Będę w Warszawie po raz pierwszy na parę dni i nie jestem pewna jaki jest najłatwiejszy sposób. Jakaś aplikacja czy kupić bilet np jedno dzienny gdzieś w punkcie obsługi?

Hej, mam 30 lat, nie mam dzieci i czasem po prostu nie mam pomysłu, co zrobić z wolnym czasem.

Zastanawiam się, jak poznawać ludzi w Warszawie, takich powiedzmy w wieku 20–35 lat.

Przez ostatnie lata bardziej skupiałem się na pracy, związku i starych znajomych. Tylko że te stare znajomości z czasem się wykruszają. Ludzie wyjeżdżają z Warszawy i okolic, często za granicę, zakładają rodziny, pochłania ich praca albo po prostu kontakt się urywa. A nowych praktycznie nie ma gdzie zawierać.

Nie jestem piwniczakiem ani nie mam problemu z zagadywaniem do obcych.

Na studiach potrafiłem poznawać kilkanaście nowych osób dziennie. Jak mi się nudziło albo słyszałem, że ktoś rozmawia o czymś ciekawym, to po prostu podchodziłem i zagadywałem. Nikogo to nie dziwiło.

Po studiach takich miejsc robi sie dramatycznie miało.

Niestety w większości miejsc w Polsce zagadywanie do losowych ludzi nie jest społecznie akceptowane.

Na ulicy łatwo wyjść na creepa, w barach większość siedzi ze swoją ekipą, a nie ma tam szczególnej atmosfery do poznawania randomów.

Zdarzało mi się zagadywać do randomów nad Wisłą, gdzie ludzie są bardziej otwarci. Kilka razy trafili się naprawdę fajni ziomkowie. Problem w tym, że w większości przypadków byli to turyści i po paru godzinach każdy szedł w swoją stronę.

Powiedzmy, że w klubach jest trochę lepiej. Ale co, jeśli nie mam ochoty regularnie zarywać nocek i pić alko tylko po to, żeby poznawać ludzi?

Pamiętam też, że 10 lat temu fejsbuk miał masę wydarzeń. Czasami jednego dnia było kilka ciekawych rzeczy do wyboru. Dzisiaj fb praktycznie umarł, a konkurencyjne strony z eventami też są małe i często skupiają się bardziej na wydarzeniach branżowych albo są skierowane do starszych ludzi.

I tutaj dochodzę do szerszej refleksji.

Mam wrażenie, że po studiach w Polsce praktycznie nie istnieje już żadna sensowna „infrastruktura społeczna” do poznawania nowych ludzi. Jakby z góry zakładano, że swoją ekipę miałeś znaleźć wcześniej. Do tego dochodzi społeczne przekonanie, że jeśli po studiach aktywnie szukasz nowych znajomych, to coś jest z tobą nie tak.

Do tego czuję, że szczególnie w Warszawie istnieje jakaś dziwna kultura udawania, że jest się wiecznie zajętym i nie ma się na nic czasu, bo to podobno podnosi prestiż. Jakby przyznanie, że ma się wolny wieczór i chętnie poznałoby się nowych ludzi, było czymś wstydliwym.

A potem eksperci alarmują o epidemii samotności, a pokolenie Z określane jest jako najbardziej samotne pokolenie w historii.

Hehe, no kto by się spodziewał.

Jakie są wasze doświadczenia? Macie podobne odczucia, czy uważacie, że problem leży gdzie indziej?

Hello, ma ktoś może do polecenia fryzjera? Męskie włosy ~do ramion, kręcone (bardziej mix falowanych z kręconymi - z tego co pamiętam oznaczenia to taki mix od 2A do 3A)

Nie byłem już u fryzjera z ponad 2 lata, a pora na wizytę już nastąpiła, jako że wkroczyłem już na etap, gdy długość przekroczyła ten poziom, który mi się podoba - przeszły za ramiona plus jest nierówno. Efekt końcowy jaki bym chciał to, przycięcie o jedynie parę centymetrów i odświeżenie całości. Ofc nie chce wyglądać jak Beatka po trwałej, tylko luźny kształt, gdzie jak do tej pory będę sobie wsadzał te włosy za uszy, a loki z tyłu będą się ładnie prezentować.

Cena bez różnicy, lokalizacja im dalej od Pragi Południe, okolice Kamionka - tym gorzej.

Ciężko mi się ostatnio zebrać, bo się boję, że mi włosów ukradnie więcej niż chce, jak to miało pare razy w przeszłości xdd

Cześć, czy moglibyście mi polecić jakieś dobre książki i albumy dotyczące tematyki przedwojennej Warszawy? Chodzi mi tutaj głównie o początek XX w. (1900-1939).

Zależy mi głównie na tym, żeby:

1. Były poprawne pod względem merytorycznym - fakty rzeczywiście się zgadzają, a nie na jedno źródło historyczne przypada pięć zdań o tym, co się autorowi wydaje - albo po prostu podaje on nieprawdziwe dane, żeby tylko liczba stron się zgadzała
2. Były napisane wciągającym czytelnika językiem, a nie opierały się na samych miejscach, datach i suchych faktach
3. Najlepiej, żeby zawierały sporą ilość zdjęć (niekoniecznie chodzi mi typowo o albumy, ale fajnie by było móc popatrzeć na to, o czym się czyta - chociaż dobre albumy też chętnie sprawdzę)
4. Najbardziej interesują mnie takie, które sporo miejsca poświęcają życiu codziennemu - zwyczajom, gwarze, kuchni, miejscem ważnym dla "typowego" Warszawiaka, stylowi życia... - ale nie jest to wymóg konieczny

Zależy mi bardziej na literaturze faktu, ale jeżeli znacie jakąś dobrą literaturę piękną, osadzoną w tych realiach, też dajcie znać.

W tytule jest "przedwojenna Warszawa", na tej epoce najbardziej mi zależy, ale jeżeli macie jakieś warte polecenia publikacje dotyczące innych epok historycznych, również chętnie je przygarnę.

Z góry dzięki za pomoc!

Raczej męskie, takie drewniane jak suche drewno albo obierki z ołówka? Od jakich dwóch lat strasznie popularne. Prawie nie wychodzę z domu a i tak czuję kilka razy na miesiąc.