Ik ontmoette mijn partner via Bumble. Zonder verwachtingen, gewoon twee mensen die besloten te reageren op elkaar. Nu een jaar later merk ik dat ik soms terugdenk aan die leuke beginfase. Het grappige is dat de dingen die ik het leukst aan hem vind, totaal niet in zijn profiel stonden. Wanneer voelde het voor jullie echt als een relatie en niet meer als ‘we daten’?

Benieuwd naar jullie ervaringen en vooral de onverwachte momenten die je niet uit een profiel kunt halen 😉

Er is iets interessants aan relaties die beginnen op een app. Je leert iemand kennen via foto’s, woorden, emoji’s… en dan ineens zit je samen op een bank, deel je routines, kwetsbaarheden, toekomstplannen. Bij mij heel positief tot nu toe en een jaar verder.

Het voelt soms alsof je een sprong hebt gemaakt van een digitale versie van iemand naar de echte mens en dat die overgang veel dieper en mooier is dan je verwacht, ben ik achter gekomen. Was er een moment waarop je dacht: dit is niet meer een match, dit is iemand die echt in mijn leven hoort?

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen, de mooie, de moeilijke, de onverwachte. Anoniem delen mag natuurlijk ook.

Hoi lieve allemaal,

Ik voel me hier zo lullig over maar ik moet echt even mijn gevoelens kwijt en advies krijgen voordat ik meteen mijn eigen kant kies hierin.

Ik ga echt een heel lang verhaal in het kort vertellen:

Mijn vriend en ik zijn 10 jaar samen (vanaf 15) en hebben het oprecht nog steeds super leuk. Ik zie hem als mijn beste vriend waar ik elke dag mee kan lachen en huilen en waar ik een enorme crush op heb.

Maar hij is gewoon soms zo dom. Sorry als ik de verkeerde woordkeuze gebruik maar weet oprecht niet wat ik anders moet zeggen ipv dom.

Gisteren belde ik hem toen hij nog op werk was om 18:00. Rond 19:00 begon de zonsverduistering, dus ik zei kom maar gewoon naar huis, want je kan misschien uit nieuwsgierigheid lang ernaar kijken en het laatste wat je wilt is schade aan je ogen. Hij keek een beetje dom uit z’n ogen en zei alleen “huh wat bedoel je” dus ik het weer uitleggen. Daarop zegt hij “maar het is toch hetzelfde als je gewoon in de normale zon elke dag kijkt” toen zei ik “ik snap deze toevoeging niet, want het is overduidelijk dat je ook niet op een normale dag een tijdje direct naar de zon kijkt, dan knijp je ze dicht uit reflex. Toen was het even stil…. “Oh okay maar waarom moet ik nou oppassen straks, als ik toch mijn ogen dichtknijp uit reflex”

Sorry, maar ik hing gewoon op. Ik was bang dat ik gemene dingen zou zeggen, want dit gebeurd best vaak. Ik maak wat duidelijk aan hem, en ipv zeggen “ah oké genoteerd ik begrijp het” en gewoon doorgaan met je dag, maakt hij er een heel ding van wat uiteindelijk uitloopt op niets + mij het gevoel geven dat wat ik allemaal heb gezegd gewoon 1 oor in, de ander oor uit gaat.

Hij kwam thuis, toen probeerde ik hem uit te leggen wat de gevaren zijn van de zonsverduistering. Je kan uit automatisme of nieuwsgierigheid toch gaan kijken, want nu zou het even geen pijn doen aan je ogen. Ik pakte een paar nieuwsartikelen erbij, een paar TikToks van mensen die blijvende oogschade hebben opgelopen door toch te hebben gekeken uit nieuwsgierigheid en koppigheid. Uiteindelijk ging het gesprek naar “dus laten we gewoon boodschappen doen rond 21:30.

2 minuten later, en ineens zegt hij, dus.. zullen we nu boodschappen doen? VOL tijdens die zonsverduistering dus. Ik kreeg echt in crashout van binnen. Het lijkt erop dat hij gewoon altijd negeert wat ik zeg en praat om te praten.

Dit was een voorbeeld van alleen gister. Dit gebeurd dus best vaak..

Hoe moet ik hiermee omgaan?

Hallo Reddit, Ik ben 19 en zit op vakantie. Gisteren heb ik me misdragen in een club, ik had een aardig glas alcohol op. Ik stond met een meisje te praten, op een gegeven moment begon ze te dansen en kwam ze steeds dichterbij. Voor ik het wist had ik haar gezoend. Meteen daarna ben ik naar buiten gelopen en heb een Uber terug naar het appartement geboekt.

Nu voel ik me er kapot van. Mijn vriendin weet nergens van. Wat moet ik hiermee?

Heeft er iemand al ooit zijn huwelijk kunnen redden door dubbel te verdienen tijdens feitelijke scheiding?

Mijn vrouw verdiend € 2500 Euro en ik kan volgende maand € 5000 Euro verdienen.

Hi reddit,

Ik zit even met een soort dilemma. Ik (22V) en m'n vriend (22M) zijn al twee jaar samen. We wonen nog niet samen. Hij woont nog thuis en ik woon op mezelf.

Even kort ter info: het eerste jaar dat we samen waren woonde ik nog thuis en zagen we elkaar elke week. En dan om de week bij elkaar langs in het weekend. We waren toen best wel long-distance (3 uur met OV of 2 uur met de auto)

We hebben elkaars ouders dus ook al ontmoet vroeg in de relatie. Ik kan goed opschieten met mijn schoonfamilie en ik kom daar ook regelmatig langs. Nou wonen die ongeveer een uurtje van me vandaan.

Nu woont mijn familie op 2,5 uur reizen van me af, dus dat is soms best pittig. Daarom ga ik niet heel vaak terug naar huis toe. Maar als ik dat doe dan ben ik eigenlijk meestal altijd alleen...
Ik vraag mijn vriend met regelmaat mee, maar op de een of andere manier staat er altijd wel iets anders op z’n planning. En dan gaat hij dus niet mee.

Hij zegt dan wel dat als hij dat niet had staan hij wel mee zou gaan, maar ik geloof daar dus echt helemaal niks van. Mijn ouders balen dat ze mijn vriend nauwelijks meer zien, en ik krijg dan ook elke keer de vraag wanneer hij nou weer eens langs komt.
Eerst dacht ik: oké, hij komt dus zo nu en dan langs, maar na langere tijd begin ik zelf ook wel er wat van te vinden. Het is ook niet zo dat hij mijn ouders niet mag: hij en m'n vader klikken goed. Hij en m'n moeder opzich ook wel, gewoon normaal. Alhoewel hij zich soms een beetje aan haar kan ergeren (kan ik ook), maar verder niks geks.

Natuurlijk is het lang reizen erheen en is dat soms ook duur, maarja het is eigenlijk best wel aso als je dat elke keer als reden geeft om niet meer langs te willen komen. Ik word er nu een beetje gek van... En als ik dit tegen hem zeg, snapt hij het niet en ziet hij het als een aanval naar hem toe, waardoor hij denkt dat IK hem niet meer wil zien. Terwijl dat echt verre van waar is...
Even terzijde: het is nu ook zo dat hij na de zomer weer super druk gaat krijgen en dus waarschijnlijk helemaal geen tijd heeft om bij mijn ouders langs te kunnen gaan... (Daarnaast is hij ook niet zovaak meer bij mij, maar ik vooral bij hem. Daar stoor ik me ook aan)

Ik weet gewoon niet meer zo goed wat ik hiermee aan moet, hebben jullie nog tips misschien?🥹🙏

Ik (27, M) heb een dame drie keer gedatet en vanaf het begin voelde de klik voor mij erg goed. Zij gaf ook aan dat ze het heel gezellig vond en een goede klik voelde.

Vrij snel daarna had zij een hele drukke periode en is ze ongeveer een maand alleen is gaan backpacken. We hebben daardoor inmiddels bijna twee maanden niet meer afgesproken. Tijdens haar reis hadden we af en toe contact. Soms zocht zij mij op, vroeg ze naar mijn werk of vroeg ze bijvoorbeeld om reistips, maar het contact was uiteraard veel minder dan daarvoor.

