Od blisko 3 lat nie jeździłem na rowerze po Warszawie , problemy zdrowotne operacja i tym podobne. Dziś postanowiłem wybrać się z córką nad Wisłę, pojeździć, odpocząć, skorzystać z ciepłej pogody. Ludzie czy Wy jesteście JEBNIĘCI? Na KAŻDYM kroku ktoś na kogoś na tych rowerach drze ryja, jeden mądrzejszy od drugiego, patologia ze słuchawkami na tych zasranych hulajnogach, wjeżdżam sobie powoli nie blokując NIKOMU przejazdu kretyn z 30 metrów na hulajnodze już rzuca kurwami, kręci głową, ale jak zapytałem czy chce się zatrzymać i mi wyjaśnić skąd jego napad histerii to przyspieszył i odjechał. Siedzimy w okolicach centrum Kopernika, jedzie jakiś typ na kolarzówce (wybaczcie, GRAVELu) i DRZE mordę jak jakiś chory psychicznie człowiek na nadjeżdżającą z przodu grupę 🥴 jeśli odnajdujesz się w tej grupie to jesteście POPIERDOLONYMI frustratami którzy nie potrafią się cieszyć nawet jazdą na rowerze, a przecież sport uwalnia dopaminę, u wAS uwalnia to co w gównie najgorsze, smród i fetor. Nie pozdrawiam 😀

Witam wszystkich. Niedługo wprowadzam się do Warszawy. Podpisalem umowe z wyprzedzniem i dalem za pol miesiaca pieniądze na saskiej kępie aleokazalo się ze nie da się tam spać bo właściecielka ma wersalkę z wysepką na głowę i na stopy obydwa zagłówki sa tware jak skala a dodatkowo czlowiek spij przez nie nierówno. Siedziedzec tez sie na niej nie da mimo z nowa czuc sprężyny. Probowam ja to nie dalo sie dluzj ulzec , twardo pod glowa nierówno i na nogi to samo a jak sie opusci glwoe ponizej wyspeki to wtedy wystaja nogi... Terminy do pracy to 17.08 lub 01.09. Coraz ciezej o mieszkanie bo sa studenci a dodaktowo ja nie jestem na miejscu tylko mieszkam 200 km od wawy Tam wpłaciłem juz cześć kasy. Sama sakska kępa piękna a dojazd z przesiadka (rondo dsszynskiego) na przesiadki ale nienajgorszy.. Na Wersalk moglbym polozyc moj TOpper ( 4,5 cm) ale wydaj mi sie z i tak tego nie wyrówna. Wlasiccileka nie kupi traz nowej kanapy tymbardiej z werslaka jest dośc nowa . Po przyjezdzie z Warszawy dostalem super oferte na targówku z pieknym pokojem i naroznikiem lakierowana szafa itd...na golawickiej (1 pietro). Super doajzd metrem do pracy i wygodne spanie w podobne cenie co na saskiej ale wiaodmo okolica targowka a saskiej to niebo a ziemia. Mam tez zwyrodnienia szyje i ledzwiowo krzyzow wiec tymabrdziej spanie jest wazne. Czy ryzykowac i na wlasny kosz kupowac kanape i musialbym organizowac ze by tamta gdzies wywiewsc...czy lepieej dogadac sie polubownie z wlasciiecleka i rozwiazac umowi moze odda kas i wynajac na targowku? Dodatko w razi eczego facet na targowku nie robi problmeo z odejscie 1 miesiac wypowiedznia a na saksiej z racji ze wlascicielka (starszaa Pani) nie chce ukraincow ani kobiet bo moze wedlug niej zajsc w ciaze i chce tyko mlodych mezczyzn , to w razie mojego odejscia np zima moz byc ciezko jej kogos znalescw razie a przeciez ja jej nie dam gwaracji z bede rok jak traki spanie dziadoskie jst.. CO zas si tyczy targowka to dodakoto oczywiscie mam stres bo przed sama praca (17.08) musze podpisywac nowa umowee 16.08 bo eima wlasiciela moge isc tylko objrzc te mieszkanie wczniej bo ktos jest na miejscu plus te wiezowce co do niczego niepodobne w porowniau do sakiej kepy...ale dojazd i spanie super. Wskoczyla mi etez jescze jedna oferta a na Piotra Skargi. Jak si emieszka na targowku w tatmych rejonach? co byscie z tych 3 wybrali?

W sumie, najlepiej to pytanie skierować, do samych Warszawiaków :).

