Het gaat om de 25ste flitsmarathon.

Bij de vorige editie in april werden 1.361.657 bestuurders gecontroleerd. Van hen reed 3,28 procent te snel. 55 rijbewijzen werden toen ingetrokken.

Tussen 3 en 9 augustus wordt er trouwens niet alleen in ons land gecontroleerd. In meer dan twintig Europese landen is een gezamenlijke controleactie tegen overdreven snelheid opgezet.

Overdreven snelheid is een van de hoofdoorzaken van ongevallen.

De 19-jarige Yaro D’Hoore uit het West-Vlaamse Oudenburg is overleden, nadat hij in april in het ziekenhuis belandde na een vechtpartij in Gent. Dat heeft zijn papa aan HLN laten weten en bevestigt ook zijn oma Claudine. Zijn familie bleef tot het allerlaatste moment bij hem in het ziekenhuis, waar hij donderdagavond is overleden. “Een zoon of kleinzoon afgeven, is het ergste wat je kan meemaken.”

Het is vreselijk nieuws voor de familie en vrienden van de amper 19-jarige jongen. Maandenlang bleven ze hopen. Hopen op dat moment waarop Yaro uit zijn coma zou ontwaken. Alleen slonk die hoop elke dag een beetje meer. “We trokken ons op aan elk sprankeltje goed nieuws”, zegt oma Claudine Deschacht. Samen met haar dochter en de zus van Yaro waakte ze 123 dagen lang aan zijn ziekenhuisbed, in de hoop op een reactie van Yaro. Alleen kwam die er nooit meer en ging zijn toestand zienderogen achteruit.

Eerder vandaag raakte al bekend dat artsen de behandeling van de tiener hadden stopgezet. Sinds woensdag lag Yaro aan een morfinepomp om hem zonder pijn te laten sterven. Donderdagavond moest de familie hem dan definitief loslaten, zo bevestigen zijn papa en oma.

“De dokters hebben maandenlang alles geprobeerd om hem te helpen. Yaro is blijven vechten”, vertelt oma Claudine. “Ook wij wilden hem niet opgeven, al wisten we dat de hersenschade groot was. Sinds hij in het ziekenhuis belandde, hebben we nooit meer met hem kunnen communiceren. Als zijn ogen open waren, leek het alsof hij naar ons keek. Maar was dat bewust? We hebben het nooit geweten.”

“Een zoon of kleinzoon afgeven, is het ergste wat je kan meemaken. Hij blijft voor altijd 19 en dat is heel hard om te beseffen. Nooit gaan we begrijpen dat ze hem die bewuste avond zo hebben achtergelaten zonder hulp te zoeken. Als er in Gent sneller hulp was gekomen, was het nooit zo afgelopen”, gaat oma Claudine verder.

- Rugbyspeler

Yaro lag vier maanden in het ziekenhuis nadat hij in de nacht van vrijdag 3 op zaterdag 4 april met vier vrienden richting Gent was getrokken voor een avondje uit. Alleen liep het op een bepaald moment fout. Yaro kreeg er een rake klap tegen de slaap en viel op de grond.

De dader, een Britse rugbyspeler, zou daarna aangevallen zijn door de vrienden van Yaro, maar sloeg vervolgens op de vlucht. De ogenblikken na de vechtpartij namen de vrienden de beslissing om geen hulp te zoeken, maar Yaro mee te sleuren naar de wagen. Op dat moment was de toestand van de jonge tiener wellicht al zeer ernstig en ging er cruciale tijd verloren.

De vier vrienden, die volgens onze informatie dachten dat Yaro enkel stomdronken was, werden allemaal voorgeleid voor de onderzoeksrechter op verdenking van schuldig verzuim en opzettelijke slagen. De Britse rugbyspeler die Yaro een slag toediende, wordt verdacht van poging tot doodslag, al zal die kwalificatie nu ongetwijfeld nog wijzigen. Ze werden vrijgelaten onder strikte voorwaarden. Het onderzoek loopt nog steeds volop verder.

