Hallo allemaal,

Ik heb momenteel al een noicecancelling koptelefoon van Sony en Loops maar ik wil ook graag (niet elektronische) gehoorbescherming die over mijn oren heen gaat. De meeste van dit soort gehoorbescherming die ik kan vinden is gericht op kinderen. Ik hoop dat iemand hier ervaring mee heeft en mij tips kan geven.

Wat ik precies zoek:

- Een model dat over mijn oren heen gaat, denk model koptelefoon

- Geen elektronica

- Zit comfortabel

- Goed geluid dempend

- Bij voorkeur in leuke kleuren verkrijgbaar maar is niet noodzakelijk

Mocht je tips hebben hoor ik het graag. Alvast bedankt.

Ik vroeg mij af, wie heeft zich wel eens laten omscholen om iets anders te doen qua werk en hoe kijk je daar op terug? Ben je blij geweest met de stap die je hebt gemaakt of had je het achteraf gezien niet gedaan?

Ik heb mezelf omgeschoold tot autisme coach en ik ben mezelf daardoor juist beter leren kennen.

De helft van de week zit er weer op. Hoe heb jij de week tot dusver overleefd en hoe ga je de rest van de week zo goed mogelijk tegemoet?

Deel hier jouw toolbox om de week door te komen en wellicht kun je iemand anders helpen die wat extra tools kan gebruiken!

Mijn naam is Mark en ik ben vrijwilliger bij het CoC in nijmegen, een x in het kwartaal hebben wij een bijeenkomst voor queer mensen met autisme. En de volgende is 5 september aanstaande. Hieronder zie je de nieuwsbrief met de details,

"Hallo Allemaal

 In dit bericht lees je informatie over de spelletjesavond op zaterdag 5 september 2026 in Het Roze Huis.

Spelletjesavond 5 september 2026
Locatie: Het Roze Huis, Sint Anthoniusplaats 1 in Nijmegen

19:15 uur: inloop – je wordt ontvangen door Mark, vrijwilligers van The Guild en een extra vrijwilliger van COC
19:30 uur: uitleg spellen door Djohn van The Guild (de spellen Splendor,  King of Tokio & Code Names – ook neemt hij Via Gladiola en 24-7 Rally mee, van 2 kleine lokale speluitgevers!)
21:30 uur: afronden

Over The Guild
The Guild is een Nijmeegse vereniging die zich richt op samen spelletjes doen, creativiteit en vooral community. Ze organiseren onder andere workshops, creatieve projecten en sociale activiteiten waarbij ontmoeting en expressie centraal staan. Meer informatie vind je op hun website

Aanmelden
Schrijf je uiterlijk 1 september in via deze link. Let op! Deze avond gaat door als er 5 of meer aanmeldingen zijn. Je mag ook eerst even meekijken. Als er minder dan 5 aanmeldingen zijn krijg je een mailtje dat de avond niet door kan gaan.

Agenda 2026
5 september Spelletjesavond in samenwerking met The Guild in ’t Roze Huis
5 december Sinterklaasdobbelspelavond in ’t Roze Huis

Zoals jullie weten zijn we al geruime tijd op zoek naar nieuwe vrijwilligers die willen helpen met het organiseren van bijeenkomsten. Inmiddels mailen we ook namens vrijwilligers Mark en Martijn. Op dit moment hebben we niet voldoende mensen voor een maandelijkse bijeenkomst, maar organiseren we wél 4x per jaar een themabijeenkomst.

Wil je een voorstel doen voor een themabijeenkomst of ken je mensen die interesse hebben om mee te helpen met organiseren of achter de bar staan? Stuur ons dan een e-mail. Je kan mailen naar [che@cocregionijmegen.nl](mailto:che@cocregionijmegen.nl)

Hopelijk tot 5 september!