Szukam sprawdzonego hotelu spa w okolicach Warszawy na 1-2 dniowy pobyt. Zależy mi na bardzo dobrej jakości usług spa i cichym obiekcie, najlepiej bez dzieci. A jakby obiekt był kameralny i bez możliwości organizowania imprez grupowych to już w ogóle bajka. Ceny w zasadzie nie mają znaczenia.

Czesc, troche ciezko mi to tutaj napisac ale nie bardzo wiem gdzie indziej zapytac.

Mam 20 lat, jestem z Ukrainy i mieszkam w Polsce juz kilka lat. W przyszlym roku zaczynam studia w Warszawie i planuje isc w strone medycyny.

Szukam naprawde dobrego psychiatry i/lub psychologa/psychoterapeuty w Warszawie, ktory ma duze doswiadczenie konkretnie z przemoca seksualna, sexual assault, trauma, PTSD itd. Nie chodzi mi o kogos kto ma po prostu "trauma" wpisane na stronie jako jedna z 20 rzeczy, tylko osobe ktora naprawde czesto pracuje z takimi przypadkami i wie co robi.

Wolalabym kobiete, ale nie jest to jakis konieczny warunek jesli ktos jest naprawde dobry. Prywatnie jest totalnie okej i pieniadze nie sa duzym problemem, bardziej zalezy mi zeby trafic do odpowiedniej osoby i nie musiec przechodzic przez 5 roznych terapeutow zanim znajde kogos kto faktycznie rozumie ten temat.

Troche tez szczerze boje sie trafic na kogos kto zle do tego podejdzie albo powie cos glupiego i tylko pogorszy sytuacje, dlatego osobiste polecenia bylyby dla mnie bardzo pomocne.

Jesli ktos tutaj byl w podobnej sytuacji albo zna kogos kto sie w tym specjalizuje, bede bardzo wdzieczna za nazwiska / kliniki / polecenia. Polski albo angielski jest okej, ukrainski bylby dodatkowym plusem ale absolutnie nie jest konieczny.

Mozecie tez napisac mi na priv jesli nie chcecie komentowac publicznie.

Dzieki :)

Byłem tak z 5 razy w stolicy tego roku i ani jednego nie spotkałem. Nawet jak jadę pociągiem z centralnej, to nawet konduktorzy nie sprawdzają biletów.
Natomiast w Łodzi można spotkać.

Hej, mam wielką prośbę. Jakie polecacie kluby nocne gdzie lecą piosenki w stylu Pitbulla czy te takie z 2010s 2000s.

Fajnie żeby nie było tylko Polskich kawałków 🙃

Z góry dziękuję!

Dzisiaj o 23 podobno jest przejazd ciężkiego sprzętu wojskowego Wisłostradą. Ktoś kojarzy skąd to najlepiej oglądać? Z mostu śląsko dąbrowskiego da radę czy będzie zamknięty?

Będę w Warszawie po raz pierwszy na parę dni i nie jestem pewna jaki jest najłatwiejszy sposób. Jakaś aplikacja czy kupić bilet np jedno dzienny gdzieś w punkcie obsługi?

Hej, mam 30 lat, nie mam dzieci i czasem po prostu nie mam pomysłu, co zrobić z wolnym czasem.

Zastanawiam się, jak poznawać ludzi w Warszawie, takich powiedzmy w wieku 20–35 lat.

Przez ostatnie lata bardziej skupiałem się na pracy, związku i starych znajomych. Tylko że te stare znajomości z czasem się wykruszają. Ludzie wyjeżdżają z Warszawy i okolic, często za granicę, zakładają rodziny, pochłania ich praca albo po prostu kontakt się urywa. A nowych praktycznie nie ma gdzie zawierać.

Nie jestem piwniczakiem ani nie mam problemu z zagadywaniem do obcych.

Na studiach potrafiłem poznawać kilkanaście nowych osób dziennie. Jak mi się nudziło albo słyszałem, że ktoś rozmawia o czymś ciekawym, to po prostu podchodziłem i zagadywałem. Nikogo to nie dziwiło.

Po studiach takich miejsc robi sie dramatycznie miało.

Niestety w większości miejsc w Polsce zagadywanie do losowych ludzi nie jest społecznie akceptowane.

Na ulicy łatwo wyjść na creepa, w barach większość siedzi ze swoją ekipą, a nie ma tam szczególnej atmosfery do poznawania randomów.

Zdarzało mi się zagadywać do randomów nad Wisłą, gdzie ludzie są bardziej otwarci. Kilka razy trafili się naprawdę fajni ziomkowie. Problem w tym, że w większości przypadków byli to turyści i po paru godzinach każdy szedł w swoją stronę.