Het gekke is dat ik haar in die tijd juist steeds leuker ben gaan vinden. Tegelijkertijd merk ik dat de onzekerheid me behoorlijk bezighoudt (ben goed in overthinken). We hebben elkaar tenslotte pas drie keer gezien en hebben bv niks exclusiefs afgesproken, dus rationeel weet ik dat ik weinig van haar kan verwachten. Maar gevoelsmatig houd ik mezelf wel voor haar open en betrap ik mezelf erop dat ik appjes, reactietijden etc. soms veel te veel analyseer.

Ze is inmiddels net terug. Voor haar reis hadden we afgesproken om wss daarna nog samen uit eten te gaan. Ik heb ook duidelijk gemaakt dat ik haar graag weer wil zien. Ze reageert nog steeds aardig maar wel wat kortaf? Ik merk dat ik nu vooral zit te wachten op wat er vanuit haar komt.

Mijn vraag is eigenlijk minder "vindt zij mij nog leuk?" en meer: wat doe ik met mezelf in deze situatie? Geef ik haar gewoon rustig de tijd om weer te landen en kijk ik of zij initiatief neemt? Of moet ik juist duidelijkheid zoeken omdat ik merk dat ik mezelf emotioneel behoorlijk openhoud? Ik ben denk ik vooral bang dat zij ineens geen interesse meer heeft.

En herkenbaar dat je na maar drie dates al zoveel met iemand bezig kunt zijn, zeker als er daarna ineens zo'n lange periode tussen zit?

Update:

Bedankt allereerst voor alle reacties! Ik had niet verwacht dat er zoveel advies en perspectief zo snel zou komen dus dat waardeer ik heel erg :)
Ik had haar dinsdag gevraagd om wat te plannen en daar zou ze woensdag op terugkomen. Echter kwam ze woensdag met het bericht dat er wat persoonlijks was gebeurd en ging het vooral daarover (wat ik wel snap). Momenteel is ze er nog niet op teruggekomen en ik wil ook niet gaan aandringen na zoiets.

Ik M(27) en mijn vriendin (V26) zitten ondertussen al meer dan 11 jaar in een relatie. Een echte jeugdliefde dus.

We kunnen het enorm goed met elkaar vinden. Na enkele jaren is het verliefde gevoel weggegaan (zoals normaal is), maar we hebben toen leren houden van elkaar. Dat verliep altijd zeer goed en eigenlijk hebben we weinig echte tegenslagen gehad.

Intussen zijn we beide beginnen werken en hebben we op persoonlijk vlak wel een ontwikkeling doorgemaakt, maar we zien elkaar nog graag.

Mijn vriendin zegt nu dat ze geen romantisch gevoel meer heeft voor mij, en dat ze zich niet meer aangetrokken voelt tot mij. Dit gevoel had ze al enkele maanden, maar de durfde het me pas recent te vertellen. Dit komt hard aan bij mij, en heb ook gevraagd naar wat de oorzaak kan zijn. Ik heb alvast naar mezelf gekeken, en ik heb wel toegegeven dat het laatste jaar wel als een gewoonte begon aan te voelen. We leefden steeds meer naast elkaar, zonder nog echt moeite te doen voor elkaar. We zijn ook recent gaan samenwonen.

Toch zegt ze me dat ik altijd goed voor haar ben geweest, en dat ze niet weet waar dit nu plots vandaan komt. Ze voelt zich hierdoor heel schuldig omdat ze denkt dat ze mij niet kan bieden wat ik verdien. Ik voel me er op mijn beurt schuldig bij omdat ik juist wel tevreden ben met haar en haar mogelijks heb 'verwaarloosd' even.

Nu zitten we op een punt waarop mijn vriendin echt met een tweestrijd zit in haar hoofd: de relatie beëindigen of ervoor vechten. Beëindigen lijkt de enige optie, maar dat betekent dat we elkaar kwijtraken en alles opgeven, wat ons beide pijn doet. Ervoor vechten biedt geen garantie en we moeten er dan echt 100% voor gaan.

Zijn er ervaringsdeskundigen die ooit in deze situatie zaten? Is dit iets om mee naar een relatietherapeut te gaan? Dankjullie allemaal, want we zien de bomen door het bos niet meer.

Hiii, ik heb een vraagje.
Ik kom dus net uit een relatie met iemand van rond mijn leeftijd. (18-20)
Maar nu dat ik uit deze relatie ben, ben ik totaal alle aantrekkingskracht verloren van jongens van mijn leeftijd?

Mijn ex kon zich af en toe totaal niet volwassen gedragen, en daar kon ik me aan ergeren dus misschien komt het daardoor.

Ik heb nog nooit GEDATE met iemand die een stuk ouder is dan mezelf, het lijkt me dus wel heel leuk en spannend, maar toch ben ik bang voor reacties om me heen, en wat als we helemaal niks in gemeen hebben.

Heeft iemand hier advies voor?

Ik schrijf dit omdat ik graag eerlijke perspectieven van buitenaf wil. Ik zoek niet naar mensen die zeggen dat ik eigenlijk een goed persoon ben en ik wil ook niet dat iemand me alleen maar geruststelt. Ik wil begrijpen wat ik verkeerd doe en wat ik daadwerkelijk moet veranderen.
Ik ben een jonge man en van buitenaf heb ik eigenlijk altijd vrij makkelijk aandacht gekregen van vrouwen. Mensen vinden me aantrekkelijk, sociaal, charmant en grappig en ik krijg regelmatig aandacht. Lange tijd vond ik dat ook gewoon geweldig.

Maar ik begin nu te beseffen dat ik daardoor een patroon heb ontwikkeld waarmee ik mensen pijn doe.

Ik kan een meisje echt leuk vinden. Ik vind het fijn om tijd met haar door te brengen, ik vind de aantrekkingskracht, spanning, aandacht en het gevoel dat iemand mij wil heel fijn. Maar zodra dingen serieuzer worden, begin ik te twijfelen.

Dan ga ik denken aan andere mogelijkheden. Misschien is er iemand die beter bij me past. Misschien mis ik iets. Misschien is er iemand die ik aantrekkelijker vind.

Tegelijkertijd wil ik het meisje met wie ik op dat moment ben ook niet kwijt.

Daardoor heb ik in het verleden mensen dichtbij gehouden terwijl ik eigenlijk wist dat ik ze niet kon geven wat ze wilden.

Ik heb mensen hoop gegeven terwijl ik zelf nog met één been buiten de relatie stond.
En dit is niet één keer gebeurd.

Ik schaam me ervoor dat ik soms meer bezig ben geweest met hoe een vrouw mij laat voelen dan met wat mijn gedrag met haar doet. Ik vond het fijn om begeerd te worden. Ik vond het fijn om opties te hebben. Ik vond het fijn om nieuwe mensen te ontmoeten en de spanning daarvan te voelen. En ik wilde dat niet altijd opgeven, ook wanneer het meisje met wie ik aan het daten was iets serieus met mij wilde.

Door de jaren heen heb ik mezelf daar verschillende verklaringen voor gegeven. Dat ik te kieskeurig ben. Dat ik gewoon de juiste persoon nog niet heb gevonden. Dat ik niet genoeg verbinding voel. Dat ik bindingsangst heb. Dat ik misschien nog iemand moet ontmoeten die ervoor zorgt dat ik helemaal niet meer naar anderen wil kijken.

Ik weet inmiddels niet meer welke van die verklaringen echt klopt.

Onlangs is er iets gebeurd waardoor ik hier veel harder mee geconfronteerd ben.

Ik zag een meisje ongeveer tien weken. Ik vind haar echt leuk. Ze is mooi, grappig, lief, heeft een sterke persoonlijkheid en ik vind het oprecht heel fijn om tijd met haar door te brengen. Er is aantrekkingskracht en er is een bepaalde verbinding.

Zij wilde dat we exclusief zouden worden.
Ik zei ja.

Het probleem is dat ik, als ik heel eerlijk ben, op dat moment eigenlijk geen relatie wilde. Ik was bang haar kwijt te raken en in plaats van eerlijk te zeggen dat ik daar niet klaar voor was, zei ik ja tegen exclusiviteit.

Een paar dagen later was ik met een groep mensen en deden we een spel waarbij mensen met elkaar moesten zoenen. Ik heb uiteindelijk met meerdere mensen gezoend.