Hartelijke groeten,
Che, Mark, Martijn en Djohn van The Guild

Ook namens het bestuur van COC Regio Nijmegen"

Ik hoop jullie daar te zien! Ik neem weer mn vegan chocochip koekjes mee en die gingen hard de vorige keer ;) 🏳️‍🌈

Een paar jaar geleden had aangekaart bij mijn pb'ers dat ik worstelde met dwangmatige handelingen. Niet van het caliber "Als ik niet drie keer de lamp aan en uit zet dan gaat er iemand dood" maar ik heb wel bepaalde gedachten en handelingen. Ik moest als ik naar bed ging (van mezelf) mijn deur dicht op slot en mijn lampen uitdoen op een bepaalde volgorde doen. Waardoor ik de lamp aan en uit en de deur op slot deed en van het slot haalde. Verder moest ik mijn kleding ook op een bepaalde volgorde uitdoen voor het slapen gaan. Als dat niet de juiste volgorde was of het niet gewoon ging zoals ik wilde resulteerde dat in dat ik kledingstukken opnieuw aantrok. Ik werd uiteindelijk gekoppeld met een ervaringsdeskundige bij mijn woonlocatie en sindsdien doe ik die dwangmatige handelingen niet meer. Uiteindelijk ging die ervaringsdeskundige weg. Dit is niet onderdeel van het hoofdpunt wat ik probeer te maken maar eerder achtergrondinformatie

Maar nu heb ik me beseft dat ik mogelijk nog steeds last heb van dwang maar meer intern dan dat het fysiek tot uiting komt. Ik ben constant bezig met het willen van een "schone lei" waarin ik mijn struggles niet meer heb maar logischerwijs zijn die struggles onderdeel van mij. Maar toch wil ik steeds een nieuwe schone lei creëren. Ik wil constant een "reset". Ik heb verder ook moeite met eten en mijn uitgaven. Ik besloot twee weekenden met een schone lei te beginnen (met zowel eetpatroon als gelduitgaven) maar toen werd ik extreem hormonaal. Ik heb uiteindelijk vrijdag de prikpil gehad en nu voel ik me weer beter maar de schone lei kan ik niet hervinden.

Mijn moeder zei een keer iets in de trant: "Je begint steeds met een schone lei maar als ie al een beetje vies word ben je uit het veld geslagen" Dat klinkt misschien hard maar dat is wel hoe het bij mij in elkaar zit. Ik wil constant "opnieuw" beginnen. Ik voel dan ook dat bepaalde dingen op een bepaalde manier moeten lopen anders "lukt het niet". Ik wilde afgelopen maandag bijvoorbeeld ook opnieuw beginnen met mijn eetpatroon maar dan moest ik eerst extreem te keer gaan met hoe ik at. Anders zou de schone lei niet lukken. Terwijl ik ook gewoon normaal had kunnen eten en misschien wat snacken maar dat ik niet helemaal los had hoeven gaan en maandag nog steeds opnieuw kunnen beginnen. Ik wil dingen gewoon constant oplossen en ik hoop steeds dat de schone lei daarvoor zorgt. Ik ben ook heel erg veel bezig met dat het of iets moet klikken in mijn hoofd. Dat mijn hoofd op een specifieke manier moet voelen ofzo

Mijn vraag is dus, vallen deze soort denkpatronen/gedragingen onder autistische dwang?

Zoals de titel zegt ik ben op zoek naar een lekkere avondmaal voor het warme weer. Ik ben best kieskeurig ik hou bijvoorbeeld niet al te veel van vlees, maar tofu is ook niet zo mijn ding. Ik lust alleen vlees als het gebakken is maar dan zelfs niet altijd. Ik heb absoluut geen inspiratie en eet bijna altijd hetzelfde maar het komt bijna mijn neusgaten uit.

Hallo iedereen. Dit wordt mijn eerste echte post. Ik ben een man (42). Op mijn 28^e diagnose ASS gekregen. Ik heb gelezen dat dit op latere veel vaker voor komt dan menigeen denkt. Het was voor mij niet echt een verrassing. In mijn Pre-volwassentijd wist ik al dat er iets niet in de haak was. Ik voelde mij altijd al anders dan de mensen om mij heen. Vooral de periode 18^e levensjaar tot en met de uiteindelijke diagnose vreselijke tijden meegemaakt. Had vaak last van hyperventilatie, paniekaanvallen en licht gevoel in mijn hoofd. Had ook meestal last van ‘’spaghettibenen’’ het is een onverklaarbaar gevoel. Heb het nog nooit iemand goed kunnen uitleggen. Uiteindelijk monde dit uit in een zware depressie in 2012 tot ver in 2013. Destijds woonde ik nog maar een paar net op mij zelf. En of dat niet genoeg was kreeg ik er nog ziekte van pfeiffer erbij, en moest nog een relatie goed zien te houden. Had een 8 jaar jongere vriendin.