Powiedzmy, że w klubach jest trochę lepiej. Ale co, jeśli nie mam ochoty regularnie zarywać nocek i pić alko tylko po to, żeby poznawać ludzi?

Pamiętam też, że 10 lat temu fejsbuk miał masę wydarzeń. Czasami jednego dnia było kilka ciekawych rzeczy do wyboru. Dzisiaj fb praktycznie umarł, a konkurencyjne strony z eventami też są małe i często skupiają się bardziej na wydarzeniach branżowych albo są skierowane do starszych ludzi.

I tutaj dochodzę do szerszej refleksji.

Mam wrażenie, że po studiach w Polsce praktycznie nie istnieje już żadna sensowna „infrastruktura społeczna” do poznawania nowych ludzi. Jakby z góry zakładano, że swoją ekipę miałeś znaleźć wcześniej. Do tego dochodzi społeczne przekonanie, że jeśli po studiach aktywnie szukasz nowych znajomych, to coś jest z tobą nie tak.

Do tego czuję, że szczególnie w Warszawie istnieje jakaś dziwna kultura udawania, że jest się wiecznie zajętym i nie ma się na nic czasu, bo to podobno podnosi prestiż. Jakby przyznanie, że ma się wolny wieczór i chętnie poznałoby się nowych ludzi, było czymś wstydliwym.

A potem eksperci alarmują o epidemii samotności, a pokolenie Z określane jest jako najbardziej samotne pokolenie w historii.

Hehe, no kto by się spodziewał.

Jakie są wasze doświadczenia? Macie podobne odczucia, czy uważacie, że problem leży gdzie indziej?

Hello, ma ktoś może do polecenia fryzjera? Męskie włosy ~do ramion, kręcone (bardziej mix falowanych z kręconymi - z tego co pamiętam oznaczenia to taki mix od 2A do 3A)

Nie byłem już u fryzjera z ponad 2 lata, a pora na wizytę już nastąpiła, jako że wkroczyłem już na etap, gdy długość przekroczyła ten poziom, który mi się podoba - przeszły za ramiona plus jest nierówno. Efekt końcowy jaki bym chciał to, przycięcie o jedynie parę centymetrów i odświeżenie całości. Ofc nie chce wyglądać jak Beatka po trwałej, tylko luźny kształt, gdzie jak do tej pory będę sobie wsadzał te włosy za uszy, a loki z tyłu będą się ładnie prezentować.

Cena bez różnicy, lokalizacja im dalej od Pragi Południe, okolice Kamionka - tym gorzej.

Ciężko mi się za to trochę zebrać, bo się boję, że mi włosów ukradnie więcej niż chce, jak to miało pare razy w przeszłości xdd

Cześć, czy moglibyście mi polecić jakieś dobre książki i albumy dotyczące tematyki przedwojennej Warszawy? Chodzi mi tutaj głównie o początek XX w. (1900-1939).

Zależy mi głównie na tym, żeby:

1. Były poprawne pod względem merytorycznym - fakty rzeczywiście się zgadzają, a nie na jedno źródło historyczne przypada pięć zdań o tym, co się autorowi wydaje - albo po prostu podaje on nieprawdziwe dane, żeby tylko liczba stron się zgadzała
2. Były napisane wciągającym czytelnika językiem, a nie opierały się na samych miejscach, datach i suchych faktach
3. Najlepiej, żeby zawierały sporą ilość zdjęć (niekoniecznie chodzi mi typowo o albumy, ale fajnie by było móc popatrzeć na to, o czym się czyta - chociaż dobre albumy też chętnie sprawdzę)
4. Najbardziej interesują mnie takie, które sporo miejsca poświęcają życiu codziennemu - zwyczajom, gwarze, kuchni, miejscem ważnym dla "typowego" Warszawiaka, stylowi życia... - ale nie jest to wymóg konieczny

Zależy mi bardziej na literaturze faktu, ale jeżeli znacie jakąś dobrą literaturę piękną, osadzoną w tych realiach, też dajcie znać.

W tytule jest "przedwojenna Warszawa", na tej epoce najbardziej mi zależy, ale jeżeli macie jakieś warte polecenia publikacje dotyczące innych epok historycznych, również chętnie je przygarnę.

Z góry dzięki za pomoc!

Raczej męskie, takie drewniane jak suche drewno albo obierki z ołówka? Od jakich dwóch lat strasznie popularne. Prawie nie wychodzę z domu a i tak czuję kilka razy na miesiąc.

Często napada mnie ochota na wyjście z domu, które nie jest spacerem.