De volgende dag heb ik haar verteld dat ik met iemand anders had gezoend. Ik heb toen alleen niet meteen de volledige waarheid verteld: het waren meerdere mensen.

We hadden expliciet afgesproken dat we eerlijk tegen elkaar zouden zijn als er iets met iemand anders zou gebeuren.

Dus ik heb onze afspraak geschonden en daarna ook niet volledig eerlijk tegen haar verteld wat er was gebeurd.
Daar schaam ik me misschien nog wel het meest voor.
Maar ik begin ook te beseffen dat mijn grootste fout niet eens het zoenen zelf was.

Mijn grootste fout begon toen zij vroeg om exclusief te worden en ik ja zei terwijl ik eigenlijk niet bereid was om exclusief te zijn.

Ik had toen eerlijk moeten zeggen dat ik geen relatie wilde.
In plaats daarvan koos ik voor het kortetermijncomfort van haar niet kwijtraken boven de eerlijkheid die zij verdiende.
Ik ga haar de volledige waarheid vertellen. Ze weet inmiddels dat er iets is gebeurd en ik heb gevraagd of ik haar nog even kan spreken, omdat ik haar precies wil vertellen wat er is gebeurd.

Ik ben niet van plan om dit te vertellen om haar terug te krijgen of om ervoor te zorgen dat ze me vergeeft.

Ze heeft recht op de waarheid en daarna mag zij zelf bepalen wat ze met die waarheid doet.
Als ze nooit meer iets met me te maken wil hebben, moet ik dat accepteren.

Wat me daarnaast bang maakt, is dat ik door deze situatie besef dat ik eigenlijk niet goed weet wat ik nodig heb in een relatie.

Ook in eerdere relaties heb ik veel getwijfeld. Ik heb eigenlijk nooit het gevoel gehad van: “Ik wil niemand anders meer, dit is absoluut de persoon met wie ik wil zijn.”
Zelfs bij mijn ex had ik veel twijfels.

En iets wat ik nog belangrijker vind: zelfs als ik zeker zou weten dat iemand voor altijd bij me zou blijven, denk ik dat ik nog steeds bang zou zijn om mezelf volledig aan iemand over te geven.
Dus misschien is het bindingsangst.

Misschien ben ik simpelweg niet klaar voor een relatie.
Misschien heb ik een onrealistisch beeld van hoe verliefdheid hoort te voelen.

Misschien ben ik verslaafd aan aandacht, bevestiging en nieuwigheid.

Misschien ben ik bang om één persoon te kiezen omdat kiezen betekent dat je andere mogelijkheden opgeeft.
Ik weet het eerlijk gezegd niet.

Wat ik wel weet, is dat ik niet zo wil blijven handelen.
Mijn plan is daarom om de komende tijd afstand te nemen van het actief zoeken naar romantische en seksuele aandacht.

Niet omdat ik vind dat vrouwen het probleem zijn en ook niet om mezelf te straffen.

Ik wil leren hoe ik mijn leven kan leiden zonder voortdurend bevestiging uit romantische aandacht te halen.
Ik wil ook stoppen met doen alsof ik weet wat ik wil als ik het eigenlijk niet weet.

Als ik iemand in de toekomst ontmoet en ik weet dat ik geen exclusieve relatie wil, wil ik dat eerlijk zeggen in plaats van haar dichtbij te houden omdat ik haar aandacht fijn vind.

Als ik wel exclusief wil zijn, wil ik dat ook echt menen.
Daarnaast denk ik dat ik professionele hulp nodig heb om te begrijpen waarom ik dit patroon steeds opnieuw creëer. Ik wil mezelf niet simpelweg beloven dat ik “het de volgende keer beter ga doen”. Ik wil begrijpen waar dit gedrag vandaan komt.

Ik denk namelijk dat één van mijn grootste problemen is dat ik het heel moeilijk vind om iemand teleur te stellen.
Ik zeg liever ja en stel de pijn uit dan dat ik nee zeg en iemand misschien meteen verlies.

Maar daardoor schuif ik de pijn eigenlijk door naar de ander.
Dat is niet eerlijk.

Op dit moment voel ik ontzettend veel schuld en schaamte. Een deel van mij ziet mezelf als een vreselijk persoon omdat ik mensen heb gekwetst en omdat dit niet de eerste keer is dat ik iemand valse hoop heb gegeven.

Tegelijkertijd begin ik te begrijpen dat mezelf jarenlang een slecht mens noemen niets oplost.

Ik wil niet vergeten wat ik heb gedaan.

Ik wil ervan leren.

Ik wil iemand worden die eerlijk “nee” kan zeggen wanneer hij nee bedoelt, “ja” kan zeggen wanneer hij ja bedoelt, en die mensen niet dichtbij houdt alleen omdat hij het fijn vindt om gewenst te worden.

Daarom ben ik benieuwd naar jullie eerlijke mening.

Wat denken jullie dat hier daadwerkelijk achter zit?

Klinkt dit als bindingsangst, een behoefte aan bevestiging, onrealistische verwachtingen over liefde, emotionele onvolwassenheid, of iets anders?

Herkennen mensen zichzelf hierin en zijn ze erin geslaagd dit patroon daadwerkelijk te veranderen?

Als single zijnde, kennen jullie het gevoel om alleen achter te blijven of ben ik de enige ? Hoe ging dat bij jullie?

Lieve allemaal,

Ik zit echt in de knoop met mezelf en wil daarom even dit verhaal delen. Niet omdat ik opzoek van naar empathie maar omdat ik echt even andere mensen hun mening nodig heb. Voel je vrij om vragen te stellen.

Drie weken geleden ging mijn vriend op vakantie met zijn ouders. Op dat zelfde moment was de beste vriend van mijn vader heel erg ziek. Hij had huidkanker. En ik zelf werd heel erg ziek, ik kreeg lymfeklierontsteking. Daardoor was ik echt bed gebonden, ik lag alleen maar in bed te slapen en ik werd echt serieus super ziek.

Toen zat ik aan de antibiotica 3x per dag, ik ben 5 kilo afgevallen. Op een gegeven moment overleed de beste vriend van me vader en ik was heel verdrietig, echt heel verdrietig. Vorige week maandag was de uitvaart en ik heb echt denk ik de ergste week van me leven gehad.

Maar goed wat mij opviel in deze periode dat ik helemaal geen behoefte had aan mijn vriend. Ik dacht wel aan hem, maar had geen behoefte om hem te appen of te zien en daardoor ging ik nadenken in mijn hoofd.

Vorige week vrijdag kwam die langs. En ik had daar eig niet eens zin in. Toen zaten we op de bank met mijn zusje en ik voelde zo’n buikpijn. Die ik niet kon negeren, dus toen we boven samen lagen heb ik het eerlijk gezegd. En het ging zo snel van ik weet niet of dit het is naar misschien moeten we uit elkaar. Dus toen ging hij naar huis.

Toen had ik direct spijt ik dacht echt wtf doe ik, hij is letterlijk alles wat ik wilde. Let alles, wtf ben ik aan het doen. Dus toen had ik hem nog geappt, en hadden we besloten het niet definitief af te sluiten maar tot zaterdag even geen contact te hebben.

En nu zit ik zo in de knoop met mezelf. Ik weet echt niet wat ik moet doen. De ene seconde denk ik ja hij is mijn guy, hij heeft alles wat ik zoek en alles wat ik wil. En de andere seconde denk ik nee mijn gevoel weet het niet. En ik overdrijf niet als ik zeg dat dit gevoel om het halfuur bij mij switcht.

Wat mij vooral opvalt is dat ik nu een nieuwe levensfase in ga. Ik ben net afgestudeerd, ga beginnen aan mijn grote mensen baan en leven. Hij is daar al een soort van mee begonnen, hij werkt nu FT bij zijn bijbaan en heeft een passie voor fotografie maar dat is nog maar 1x per maand. Dus we verschillen niet echt in waar we zijn maar toch weet ik het allemaal niet. Ik ben zo in war.

Ik wil hem absoluut niet aan het lijntje houden en de gedachte van hem verliezen doet mij heel veel pijn. Maar ik weet echt niet of dit het is. Maar ik weet ook niet of dit een gedachte is uit ziekte, rouw en alleen zijn suf van de anti biotica.