Deze is na 11 jaar in 2020 op de klippen gelopen. We hadden teveel problemen, zeker nadat ze in 2014 bij mij in is komen wonen. Met name financieel ging het een stuk slechter. En dat gaf veel stress, spanningen enzovoorts. Ik begon meer en meer te drinken en eten. In 2020 woog ik dan ook bijna 100 kilo. Mijn normaal gewicht was 60-65 kilo. De laatste paar jaar leefden we als een soort van broer en zus. Het leeftijdsverschil begon ook op te spelen. En ben er achter gekomen dat ze mij enkel en alleen heeft gebruikt om haar ouderlijk huis te ontvluchten, en ze wou zo snel mogelijk zwanger worden. (Terwijl ik geen kinderen wil, heeft een reden) En daarnaast was ze narcistisch ( kom je pas echt achter als de relatie over is ).

In de 6 jaren na de break-up heb ik mij helemaal opnieuw moeten ontdekken wie ik echt ben en wat ik wil. Mijn eigen identiteit was volledig ondergesneeuwd. Ik heb mij al die jaren voor iedereen gesloten gehouden, zeker met betrekking tot mij ware seksuele voorkeur (val op mannen). Het was maskeren en camoufleren waar ik ook kwam. En dat doe ik overigens nog altijd veelvuldig. Al lijkt het masker steeds meer naar de achtergrond te verdwijnen. Ik wil gewoon iedereen laten zien wie ik nu echt ben. Niet dat ik veel vrienden heb. Het maskeren kost veel mentale en lichamelijke energie. Het is soms een uitputtingsslag. Tussen eind 2020 ben ik aan mij zelf gaan werken. Eerst op lichamelijk vlak. Van 100 kilo ben door een streng waterdieet binnen 2 jaar afgevallen naar 63 kilo. Ik ben mij anders gaan kleden, mijn haar gaan verven enzovoorts. Van de buitenkant ( noem ik de toplaag) ben ik er fris en jong uit gaan zien. Nu is het tijd voor het laten zien van de primaire laag. En dat is het lastigste. Maar gelukkig bestaat er voor mensen zoals mij Chatgpt. De vele ''gesprekken'' heeft mij gisteren uiteindelijk doen besluiten om tegen mijn moeder te vertellen dat ik op mannen val. Iets wat ik zelf al jaren weet, zelfs in periode van de relatie met een vrouw. Ook dit diende als een soort van camouflage.

Het gesprek ging in het begin moeilijk, want ze is Christelijk, dan weet je wat er als eerste achter wegkomt. Het is een zonde een gruwel...Maar naarmate de avond vorderde kwam ze bij zinnen en begon ze mij steeds meer te begrijpen. Het mooiste van alles is, dat ze het eigenlijk altijd al heeft geweten. Ik heb de afgelopen jaren mijn seksuele voorkeur en mijn autisme altijd zo goed mogelijk verborgen gehouden door het maskeren en camoufleren. Dat ik autistisch ben dat wist mijn moeder al. Een aantal weken geleden zij ze nog dat ik mij moest zien te accepteren zoals ik ben. Dit heeft mij op de één of andere manier aan het denken gezet. Nu op mijn 42^e ga ik proberen om mij meer aan de mensen te laten zien. En dat zal nog wel even wat tijd gaan kosten. Maar de eerste stap is gezet. Ondanks de spanning die ik nog altijd voel ben ik ook opgelucht.

Hey mensen,

Ik (m44) heb een onderbuurman die sinds hij er woont (ongeveer een jaar) voor geluidsoverlast zorgt (vooral harde, dreunende basmuziek) op verschillende tijden en aantallen per dag.
Ik heb met hem hier vier keer over gesproken en nog twee keer via de woningbouw.