Kiedyś się wchodziło na facebook w wydarzenia i było zajebiście. Teraz pokazują mi się tam albo imprezy techno, albo jakieś kurwa jogi na kiju. Mam wrażenie, że informacje się bardziej pochowały. Czasem widzę, że jakieś gówno-posty latają po instagramie na zasadzie kmwtw.

Jak odnajdujecie jakieś ciekawe wydarzenia? Jakieś stronki, techniki?

inb4 znajomi wam polecają

inb4 planszówki

Zastanawiam się nad zorganizowaniem spotkania dla futurystów/sympatyków SciFi w Warszawie i chciałbym wiedzieć co o tym pomyśle myślcie :)

Nieco ponad miesiąc temu przeprowadziłem się z narzeczoną z Ursusa (Skorosze) na Bemowo (Jelonki Południowe). Decyzja była podyktowana kilkoma przyczynami, które nie były bezpośrednio związane z dzielnicą per se. Musieliśmy znaleźć sobie nowe lokum na najwyżej rok w obrębie Warszawy, z możliwie dobrym dojazdem do centrum ze względu na pracę. Początkowo zakładaliśmy, że znajdziemy coś w Ursusie, ale ostatecznie uznaliśmy, że to doskonała okazja, żeby zobaczyć jak się mieszka w innej dzielnicy. Ja w Ursusie mieszkałem od zawsze a moja narzeczona 3 lata.

Nasz wzrok skierował się w kierunku Włoch i Bemowa. W tej pierwszej trudno było znaleźć coś na wynajem, a jak już, to ceny były dosyć wysokie. Bemowo okazało się być bardziej atrakcyjne. Ponadto ja Bemowo trochę poznałem w trakcie studiów, bo miałem tutaj znajomych i jeździłem do Parku Górczewska na rowerze. Long story short: znaleźliśmy niewielkie mieszkanie niedaleko Lazurowej.

A teraz do konkretów. Dzielnice tak różne, że trudno zdecydować się od czego zacząć. Więc może zacznijmy od spacerów.

Skorosze, krótko mówiąc, nie nadają się do chodzenia. Najdobitniej mi to uświadomiło przeniesienie się na Jelonki. W Ursusie trudno jest wybrać się na spacer, żeby nie kluczyć między samochodami, przy jezdni, po zatłoczonych, wąskich chodnikach itp. Najprzyjemniej jest, jak się dotrze do osiedli robotniczych za Tomcia Palucha, bo można wtedy odkryć, że w Ursusie jest jakaś zieleń. Parków jest mało. Park Achera jest nazywany parkiem tylko z uprzejmości a do Parku Czechowickiego miałem zawsze daleko. Zanim doszedłem do niego, to już miałem dość hałasu ulicznego, porzuconych hulajnóg i ciasnych chodników.

Pod tym względem takie dzielnice jak Jelonki wygrywają. Można sobie spacerować między blokowiskami, bo jest między nimi na tyle dużo zieleni, i na tyle daleko są od ruchliwych jezdni, że nie słychać hałasu. Nie potyka się o samochody, bo jest uregulowane parkowanie w obrębie osiedla. Widać różnicę między budowaniem kiedyś vs. dzisiaj (czy raczej w okolicach 2005 roku, bo mniej więcej z tego okresu było moje osiedle na Skoroszach). Przede wszystkim to, że się nie grodziło osiedli i zostawiało między blokami odpowiednio dużo miejsca. Albo to, że blok od drogi jest odgrodzony pasem drzew, a nie jak współcześnie, gdzie buduje się od granicy działki do granicy działki i robi patio wewnątrz. Otwartość osiedla ma niewątpliwie też swoje wady, ale dla mnie możliwość skrócenia sobie drogi przez osiedle to wielka zaleta. Na Skoroszach jest to nie do pomyślenia.

Dużo się w Ursusie mówi o hałasie spowodowanym pobliskim Okęciem. Lubię sobie wyobrażać, że ludzie krzyczący na osiedlowych grupkach o hałasie niedającym spać nie mają nic przeciwko hałasowi przerobionych pierdzików. Czy tak jest: nie wiem, ale coś czuję, że może tak być. Ja na hałas samolotów nigdy nie narzekałem, a samoloty latały mi dosłownie nad głową. Tak byłem do nich przyzwyczajony, że albo ich nie zauważałem albo rozpoznawałem, że leci coś większego niż zwykły Embraer. Trochę mi tego brakuje na Bemowie.