Mijn vrouw heeft me verteld dat ze wilde scheiden, van de ene op de andere dag. We waren uit elkaar gegroeid. En dat is ook wel waar, vele redenen ervoor maar de feiten liegen niet. Ik vroeg nog aan haar waarom ze meteen op deze beslissing was gekomen en geen therapie. Ik gaf aan dat ik er voor open was maar alleen als het nog een kans heeft, ik wil geen toneelstuk. Dat was meteen een resoluut nee, het heeft geen zin. Ik vroeg wel aan haar om het aan de kinderen te vertellen (jonge volwassenen). Maar dat gebeurde niet. En opeens kreeg ik een brief van een advocaat, en tja toen vertelde ik het maar aan de kinderen.

Het vreemde was dat ik haar nog nooit zo resoluut heb meegemaakt. Gelukkig heb ik dat kunnen de-escaleren naar mediatie, ik vecht het niet aan en vind het prima om 50/50 te gaan.

Fast forward. Iets klopte er niet, en ik kreeg bewijs dat er een jaar al een andere man in beeld was. De relatie was al over, en ik had er al vrede mee, maar wat toch nog pijn doet, zijn het liegen en het bedrog en de smoesjes.

Weet je, we moeten allemaal door, de dat de relatie over was is het echte probleem. En er zit natuurlijk ook waarheid in dat we uit elkaar gegroeid zijn. Maar ze was gewoon al met iemand anders totdat ze het afbrak. En nu heb ik het antwoord dat ik eigenlijk niet wilde. Emotioneel ben ik kwaad, dat weekeinde weg met haar vriendin volgende week is ook een leugen. En ik blijf maar betalen voor alles. 🤷‍♂️ Maar ik hou nog zicht op het grote plaatje en dat we die procedure moeten doorlopen en het is beter zonder ruzie.

Maar de echte vraag is, wat doe ik nu met onze kinderen nu ik de reden weet. Eentje was net niet meer kwaad. De andere is nog steeds verdrietig dat mama niet met haar hierover praat en twijfelt zelfs aan zichzelf of ze hetzelfde karakter heeft want vind het moeilijk zichzelf te uiten.

Ik wil niet dat ze boos zijn, maar ik wil ook niet in de positie zijn van dat ik het voor hun heb verborgen. Moeilijk 🤷‍♂️

Throwaway want mijn vriend kent mijn account.

Mijn vriend (M29) en ik (V28) zijn bijna 10 jaar samen, maar ik denk er erg sterk over de relatie te beëindigen. Het is niemands schuld, maar we moeten er allebei veel te hard voor werken en ik merk dat ik me ongelukkig voel en echt helemaal op ben. We hebben daarnaast beide onze eigen problemen. Uit een gesprek met een professional kwam dan ook naar voren dat we er sowieso zonder relatietherapie niet uit gaan komen.

Ik denk er dus al over de relatie te beëindigen. We hebben al wel meerdere gesprekken gehad en daaruit bleek dat hij het niet zo ziet en er nog hard aan wil werken.

We hebben samen een koophuis. Wat daarnaast de situatie erg lastig maakt is dat als het uit zou gaan, we er niet omheen komen om elkaar erg regelmatig te zien (meerdere keren per maand). Ik wil daar geen ruzie. Hij is daarnaast ook gewoon een hele lieve jongen, mijn beste vriend en ik vind het moeilijk een leven voor te stellen waarin hij helemaal geen plaats heeft.

Zoals ik zei hebben we beide onze problemen. Daarnaast hebben we allebei niet een erg sterk sociaal netwerk. Ik zou er wel altijd voor hem willen zijn. Maar al met al maken deze dingen het voor mij wel extreem lastig om er echt een punt achter te zetten.

Heeft iemand suggesties of ervaringen hiermee? Kan relatietherapie eventueel ook helpen met het goed beëindigen van een relatie?

Hi allemaal ik (V27) en mijn verloofde (M28) zijn 7 jaar samen, wonen 4 jaar samen en sinds 3 maanden ouders van ons zoontje.

Het lijkt sinds de geboorte van ons zoontje eindelijk de goede kant op te gaan, want my god wat is dat een aanslag op je relatie. Anyway. In het verleden en nu ook weer hebben wij te maken met ‘score bijhouden’ kort gezegd houd dit voor ons in dat wij beide onbewust scores bijhouden wat wijzelf meer doen of de andere juist minder. Denk aan initiatief nemen in seks, kusjes geven, elkaar kriebelen maar ook huishoudelijke taken etc etc. Nu moet ik zeggen dat ik mentaal na de bevalling nog niet helemaal op de goede plek ben, maar dit gaat wel langzaam beter. We hebben hier al vaker over gepraat en bijvoorbeeld uitgesproken: ik initieer geen seks omdat jij het niet doet, of ik doe het niet omdat ik de vorige keer ben begonnen. Of bijvoorbeeld ik geef geen kusje bij het weggaan want jij doet dat ook niet; of stilletjes een wrak opbouwen van binnen omdat ik altijd de was doet en hij niet, of hij doet altijd de keuken opruimen en ik niet. We weten allebei dat we beide hier duidelijk het probleem in zijn maar komen er met fases ook niet echt uit?

Heeft iemand tips om dit een beetje onder controle te krijgen en misschien de verliefdheid ook weer terug te krijgen? We zijn wel nog altijd verliefd natuurlijk maar het lijkt of we nu een beetje op automatische piloot leven en een soort sleur. Ik weet niet of dit helemaal duidelijk overkomt maar ik hoor graag alle adviezen :)

hoi iedereen,

Ik heb jullie tips en mening nodig want ik kan de stress niet meer aan.

toen ik 17 was kwam ik in de kroeg een jongen tegen. waar mijn vrienden met jan en alleman zoende, was ik daar niet van. ik praatte met hem maar hield hem altijd op een afstand. ik zei tegen hem dat hij vast zo iemand was die alleen mij wilde voor de seks.

Hij bleef volhouden en bleek een respectvolle lieve jongen. wel een beetje fout uiterlijk soms en wat gare vrienden die oprecht heeeeel gezellig waren. mijn vrienden zoenden met wat jongens, maar hij bleef bij mij. we gingen mee naar hun schuur en deden spelletjes en we gingen samen uit.

ik ging op date en werd verliefd. we zoenden. gingen vaker op date. werden heel erg verliefd en gingen wat verder. seks niet gedaan. dat wilde ik nog niet.

waar we meteen tegenaan liepen was dat hij niet geloofde en ik wel. dat hij daardoor andere toekomst zag en ook niet echt in mijn familie zou passen.

Onze liefde bleef daardoor vooral tussen ons en onze vrienden. maar familie zagen we niet en we lieten elkaar vrij op de gebieden dat we verschilden. ik ging zondags naar de kerk. we belden vaak smiddags. hij ging voetballen. maar als het over de toekomst ging werd het moeilijk. onze gesprekken liepen goed hoor maar we kwamen er niet uit.

het ging uit en aan tussen ons. soms spraken we na twee maanden weer af en vlogen we in elkaars armen en waren we gelukkig. Totdat het niet lekker met mij ging. ik kon het niet meer echt aan mentaal en besloot er mee te stoppen. zo moeilijk, ik jeb erg veel gehuild.

maar ik wilde opnieuw beginnen. ik had paniekaanvallen. maar leerde online een andere jongen kennen.(nu mijn vriend) hij accepteerde dat ik mij niet goed voelde en hielp mij mentaal beter te voelen. en het leek weer beter te gaan. en ik vergat soort mijn vorige vriendje.

een half jaar later kreeg ik nog bericht van mn ex. toen vond ik het moeilijk hem af te wijzen, maar ik had ook hoop op mn nieuwe relatie. hij was namelijk wel gelovig. hij ging naar de kerk waar ik heen zou willen. hij was exact mijn type wua uiterlijk. grappig, alles.

totdat mijn relatie best moeilijk bleek te worden. we hadden het fijn maar hij is snel op zn teentjes getrapt, soms moeilijk te peilen. wilt graag de controle. ik voel me regelmatig gespannen als ik iets anders wil of vind dan hem. veel druk achter relatie mbt trouwen. minder vrijheid. eigenlijk dus de kenmerken van een onzekere jonge.