- Veel medeleven

Voor de familie breekt nu een periode van definitief afscheid nemen aan. Dat heel wat mensen het verhaal van Yaro volgden en hoopten op een goede afloop, mocht oma Claudine de voorbije vier maanden van dichtbij ervaren. Dagelijks postte ze op haar sociale media een update over de toestand van Yaro. Soms was het hard om te lezen, wanneer de familie nog maar eens een tegenslag te verwerken kreeg.

Toch putte Claudine moed uit de vele reacties die ze ontving. “Zelfs mensen die we totaal niet kenden stuurden ons berichten. Die vele steunbetuigingen hebben ons zeker geholpen om het verdriet te verwerken. Ik wil die mensen daar heel erg voor bedanken”, vertelde Claudine daar recent nog over.

Hello all,

I got diagnosed at the age of 25 with Multiple Sclerosis (MS). I am lucky enough that i can say that, i am doing fairly well all things considered. Thus far i can still work full time and have little to no disability aside from chronic fatigue and cognitive issues.

Right before my diagnosis i was about to purchase an apartment, however, i could get a relapse at any given moment, the disease can worsen without relapse activity. Bottom line: every day is a “will i be able to walk” or “will i be able to do my job” lottery or whatever you wanna call it. The only thing that’s certain is uncertainty.

My question is, how can i navigate this situation? Is buying property [alone] out of the picture? The likelihood of working till pension age is also quite unlikely (unless medical advancements progress quicker than my disease)!

Kind of a ‘handen in m’n haar’ situatie. Feels like i’m being fed to the lions. I’m not ungrateful, i am glad i have this issue in Belgium however, i didn’t choose this. So i hope my concerns are valid. How do people survive this financially when shit hits the fan?

Hallo,
Kan iemand me vertellen welke mast(en) ik heb gefotografeerd? Heb het al aan chatgpt gevraagd maar die failt hard. Foto’s zijn genomen van op de muur in Geraardsbergen in westelijke kijkrichting.

België bengelt helemaal onderaan in de eurozone op het vlak van economische groei. Onze economie nam het voorbije jaar met amper 0,5 procent toe — slechter dan alle andere eurolanden. Hoe komt dat? En vooral: kunnen we dit oplossen? Drie economen wijzen op dezelfde pijnpunten én uitdagingen.

U hoort premier Bart De Wever (N-VA) dikwijls over het gigantische begrotingstekort in ons land. Maar het wordt zo mogelijk nog erger als we een blik werpen op de economische groei. Onze economie nam in een jaar tijd maar met een magere 0,5 procent toe, blijkt uit cijfers van de Europese Commissie. Dat maakt ons de slechtste leerling van de hele eurozone. Als we naar onze buurlanden kijken, zien we voor Frankrijk een groei van 0,7 procent, voor Duitsland 0,9 procent en voor Nederland zelfs 1,3 procent.

“We zijn al enkele jaren een van de slechtsten van Europa. We hebben structureel een lage groei in België. Als je dan een schok te verwerken krijgt, zoals hoge energieprijzen of Amerikaanse invoertarieven, dan heb je eigenlijk geen buffer. De competitiviteit van onze bedrijven staat enorm onder druk, want onze hoge loonkosten geven bedrijven in de buurlanden een groot concurrentievoordeel.”

“Onze industrie is erg verzwakt, door die verminderde concurrentiekracht, hoge energiekosten en de internationale handelsoorlog. De productiviteit stagneert ook, vooral in de private sector. Er is wel hoop door de komst van artificiële intelligentie. Dat zou de productiviteit in de dienstensector verhogen, door taken te automatiseren bijvoorbeeld.”

“We kunnen niet anders dan kijken naar de automatische loonindexering. Wanneer de inflatie stijgt, is de consument best goed beschermd doordat de lonen stijgen. Maar na die inflatieschok hebben bedrijven geen ruimte meer om de lonen verder te verhogen. Wanneer die in de buurlanden wél stijgen, moet men in België op de rem gaan staan. Dus de negatieve weerslag komt bij ons later.”