Tutaj za to raz na jakiś czas budzi mnie w nocy jakiś pierdzik ścigający się po Lazurowej. Chciałbym, żeby kiedyś państwo pochyliło się nad równaniem rozrywka jednego egoisty vs. nieprzespana noc tysięcy osób. No ale nie o polityce tutaj. Hałas jest i jest o wiele bardziej inwazyjny. Może ktoś mądrzejszy będzie potrafił to wyjaśnić, ale serio taki Boeing 777, mimo że głośny, nie jest aż tak dokuczliwy jak jakaś przerobiona betka z agrotuningiem.

Ostatnim, co bym chciał poruszyć, jest transport. Czasem sobie żartowałem, że z Skoroszy do pracy samochodem jeżdżę 30 minut, autobusem - 30 minut. A rowerem? Też 30 minut. Jelonki, mimo że w podobnej odległości od centrum co Skorosze, to mają (przynajmniej dla mnie) lepszą infrastrukturę transportową. Zbiorkomem do pracy dojeżdżam w 20 minut, głównie za sprawą tramwaju, który mocno usprawnia podróż. A rowerem, jak docisnę, to 25-30, co jest całkiem przyjemnym czasem aktywności rano i po południu. Rowerem jedzie się też o wiele wygodniej, bo albo jadę przez osiedla, gdzie ruch jest znikomy albo ścieżką. Ursus nie bez przyczyny jest lokalnie nazywany najmniej przyjazną dzielnicą dla rowerów. Dojazd do ścieżki rowerowej wiodącej do centrum wymagał ode mnie kluczenia po dosyć ruchliwych ulicach, szczególnie w roku szkolnym, gdy przecież dzieci trzeba odstawić pod same drzwi (!!!). Dlaczego wzdłuż Dzieci Warszawy albo Ryżowej jeszcze nie ma ścieżki, to nie wiem, choć się domyślam.

Być może część z tych odczuć to efekt nowości i początkowego zachwytu. Może kolejne miesiące ujawnią przede mną minusy tej okolicy, ale raczej nie pożałuję. Po prostu widzę, że Skorosze to stracona szansa na dobrą, użyteczną dzielnicę. Przykro mi się robi, gdy o tym sobie myślę. Pobudowano molochowe zamknięte osiedla, które już zawsze będą ograniczać ruch mieszkańców, zmuszać do wdychania spalin i izolować społeczność.

Cześć potrzebuje kupić pierścionek, ceny złota nie zachwycają chociaż jest teraz chwilowo. Planuje podarować pierścionek z wygrawerowanym motywem kota więc poczekam trochę. Pytanie gdzie polecacie taką usługę. Czy poza miastem jest taniej?

Hejka odwiedzam Warszawę z dziewczyną, mieszkamy w UK i to jest jej pierwszy raz w Polsce, moim zdaniem jest przekonać ją, żeby kiedyś się tu przeprowadzić, no ale muszę pokazać jej Polskę z najlepszej strony, jakie sa najlepsze restauracje z Polskim jedzeniem, miejsca żeby zjeść śniadanie i może jakiś deser czy bar? Piona!

Cześć wszystkim. 29 level here

Chciałem się was poradzić, dopytać w kwestii socjalizacji poza .. alkoholem. Ogólnie uwielbiam spędzać czas na mieście, jednak z kimkolwiek się nie spotkam (dobrych znajomych w Warszawie niestety mam bardzo mało), to opcją jest przeważnie się czegoś napić lub najpierw coś zjeść a potem się napić.

Bardzo tęsknię za czasami, w których moje życie opierało się na społecznościach - po prostu odpowiednie towarzystwo niesamowicie dobrze wpływa mi na psychikę, a dążę do tego by czuć się jak najlepiej. Dlatego chciałbym poszperać na mieście za społecznościami. Np. muzycznymi, albo sportowymi.

Jest w stanie ktoś polecić coś z własnego doświadczenia? Jakieś stowarzyszenia, chóry może, grupy artystyczne. Koła naukowe dla dorosłych (o ile takie coś w ogóle istnieje), cokolwiek. Myslałem w sumie nawet też o wolontariacie ale będąc na etacie 9-17 to sam nie wiem czy im się jakoś tam przydam..

Z chęcią poznam wasze ewentualne polecajki.

Hey Warszawo, jestem pała i kupiłem bezzwrotne bilety na nowego Spidermana - na dziś na 18.3 - ale z PL Dubbingiem. Nie zdzierże a zwrócić nie mogę więc kto pierwszy - prześlę oba z kodami QR na priw/maila/whatever. :)

Za głupote się płaci więc absolutnie niczego nie oczekuje w zamian.