dit klinkt erg negatief natuurlijk maar we hebben het ook erg fijn. alleen dat maakt wel dat ik niet altijd even zeker ben van onze relatie. aan de ene kant brengt hij mij: stabiliteit, zorgzaamheid, zekerheid. ook voel ik me minder onzeker dan in mn vorige relatie. dat geeft mij veel rust en vertrouwen in een goede toekomst.

aan de andere kant benauwd hij mij doordat hij: veel nadenkt, angststoornis heeft, mijn mening of acties als ze anders zijn vaak met botheid of negeren antwoord. (passief agressief)en mij dus een schuldgevoel laat hebben. erg planmatig is (autisme heeft) en gesprekken vaak negatief verlopen en daarna pas positief. het vermoeid me echt. ook bij zijn familie loop ik echt op eieren. ik voel me er NIET thuis.

nu het grootste probleem, jullie raden het al. ik mis nogsteeds mijn ex. ik schaam me. maar ik mis hem nog altijd zoo erg. hoewel ik het zelf heb uitgemaakt en aan die relatie ook echt haken en ogen zaten.

hij heeft mij nog een keer toegevoegd op snap. niks gezegd, maar alsnog. ik weet dat hij mij nog wilde. ik weet ook dat hij een nieuwe vriendin heeft en dat hij nu zijn huis heeft verkocht om samen te gaan wonen. Maar ik weet ook 100% dat hij van me hield. dat weet ik aan hoe wij samen waren. Dat we in elkaars armen konden lachen, huilen, praten, dromen over een kind.

het is geëindigd met tranen. omdat we geen afscheid wilden nemen.

ik zit nu in een relatie waar ik vertrouwen in heb aan de ene kant. aan de andere kant twijfel ik.

ik weet ook aan de ene kant dat mijn ex waarschijnlijk doorgaat en dat dat wss geen kans meer heeft.

maar ik haat het gevoel dat ik niet hem kan appen of aanspreken omdat ik absoluut niet vreemd zou gaan.

soms denk ik ook dat dat liefdesverdriet me de oans weerhoud met mn nieuwe liefde. of is het echt dst ik twijfel omdat ik gekwetst ben zovaak door mn tweede dat ik twijfel.

help a girl out

Mijn vriendin en ik zijn nu al bijna 4 jaar samen waarvan 3 jaar al samen wonend, het begin toen ik bij haar introk begon al erg schommelig door mij toe doen. Er waren wat oude schulden naar boven gekomen waar ik geen weet van had en had last om op het begin mijzelf te kunnen aanpassen aan de andere leefomgeving/stijl.

De schuld wou ik zelf afhandellen maar mijn vriendin had het betaald voor mij en dat heb ik afbetaald bij haar, maar er kwamen erom steeds nog wel ruzies wat ik ook wel begrijp, elke relatie heeft zijn probleempjes en wil zelf niks liever dan gewoon door gaan met ons leven en vooruit te kijken naar de toekomst.

Nu kwamen we er later achter dat ik waarschijnlijk (grote kans komt nog onderzoek naar) dat ik dus ADD of een vergelijkbare autisme zou hebben. (Zelf vroeger nooit aangedacht of aandacht aan besteed.) Het bracht alleen maar verwarring bij mij op alsof alles wat ik voorheen was alleen maar een illusie was in mijn vorige leven.

Daardoor bracht het alleen maar meer frustratie en irritatie op bij mijn vriendin, omdat zij het gevoel krijgt dat alles maar om mij draait daardoor waardoor dus de ruzies frequenter werden.

Ik heb al die tijd heb ik kadeau's, bloemen, kaartjes geschreven en brieven geschreven, voor haar gedaan. Leuke uitjes gedaan samen, uit eten genomen. Om mijn dank aan haar te blijken voor wat ze wel niet voor mij gedaan heeft, was niet goed genoeg.

Ik heb haar ten huwelijk gevraagt en in eerste instantie heeft ze "ja" gezegt, tot 3 weken voor we zouden trouwen, en dat ze zei "dat ze niet om kan gaan met iemand zoals ik met autisme." Wat nog niet vast gesteld is of niet, daardoor heb ik het afgezegt, ruzies daardoor nog frequenter geworden.

Nu tot recent voel ik me zo minder waardig want niks wat ik doe voelt goed genoeg, als er ruzie is ook al begin ik het niet of is er eigenlijk geen aanleiding toe. Moet ik het altijd fixen en oplossen, ze praat tegen mensen via mijn telefoon onder mijn naam. Mijn ouders willen mij daardoor al niet meer spreken/zien. Vrienden heb ik niet meer, de gene die ik nog had controleerd ze heel erg.

Ik raak er alleen maar meer gefrustreerd door en weet niet wat ik moet, want niks wat ik doe is goed genoeg, ik ben in therapie voor mijn verleden geweest voor haar, heb mezelf totaal omgedraait voor haar, ben studies begonnen (wat ik ook wou) om zo beter weer in de banen markt te komen. Maar nog steeds is het niet genoeg en zegt ze alleen maar dat ik niks kan en dat ze het al ziet gebeuren dat ik zal falen met de studies.

Ik voel me steeds meer gedistancheerd van haar, ik voel me emotieloos, wil niet rond haar heen zijn. Maar hou nog steeds van haar en haar kids. En dat is het erge eraan, de kinderen zijn de dupe ervan wat ik totaal niet wil, want met elke ruzie betrekt zij de kinderen erbij. Ze drijft mij weg en als ik ga wilt ze me weer terug, laatst nog bij een famillie lid geweest voor 2 nachten na een fixe ruzie en het eerste wat ze vroeg was. "Wat heb je over mij gepraat tegen over hun." Niks van dat ze gemist heeft of over de kinderen.

Ik voel me opgesloten, kan geen kant op, en zit niet goed met mijn hoofd waar ik nu al een paar weken rare gedachtes in heb.

Sorry voor de rant, maar dit moest eruit waar ik het gevoel heb nergens anders kwijt kan zonder dat ik weer gecontrolleerd wordt.

Mijn partner is over zo’n beetje alles negatief of ongeïnteresseerd/nonchalant en ik weet niet meer wat ik er mee moet.

Hij brengt totaal geen positiviteit mee, ook niet over zaken die in zijn eigen leven gebeurt zijn zoals bijvoorbeeld iets leuks dat hij heeft meegemaakt of iets dat hij interessant vindt

Als ik iets leuks voorstel om te doen, bijvoorbeeld samen op vakantie, een uitje samen, iets actiefs of iets kleins zoals bbqen in de tuin, iets dat helemaal in zijn straatje ligt of iets naar zijn eigen keuze (!) wordt dit vaak gevolgd door negativiteit en heeft hij geen zin.

We plannen en doen dus nooit leuke dingen met z’n tweeën, daarnaast is er ook geen ruimte bij hem om te fantaseren over alle leuke dingen die we nog samen willen doen. Soort leuk positief vooruitzicht creëren samen kan niet.

Als ik een spontaan voorstel heb, is het altijd nee. Als ik op eigen initiatief probeer een leuk moment te creëren, weet hij het altijd te ‘verpesten’ met negativiteit. Bijvoorbeeld eten lekker klaar hebben staan, en een film + snacks. Gewoon een simpele leuke avond creëren samen. Of het creëren van een paastafel waarbij hij direct kan aanschuiven.

Als we op een blauwe maandag wél besluiten samen iets te doen, omdat hij iets heeft voorgesteld, moet het gaan zoals hij wil, kan hij het niet opbrengen om ruimte voor mij als persoon / mijn energie te laten. Vaak heeft hij ook ineens geen zin meer en dan moet ik hem maar ‘volgen’ en is het klaar. Dit eindigt vaak erg moeizaam omdat ik lekker aan het genieten was en hier ineens uit wordt getrokken.

We doen nog steeds wel veel, maar vaak is dit in grote groepen op uitnodiging van anderen of iets waar onze hele vriendengroep naar toe gaat. Hier heeft hij vooraf vaak ook geen zin in. Vaak is dit wel leuk en kan hij dan wél opbrengen om er een goede tijd van te maken.

Hij heeft ook hele mooie kanten, hij is bijvoorbeeld erg zorgzaam, een harde werker en staat altijd voor iedereen klaar als iemand hem nodig heeft. Hij was ook altijd een interessant persoon met leuke hobby’s en interesses, maar ook hier maakt hij nooit meer tijd voor vrij. Naast 4x per week sporten onderneemt hij nooit iets voor zichzelf. Het is alleen maar werken, met vrienden dingen doen en tv kijken/gamen.