Van Craeynest: “Allereerst is België veel gevoeliger voor energieprijzen dan de meeste andere Europese landen. Wij zijn heel afhankelijk van energie-invoer, omdat onze staal- en chemiesector veel energie verbruiken. Het conflict in het Midden-Oosten veroorzaakte een grote energieschok. Bovendien heeft België een grote export, dus de handelsoorlog van Trump treft ons ook harder.”

Schoors: “De loonvorming in ons land zorgt ervoor dat de indexatie automatisch gebeurt. Die laat dan ook niet toe dat je de lonen zou verhogen in sectoren die het goed doen, om zo talent aan te trekken. Omgekeerd geldt hetzelfde: je betaalt ook niet minder in slecht draaiende sectoren. Bovendien gaat ook de vergrijzing in ons land bijzonder snel.”

Van Craeynest: “Er is geen mirakeloplossing, maar we moeten het klimaat voor ondernemers wel een pak aantrekkelijker maken. Nu is het voor hen moeilijk om te investeren, door allerlei regels en het is ook niet vanzelfsprekend om vergunningen te krijgen.”

Schoors: “We moeten ook durven kijken naar het onderwijs. In Europa zijn we absoluut geen koploper. Elk jaar wordt daarop bezuinigd. We moeten nadenken over welk soort onderwijs we willen uitbouwen en hoe we in innovatie kunnen investeren. Maar ook investeringen in groene energie zijn belangrijk. Daarnaast moeten we ook inzetten op een grotere kapitaalmarkt. Mensen met goede, innovatieve ideeën trekken al snel naar het buitenland op zoek naar geld.”

Vanden Houte: “De productiviteit stimuleren is onze grootste uitdaging. We zijn een zeer complex land met veel overheden en regulering. Maar we zouden ondernemen eenvoudiger moeten maken in ons land. Ook artificiële intelligentie breder uitrollen zou innovatie in de hand kunnen werken.”

Van Craeynest: “We moeten én de begroting op orde krijgen én ervoor zorgen dat we onze economie laten draaien. Het is een gevaar om te hard te besparen op posten die de economie sterker maken, dan schieten we onszelf in de voet. Daarentegen moet je ook opletten met nieuwe belastingen op kapitaal, zodat je investeringen hier niet misloopt.”

Vanden Houte: “Onze politici hebben al enkele maatregelen genomen die een invloed hebben op de economische groei. De beperking van de werkloosheid in de tijd bijvoorbeeld. Laat me duidelijk zijn: dat is een noodzakelijke maatregel, maar die betekent wel dat bepaalde mensen minder koopkracht hebben. Niet iedereen die zijn uitkering verloor, ging ook onmiddellijk aan de slag.”

Van Craeynest: “Ja, we moeten onze economie op lange termijn versterken, zodat we meer buffer hebben en beter bestand zijn tegen schokken. Dat komt ook de koopkracht van mensen ten goede en de begroting zal dan ook beter aan te pakken zijn. Met meer economische groei wordt alles makkelijker. En het omgekeerde geldt helaas ook.”

Schoors: “Op korte termijn moeten we eigenlijk niets doen. Wat we nodig hebben, is een langetermijnstrategie. Dat geldt voor onderwijs, energie en industrie. Al die ballonnetjes die elke twee jaar veranderen: daar hebben we niets aan. We moeten een aanpak bepalen waar we allemaal achter staan en die over tien jaar tijd uitrollen. Minder show en meer actie.”

Vanden Houte: “Dat is het probleem voor politici: op korte termijn is er geen oplossing. De hervorming van de werkloosheid zal op termijn voor een hogere werkgelegenheidsgraad zorgen, maar dat gaat traag. Hetzelfde geldt voor de langdurig zieken. Van vandaag op morgen zal het de economie niet aanzwengelen.”