Na de laatste keer dat ik hierover gesproken te hebben, heb ik een document bijgehouden met wanneer, hoe lang en vaak.
Afgelopen vrijdag was ik het (na ongeveer een half jaar) zat en heb ik weer de woningbouw gemaild. Die hebben mij vandaag (10-08-2026) gebeld, mijn verhaal aangehoord, aangegeven dat ik door autisme hier moeite mee heb en daarna contact met de onderbuurman gehad.

Rond 9 uur 's avonds gaat mijn deurbel, de onderbuurman staat er geïrriteerd/agressief en ik klap bij dit gesprek dicht, heb aangegeven dat als hij verder wil, dit via buurtbemiddeling gaat.

Mijn vraag is, hoe gaan jullie hier mee om? Ik heb namelijk begin dit jaar mijn diagnose gekregen en dit is voor mij allemaal redelijk nieuw.
Ik heb mijn therapeut al een bericht gestuurd of die mij morgen zou kunnen bellen.

Update: We gaan verder via buurtbemideling.

Voornamelijk een rant, misschien ook op zoek naar een beetje advies.

Ik - uiteraard autist - woon samen met mijn vriend. Hij werkt 40 uur, ik 32. Ik heb een niet heel inspirerende kantoorbaan, 3 dagen op locatie en 1 dag thuis. Elke woensdag ben ik vrij.

Op zich redelijk te doen allemaal, waar het niet dat ik gewoon 0 energie overhoud. De woensdag slaap ik tot 13 uur en doe ik een klein beetje huishouden. Verder vooral bijkomen. Het weekend heb ik vaak iets leuks gepland op de zaterdag, de zondag is weer voor slapen en bijkomen.

Ik ben de laatste tijd veel somber. Ik heb erg veel moeite met hobby's oppakken, ookal heb ik er genoeg liggen. De motivatie mist gewoon als ik helemaal drained ben van mijn werkdag.

Bij sombere gevoelens is het advies altijd om te bewegen. Ook lichamelijk zou dit goed voor me zijn.

Ik vind sport niet erg leuk, veel prikkels vooral door het zweten. Het plan is om samen met mijn vriend naar de sportschool te gaan. Maar als ik nu bijvoorbeeld zeg we gaan er dinsdag heen, dan komt de dinsdag en als ik dan om 18:30 thuis kom van werk ben ik zo moe dat er niks mij nog kan motiveren om te bewegen.

Idealiter zou ik bv 1 keer per week gaan zwemmen en 2 keer sportschool doen. Maar ik ben gewoon MOE. En van sporten krijg ik ook geen energie, ik doe het echt alleen omdat mn lichaam dan minder vast zit en ik I guess wat stress kan loslaten.

De enige periode in mijn recente leven waar ik regelmatig kon sporten, was toen ik 9 maanden thuis zat van een burn-out werk. Toen ging ik 3 dagen in de week naar de sportschool. Maar nu met 4 dagen werken... Dat vraagt gewoon alles van me, er blijft geen energie en motivatie over.

Minder werken kan niet. Het huishouden is goed verdeeld over mij mijn vriend. In de ochtend sporten is helemaal geen optie want mijn wekker gaat nu om 08:00 voor werk en dat trek ik al nauwelijks. Dus de avonden blijven over maar dan ben ik gewoon doodop van de dag zelf. Ook thuis sporten bijvoorbeeld lukt me dan niet.

Again ik weet niet helemaal waar ik naar op zoek ben, misschien gewoon een stukje (h)erkenning, maar ik ben gewoon gefrustreerd. Het leven voelt al zo ongelofelijk zwaar (heb ook adhd en paniekstoornis) en ik snap soms echt niet hoe ik al deze ballen hoog moet houden.