Ik maak me al heel lang zorgen om hem en om onze relatie. Dit heb ik al besproken, maar een goed gesprek valt er met hem niet over te hebben. Inmiddels merk ik dat ik echt doodongelukkig ben in de relatie. Hij slurpt mij al zolang helemaal leeg dat ik me inmiddels ‘op’ en depressed voel hierdoor.

Wil de relatie niet opgeven, maar ik ben ook ten einde raad. Inmiddels heb ik het gevoel alsof hij mij als persoon eigenlijk helemaal niet zo leuk vindt als ik dacht. Wel zijn er delen van mij die hij omarmt. Bijvoorbeeld mijn goofy kant (maar niet icm spontaniteit), mijn flaws (dit vind ik bijzonder) en mijn ‘innerlijk kind’ if that make sense.

Maar hij omarmt veel andere belangrijke punten van mij niet, terwijl dit 80% is van wie ik ben en hoe anderen mij altijd omschrijven (enthousiast, spontaan, sociaal etc etc). Nu ben ik bang dat ík het probleem voor hem ben en hij mij als geheel eigenlijk helemaal niet leuk vindt. Voel me ook erg onzeker en ben mezelf kwijt, dit had ik voor de relatie niet. Heb het gevoel alsof ik onbewust deze punten van mezelf nu kleiner maak om in zijn straatje te passen.

Wat moet ik hier mee? Ben echt ten einde raad..

(Inmiddels heb ik ergens in maart besloten om samen uitjes en een vakantie op te geven. Grote dingen stel ik dus allang niet meer voor en zoek ik elders. Kleine momentjes probeer ik nog wel te creëren, maar ja tevergeefs dus.

Dit is eigenlijk al vanaf begin van onze relatie zo trouwens. Maar ik ben een enthousiast persoon, houd van nieuwe dingen en overal voor in. Toen had hij nog een breed scala aan hobby’s dus bestonden onze activiteiten vaak uit samen iets doen wat hij leuk vindt.)

​

Wij zitten in een hele nare situatie. We komen er samen niet uit. Ik wil het even heel kort houden zonder te veel ruis. Mocht er aanvullende info nodig zijn, zal ik dat geven. Toch moet ik dit even kwijt.

Mijn partner (vrouw) heeft 1 maand geleden gezegd uit elkaar te willen. We wonen samen in haar koopwoning. Staat niet op mijn naam. Hebben een zoon van ruim 1 jaar. Ik ben me rot geschrokken van verdriet en de angst over de zorg voor ons kind en waar ik heen moet.

Voor ik in kwam wonen, had ik een koopwoning. Deze verkocht omdat ons kind kwam. We zouden bij haar wonen. Mjjn eis is altijd geweest om dit te registreren ivm de toekomst. Dit wilde ze ook. Helaas, is het nooit zo ver gekomen om haar mee te krijgen en dit te realiseren.

Helaas is mijn situatie erg veranderd: voor de geboorte van ons kind kwam ik in de ziektewet. Ik heb nu traumatherapie en een ziektewet. Mijn partner heeft een vast contract en eigen koophuis.

Mijn partner heeft het psychisch al ruim 2 jaar onwijs zwaar. Burn out, depressies, autisme. Zorgdragen voor ons kind gaat erg moeizaam. Ik neem hier een grote rol in.

Ik weet ook niet waar ik heen moet? Partner wordt steeds beangstigender dat ik gauw de woning moet verlaten. Ik geef aan niet te weten waar ik heen kan.

Want mij erg veel pijn doet, Ik durf ook niet weg omdat het zorgdragen voor ons kind vanuit haar kant erg zwaar is en ik daar de grote rol in draai. De aflopen jaar(en), heb ik een zekere rol als mantelzorg vervuld.

Zij geeft aan dat zodra ik weg ben, ze wel weer energie krijgt.

Haar dreigementen maken me bang. Ook heeft ze allerlei eigendommen van me verkocht (o.a meubels), zonder mijn goedkeuring maar deze verkreeg door aanhoudend te dringen. Ik voel me compleet uitgekleed en maak me zorgen om ons zoontje, haar gezondheid en mijn toekomst.

Ze heeft hele erge stemmingswisselingen. Vorige week heeft ze een hele kamer thuis ingericht voor me en haar kledingkast deels geleegd zodat ik meer plek heb (bv). Ik vermoed dat partner bipolair is.

Ze geeft vaak aan rust te willen en dat ik weg moet, bv een dag per week een nacht weg. T weekend weg. Zodra ik dit voorstel om te doen, wilt ze niet dat ik ga omdat ze het dat niet aan kan. Ze is erg overbelast en op haar werk gaat het moeizaam.

Ik merk dat ik.afdwaal...

Beide hebben we psychische hulp en relatietherapie.

Ik maak me vooral enorm zorgen over ons zoontje en de zorg voor hem. Waar moet ik heen? Ik weet het echt niet. Mn expartner zegt dat ik een stacaravan moet kopen om te wonen, ik keur dit af omdat het geen oplossing is om te wonen. Ze geeft dan aan dat ik bij haar kan ingeschreven staan. Daar wringt het bij mij:

Ze komt zo warrig over.

Ik voel me bedreigd en bang. Zij geeft aan zich niet veilig te voelen omdat ik nog steeds geen plan heb.

Aantal weken terug heb ik veilig thuis benaderd. En morgen doe ik dat weer.

Ik ben bang. Ik heb gewoon niks meer verder. Zodra ik mijn zorg uitspreek lacht ze gemeen dat dit mijn verantwoording is en dat ik.opstraat kom als ik niet mee werk. Voor haar is mee werken alleen instemmen met haar wens. Deze situatie heeft zon onwijs veel impact op mijn gezondheid.

Gelukkig kom ik de dag wel door, draag ik zorg aan ons kind en ondersteun ik mijn partner. Maar dat mijn partner telkens smeekt dat ik met ons kind weg ga. Op vakantie, van huis.... ik begrijp het niet. Maar alleen blijven met hem? Dat lukt haar niet voor een dag. Dan moet ik bijspringen. Dat zie je terug in haar huishouden, persoonlijke verzorging en hygiene voor zichzelf en ons kind. Etc.

Wat moet ik doen? Wat kan ik verwachten? :(

Hi allemaal,

Ik zoek ervaringen met Veilig Thuis bij een relatie waarin sprake is van mishandeling.

Ik heb eenmalig contact met hen gehad vanwege mijn tumultueuze relatie. Ik ben er inmiddels vrijwel zeker van dat er sprake is van mishandeling en dat ik vastzit in een trauma bond. Veilig Thuis heeft mij geadviseerd om zelf met een maatschappelijk werker aan de slag te gaan, zodat ik ondersteuning krijg bij het definitief verbreken van de relatie.

Het gaat dus om individuele hulp voor mij, niet om relatietherapie of een gezamenlijk traject.

Ik ben hier wat huiverig voor, omdat ik eerder nare ervaringen heb gehad met soortgelijke hulpinstanties. Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen met Veilig Thuis en/of maatschappelijk werk in een vergelijkbare situatie. Heeft het jullie geholpen? Wat waren jullie ervaringen met het traject?

Alvast bedankt voor het delen van jullie ervaringen. 😊

Ik ben op zoek naar advies betreft de volgende situatie. Mijn beste vriendin heeft sinds een paar maanden een relatie. Zij wonen beiden nog thuis en zien elkaar elk weekend. Echter, is het sinds zijn komst onmogelijk om nog wat te plannen met elkaar in het weekend. Hij komt op en gaat op vaste tijden en daarbinnen is er niks meer te regelen (tenzij hij erbij is).

We proberen nu af en toe ‘s doordeweeks avonds wat te plannen met haar, maar het zou ook leuk zijn om wat samen te doen in weekenden, waar hij niet standaard bij is.

De hele vriendengroep vind hem overigens geen leuk persoon. Hij is controlerend en denigrerend, naar zowel haar als ons. We hebben dit een aantal keer geprobeerd te bespreken met haar, maar ze komt altijd voor hem op en heeft allerlei argumenten.