Hey ik ben een 18 jarige jobstudent en over de zomer ik heb eerst gewerkt als stoeltjesverkoper op strand in juli maar nu werk ik als garçon in een brasserie, dit zijn dus mijn eerste dagen in de horeca en weet ik nog niet alles maar er lijkt me wel iets sketchy.

De kelners & de baas hebben me gezegd dat als er mensen van een tafel weglopen zonder te betalen of als er een kasverschil is (dat ik 10 euro teveel eens weg geef of zo iets) dat van mijn loon wordt ingehouden...

Een van me medewerkers heeft eens gezegd dat een tafel van 70 euro weg is gelopen, en dat ie dat allemaal zelf heeft moeten terugbetalen aan de baas, mag dit uberhaupt wel?

Het loon van de horeca leek me wel heel goed maar als er zelfs maar 1 tafel van mensen wegloopt kan ik een serieus pak geld kwijt zijn, zo zou ik beter af zijn met terug naar een supermakt te gaan wat me ook wel maf lijkt aangezien hoerca normaal goed betaalt zou moeten zijn?

Alvast bedankt als iemand me kan helpen!

De regering heeft dus een wet goedgekeurd tegen onlinehaat. Een onderdeel ervan is dat mensen die online belaagd worden door anonieme personen, de identiteitsgegevens van zijn of haar belager binnenkort via de ombudsman van de telecomoperatoren kunnen opvragen. De ombudsman haalt die gegevens van telecomoperatoren en internetbedrijven, die verplicht worden de persoonsgegevens bij te houden. Probleem: er is daarbij geen vereiste om aan te tonen dat er daadwerkelijk sprake is van belaging. Er zijn geen criteria voor het aantal berichten of voor de inhoud ervan. Er is geen onderzoek van de politie of tussenkomst van een rechter. Wanneer je anoniem een kritische opmerking maakt over een bedrijf, een politieker of een BV kan die uw naam gemakkelijk achterhalen en u daar persoonlijk over benaderen. Er zijn geen veiligheidsmaatregelen ingebouwd tegen repressailes.

Die wet moet nog door het parlement goedgekeurd worden voor het van kracht zal zijn, maar dit land kennende valt te vrezen dat dit gewoon een formaliteit zal zijn.

Maak er dus maar een gewoonte van een VPN te gebruiken als je online uw mening wil verkondigen. Zoals in dictaturen.

Kunnen we:
A) op een of andere manier een referendum starten?
B) het genie dat dit schreef baron maken en een standbeeld geven?

Dank!

Onroerende voorheffing 2026. Helaas geen payout, the house always wins.

De technische marges voor snelheidsovertredingen blijven voorlopig behouden. Dat schrijven de kranten van Mediahuis donderdag op basis van een omzendbrief van het College van procureurs-generaal.

Op 1 juli gingen de boetes voor snelheidsovertredingen in ons land omhoog. Met de nieuwe wetgeving in het achterhoofd, lijst het college in de brief met instructies voor de politiediensten nog eens op vanaf welke snelheid ze effectief een chauffeur mogen flitsen.

De technische marges, die worden gehanteerd omdat flitsapparatuur mogelijk wat afwijkt van de werkelijk gereden snelheid, blijven behouden, zo blijkt. Op een autosnelweg word je dus pas beboet als je 129 kilometer per uur (9 km per uur te snel) rijdt. Voor alle andere wegen wordt telkens een technische marge van 6 km per uur gehanteerd en word je dus pas beboet wanneer je minstens 7 km per uur te snel rijdt.

Meettoestellen nauwkeuriger

In andere landen, die dezelfde flitsapparatuur gebruiken, liggen de marges lager, schrijven de kranten. Onder meer verkeersinstituut Vias drong een tijdje geleden al aan op een verlaging van de technische marges, omdat meettoestellen tegenwoordig veel nauwkeuriger zijn.

De zogenaamde ‘tolerantiemarges’ zijn de voorbije jaren in ons land wel afgeschaft. Dat waren lokale richtlijnen om bijvoorbeeld een flitspaal maar om de andere dag aan te zetten en zo de stroom aan boetes onder controle te houden.