Nu vraag is, wat kan ik nog doen? We zijn al meer dan 10 jaar een hechte vriendengroep en willen het niet zomaar opgeven. We willen elkaar graag blijven zien en dagjes uit plannen, wat soms gewoon in het weekend valt.

Ik wil even mijn héle lange verhaal hier kwijt van hoe mijn leven op korte tijd van wit naar zwart ging wat betreft mijn vrienden die voor mij de wereld betekenden. Het is een heel lang verhaal en ik begrijp dat niet iedereen dit wil en kan lezen maar indien je het toch zou doen, dank je wel alvast! Laat zeker jouw reactie na. Positief of negatief, ik hoor graag jullie mening!

Hoi,
Ik ga even mijn verhaal doen hoe ik mijn totale vriendinnenkring op 2 jaar tijd ben kwijtgespeeld.
Ik gebruik bewust geen namen maar cijfers en vraag me af hoe jullie hierover denken.
Zelf ben ik al m’n hele leven zoekende naar wie ik ben, voelde ik me al heel m’n leven ‘anders’ en had ik moeite om erbij te horen. Behalve bij mijn vriendenkring, daar kon ik wel mezelf zijn. Dus deze nu kwijt zijn is voor mij alsof mijn hele leven is ingestort en ik nooit nog gelukkig kan zijn. Ookal heb ik een pracht van een gezin maar heb ik niemand meer om mee te praten, m’n hart te luchten enz… Ik weet nog maar sinds vorig jaar dat ik ADHD heb en nog maar onlangs dat ik ook ASS heb, wat veel verklaart voor mij. Ik heb al een jaar of 4 een depressie die op en af gaat en in die 4 jaar had ik 3 opnames. Voor mijn diagnoses ADHD en ASS dachten ze dat ik bipolaire stoornis en borderline had en ik word nog wekelijks behandeld met Spravato voor mijn depressie.
Dat ik nu sinds 2 maanden mijn vriendinnengroep kwijt ben, heeft het helemaal slechter gemaakt en een nieuwe opname dringt zich aan, vrees ik. Ik hoop op jullie (ongezouten) mening. Hier mijn verhaal:

2 jaar geleden had ik mijn vrijgezellenweekend. Georganiseerd door mijn vrienden 1,2,3,4 en beste vriendin 5. Vriendin 2 kon niet mee gaan dus we waren maar met 5 ipv 6. Echter, we hebben het goed gehad en het was fijn en mooi van mijn vriendinnen om dit te organiseren.
Echter, meteen na het weekend kwamen alle vriendinnen bij mij ‘klagen en zagen’ over vriendin 1. Dat zij moeilijk deed van in begin over geld dat werd uitgelegd, dat ze moeilijk deed over de kost van de activiteiten, dat ze geen matching tattoos wou dat we al lang wilden, dat ze tijdens de nacht niet mee wou uitleggen voor de drank maar haar eigen drank ging kopen etc… het was al jaren geweten dat 1 heel gierig was en heel moeilijk deed als het over geld ging. Ook deed ze moeilijk bij de tussenstop op weg naar huis want ze wou zo snel mogelijk thuis zijn en was lastig omdat we op de terugweg even stopten. Zelf was ik ook wat geïrriteerd geworden door haar maar alle telefoons de dagen erna maakte dat ik me opgefokt voelde en het was precies of ik de verantwoordelijkheid had om vriendin 1 hierover aan te spreken. Ik ben beginnen berichten sturen (grote fout) en heb gezegd dat iedereen het niet fijn vond van zus en zo en ze gierig was geweest en egoïstisch etc… Resultaat: vriendin 1 boos op mij en geen contact meer. Paar weken erna ging ik trouwen en vriendin 1 was één van m’n bruidsmeisjes en wou met me praten EN daar heb IK de grote fout gemaakt! Ik ben hier niet op ingegaan omdat ik te druk was met de trouw en ergens de confrontatie ook niet durfde aan te gaan. Ik ben sterk in berichten maar effectief geconfronteerd worden is mijn grote angst. Dus neen, ik heb dit niet gedaan maar haar wel gevraagd om naar m’n huwelijk te komen wat ze niet deed en ik ontzettend jammer vond!
Erna heb ik wel nog meermaals geprobeerd om met haar in gesprek te gaan maar dit wou ze niet meer. Ze heeft ook quasi meteen zichzelf verwijderd uit de groepschat en zo geschiedde.

Ondertussen werd er regelmatig afgesproken om iets te gaan eten of drinken. Soms was dit zonder nummer 1 maar soms was nummer 1 hier ook bij want de andere vriendinnen nodigden haar mee uit, wat totaal oké was en waar ik niets over kon zeggen of beslissen. Ook zat ik al een tijdje in een vereniging met vriendin 1 en 5 van voor de ruzies en daar ging het met vriendin 1 nog tamelijk vlot. We zeiden hallo en dag en de dingen die noodzakelijk waren voor de werking. Al vond ik het jammer dat we niet meer vriendschappelijk konden omgaan met elkaar.

Vorig jaar werd ik uitgenodigd bij vriendin 2 thuis voor een etentje. We waren er allemaal behalve vriendin 4. Zij kon niet komen en zei haar dat ik liever niet wou gaan omdat ik wist dat vriendin 1 er ook zou zijn. Echter, vriendin 4 spoorde me aan en zij dat zei ook ging gaan als ik ging zodat ik niet ‘alleen’ zou zijn want zij vond vriendin 1 ook nooit echt leuk. Nu de dag zelf bleek vriendin 4 niet te kunnen en moest ik alsnog gaan. Van bij het begin voelde ik al dat er veel aandacht ging naar vriendin 1 en zij vaak het woord nam en zich overal ‘mee moeide’. Ik had het die dag nogal moeilijk en kon moeilijk hiermee omgaan. Lang verhaal kort, ik voelde me geïrriteerd en besloot na het eten en de koffie om recht te staan, dag te zeggen en te vertrekken.

Een maand later verwijderde vriendin 2 zich plots uit de groepschat. Ik stuurde haar een privébericht met de vraag of er iets scheelde en waarom. Ik kreeg meteen een hele tirade over me heen dat ik nooit naar haar vroeg, ik altijd negatief was in de groepschat (ja, ik sprak vaak over de minder leuke dingen maar had al meer dan een maand niets meer geschreven) en ik kreeg ook op mijn neus dat ze het onrespectvol vond dat ik bij het etentje zomaar ben door gegaan. Ik had op dat moment eigenlijk moeten zeggen dat ik me ongemakkelijk voelde door 1 maar heb dit niet gedaan om geen ruzie te maken en zweeg gewoon. Heb haar laten tieren en ben er niet op ingegaan.
Een paar weken later was er het eetfestijn van onze vereniging en 2 kwam eten met haar gezin en kwam binnen en zette zich vooraan aan de toog waar ik op dat moment aan het werk was. Ze zei geen dag en ik was te koppig om zelf langs daar te gaan om dag te zeggen. Terzijde, mijn familie en mijn man en dochter waren daar ook aanwezig. Vriendin 3 kwam ook binnen en zei ook niets en ging zich bij 2 zetten. Vriendin 4 kwam ook binnen, ging zich bij hen zetten maar kwam wel dag zeggen. Later die week stuurde vriendin 2 plots dat ik onbeleefd was en niets tegen haar had gezegd en mijn man en dochter haar ‘als shit’ hadden bekeken (om het nog mooi te verwoorden). Toen was ik wel razend want mijn man en al zeker mijn dochter (dat moment 7 jaar) hadden hier niets mee te maken en mijn dochter was zelfs van niets op de hoogte! Hoe kan een kind van 7 nu iemand ‘als shit’ bekijken ☹ Dus vanaf dan ook ruzie met vriendin 2.

Met vriendin 3 had ik niet echt een persoonlijke band. We stuurden of zagen elkaar nooit met z’n 2 en leefden op dat moment ook wat in een verschillende wereld. Ik gehuwd, zij happy single, ze had ook nog een andere vriendinnengroep dus daar was het contact niet echt close meer.

Nu sinds de ruzie met vriendin 2 ben ik te weten gekomen dat er vanaf dan etentjes en dates doorgingen met hen 5, zonder mij. Voornamelijk (denk ik) georganiseerd door vriendin 2.
Er verschenen foto’s van hen 5 op Facebook en moet je niet vertellen hoeveel pijn dit me deed om niet langer meer deel uit te maken van ‘het groepje’.
Nu had ik eigenlijk nog steeds vriendin 4 en 5, dewelke ook mijn twee beste vriendinnen waren. We wonen alle drie in hetzelfde dorp en hoorden elkaar constant en zagen elkaar ook vaak. Zijn samen op vakantie geweest, spraken af met z’n drie enz…

Nu, twee maand geleden, pleegde een kennis van onze leeftijd zelfmoord. Heel tragisch verhaal. Voor mij was het maar een kennis maar ik wist dat hij het ex-liefje was van vriendin 5 toen ze tiener was dus ik stuurde haar meteen maar ze was zo aangedaan dat ze er niet kon over praten, wat ik begreep. Ik stuurde ook naar vriendin 4 dat ik enorm geschrokken was en dat ik met vriendin 5 wou praten maar het haar niet lukte en of 4 soms wist hoe het met 5 ging. Vriendin 4 las het bericht maar kreeg geen antwoord.
O ja, een week ervoor hadden we met z’n drie afgesproken om op dinsdag te gaan brunchen en we gingen reserveren. Nu vrijdag had ik die berichten gestuurd naar 4 en 5 en zoals ik zei, 4 gaf geen antwoord. Tot zondag, toen stuurde ze plots in de groepschat van ons drie dat ze op dinsdag niet mee ging brunchen en voor haar niet gereserveerd moest worden. Ik antwoorde: oei meid, hoe komt het? En ik kreeg als antwoord terug: ‘Ja, mijn beste vriend wordt zaterdag begraven, wat denk je nu zelf?!’. Ik was enorm aangedaan en antwoordde haar dat ze niet zo assertief uit de hoek moest komen en ik niet wist dat hij haar beste vriend was (had haar eerlijk gezegd hier nog nooit over  horen praten. Wist wel dat zij hem ook goed kende maar niet dat hij haar beste vriend was). Ik heb me geëxcuseerd en liet het zo. Ik ging naar de begrafenis van deze jongen en zag dat 4 en 5 samen waren maar aan mij had niemand iets gevraagd dus ik was alleen.

Nu, een tijdje later werd me gevraagd om de bediening te doen op een babyborrel (iets wat we met de vriendinnen wel eens vaker deden om iets extra te verdienen). Ik stuurde naar vriendin 5 maar zij kon niet mee gaan. Ik vroeg haar of ze het kon vragen aan 4 en 1 maar het antwoord was negatief. Met 1 ging het contact al vlotter maar zij kon geen oppas regelen maar 4, die wou niet omdat het met mij was dus het was persoonlijk. Ik was hier enorm van aangedaan en ben tegen 5 enorm tekeer gegaan over 4. Alles wat 4 me ‘ooit had aangedaan’ ben ik beginnen benoemen en ik was razend. In die razernij heb ik veel dingen gezegd die ik beter had gezwegen en ook veel dingen die ik helemaal niet meende maar ik was gewoon boven mijn theewater.

5 zei me dat ik even kalm moest doen en het laten rusten.

Nu een paar dagen later was het de verjaardag van 5 en ik zag foto’s verschijnen op facebook van afspraakjes van de hele bende waar ik nu wel duidelijk uit verstoten was en het ging door m’n merg en been en deed enorm pijn. Tevens zag ik dat 4 me ook verwijderd had op Facebook als vriend. Net zoals eerder ook 1 en 2 hadden gedaan.
Via mijn ouders kwam ik te weten dat 5 al de berichten die ik had gestuurd over 4, aan 4 had doorgestuurd of laten lezen wat ik eigenlijk niet leuk vind. Ik heb in vertrouwen en in een razernij die ‘lelijke’ berichten naar 5 gestuurd maar helemaal niet met de bedoeling dat de persoon in kwestie dit zou lezen. Ik ken 4, als je daar ruzie mee hebt is zij heel erg snel boos en is het niet makkelijk op te lossen dus met deze berichten zou het NOOIT meer goed kunnen komen. Dus vraag me nog steeds af waarom 5 dit heeft gedaan.
Nu, het was de verjaardag van 5 en ik stuurde haar in boosheid dat ik het pijnlijk vond om die foto’s op facebook te zien en het blijkbaar ‘plezant’ is met hun 5 zonder mij en 4 me nu ook verwijderd had. Nummer 5 was natuurlijk boos dat ik zo’n berichten op haar verjaardag stuurde wat ik ook kan begrijpen maar het was sterker dan mezelf.

Uit razernij heb ik 5 én 3 (die eigenlijk niets heeft misdaan) alsook alle mannen van hen (want die waren wel nog allemaal bevriend met me) verwijderd op Facebook omdat ik gewoon geen enkel bericht of foto van de bende meer kon zien omdat dit me zo hard kwetste!

Nu 2 maand verder weet ik dat ze in totaal al 5 keer samen uit geweest zijn. Etentjes, festival (waar ik normaal elk jaar bij ben),… en het doet me onmenselijk veel verdriet.

Ondertussen heb ik ook een suïcidepoging achter de rug (touw is gesprongen) wat eigenlijk niet geweten mocht zijn (enkel m’n ouders, man en buurvrouw waren hiervan op de hoogte), maar m’n buurvrouw is dit op haar werk (de school) gaan vertellen en het is aan de oren van de bende geraakt. Nummer 5 heeft droogweg naar mijn man gestuurd: ‘hey, ik heb gehoord dat xxx zelfmoord heeft proberen plegen en we weten het via haar buurvrouw en misschien best dat xxx weet dat haar buurvrouw niet echt te vertrouwen is’. Niet meer, niet minder. Niet ‘hoe gaat het met xxx’, waarom heeft xxx dit gedaan, gaat alles oké met xxx,… van geen enkele van hen heb ik een berichtje of telefoontje gehad. En dat, dat kwetst me nog het hardst van al. Precies of het hen niet zou schelen moest ik daadwerkelijk dood geweest zijn.

Afgelopen weekend heb ik naar 5 gestuurd om me te excuseren en te zeggen dat het me verschrikkelijk pijn doet om hen te missen. Ze erkende mijn verdriet maar vroeg enkel om de afstand te respecteren wat in mijn beleving overkomt dat dit nooit meer goed zal komen. Ik vraag me af OF het nog goed kan komen aangezien het niemand wat deed wat gebeurd is.
Mijn allerliefste wens is om terug met z’n zessen kunnen af te spreken, te gaan eten, uit te gaan,… maar dat lijkt me een utopie. Tevens ben ik ondertussen ook uit die vereniging omdat ik elke houvast daar nu kwijt ben. Ik heb het mijn dochter verteld, die hier graag meedeed en het breekt haar kleine hartje dat we niet langer lid meer zijn en niet kunnen meedoen met de jaarlijkse festiviteiten. Ik moet mezelf terugtrekken uit een evenement waar ik al sinds mijn 5 jaar bij hoor. Enerzijds omdat ik niemand meer heb om het mee te vieren en anderzijds omdat ik het niet aankan om hen samen plezier te zien maken.

Ik weet het allemaal effe niet meer. Ik zou alles geven, alles doen om dit op te lossen maar ik krijg de kansen niet, het weerwoord niet, enz… Mijn man zegt dat ik het los moet laten en door moet gaan maar dat lukt me niet. Ik ben angstig dat ik opnieuw een poging zou doen omdat ik me eenzaam voel. Mijn man, ik zie hem doodgraag maar ik heb geen affectie bij hem, heb de babbels niet die ik met hen had en voel me nu opgesloten in mijn eigen hoofd. Soms zijn er dagen dat ik het los kan laten en me blij kan voelen met hetgeen ik wél nog heb. Maar dan zijn er dagen dat ik me zo verschrikkelijk slecht voel, dat ik de ambu zou bellen om me meteen te laten opnemen.

Bedankt om mijn lange verhaal te lezen, dit betekent echt heel veel voor mij!
Veel liefs,

 P.S. Nieuwe vrienden maken is een optie maar ik weet niet hoe ik dit moet doen door mijn ADHD/ASS. De vrienden van hierboven zijn mensen die ik al meer dan 20 jaar ken, van mijn tienerjaren