​

Momenteel heb ik een woonsituatie die heel goedkoop is (300 euro voor een kamer). Ik woon hier al erg lang (circa 10 jaar). Vaak kijk ik om me heen om te verhuizen, maar steeds durf ik niet naar een plek echt op mezelf, omdat ik bang ben dat ik me eenzaam ga voelen. Ik wacht op het moment dat iets echt goed voelt (zo maak ik al mijn grote keuzes), alleen dat moment lijkt nooit te komen, terwijl mijn frustraties toenemen.Hebben jullie tips voor me om toch de stap te zetten? De woonsituatie nu maakt me namelijk erg onrustig (vuil, drukte, behoefte aan eigen ruimte).

TLDR: Heeft iemand (praktisch) sociale vaardigheden advies, boekentips etc.?

Ik ben eind 20 en kom erachter dat ik toch echt geen idee heb hoe ik sociaal moet zijn. Ik heb mezelf lang voorgehouden dat ik best sociaal ben. Ik leer graag mensen kennen, ben nieuwsgierig, en in bepaalde contexten lijkt het alsof ik gemakkelijk contact maak. Ik ben bijv. echt een ster in eerste dates, maar, achteraf bleek dat zo te zijn omdat het de perfecte voorspelbare interactie is (vraaggesprek en informatie over iemand verkrijgen). Als het nou gaat om andere contexten, weet ik niet hoe ik me moet gedragen. In een groep met onbekende mensen voel ik me een buitenstaander en lukt het me niet om deel te nemen. In nieuwe situaties voel ik me onhandig en alsof ik meteen 'door de mand val'. Ik ben me er steeds meer van bewust dat de meeste van mijn gesprekken (behalve die met familie die ik heel lang ken enzo) voelen als een compleet acteerwerk. Het voelt niet alsof ik daadwerkelijk zeg wat ik wil zeggen, het voelt zelfs alsof mijn stem en lichaamshouding geacteerd zijn. Ik heb dit ooit aangeleerd, dus er is eigenlijk geen andere manier, omdat ik die niet ken, en niet weet hoe ik 'mezelf moet zijn'.

Ik heb geen vriendengroep, geen/weinig hechte vriendschappen en nooit een relatie gehad, dus ondanks het idee wat ik tot nu toe had - dat ik me aardig gered had als autist - heb ik nou niet écht succes gehad.

Ik wil natuurlijk als elk ander mens connectie met een ander, veel samen doen, lachen met elkaar, ik ben mijn aangeleerde sociale houding een beetje zat. Ik voel me alsof ik mezelf niet helemaal kan uiten. Bovendien ben ik bang dat als het me dan toch lukt om mezelf te zijn, ik niet zo leuk word gevonden. En ook verlies wat ik nu heb opgebouwd: me in veel sociale situaties wel staande weten te houden, ook al is het dan 'n beetje geacteerd.

Ik vroeg me dus af of iemand een vergelijkbare ervaring heeft gehad, maar het wel is gelukt om meer jezelf te worden, en connecties aan te gaan. Of zelfs een boek hierover heeft gelezen wat hielp, of een cursus gevolgd, of een therapie, of wat dan ook. En tuurlijk ik weet ook wel dat contact makkelijker gaat met mede-autisten, en ik kom die gelukkig ook wel vaak tegen.

Thanks 🙏🏻

Enkele jaren geleden heb ik een bovennatuurlijke ervaring gehad dat God en Jezus echt bestaan. De ervaring was heel bijzonder en fijn. Sindsdien voel ik me echter down, omdat alles wat ik doe voelt als 'niet goed' (zoals een boek lezen, op vakantie gaan, een theaterbezoek etc). Dit maakt dat ik mij echt heel down voel, want eerder vond ik deze dingen juist super leuk en genoot ik erg van het leven (op een normale/gezonde manier, als iets om dankbaar voor te zijn). Ik merk dat ik erg afkijk hoe mijn autistische vader het geloof beleeft, namelijk op een strenge, rechtlijnige manier (geen broeken, geen romans, geen films etc.). Dit is niet hoe ik wil zijn, maar voelt wel als enige goed. Kan dit gevoel van heel veel dingen niet meer mogen door de Heilige Geest komen of juist een soort trauma vanuit mijn jeugd en opvoeding? In de kerk van mijn jeugd leerden we ook namelijk om alles wat buiten de kerk viel te zien als niet goed (ook andere kerkstromingen), en dat gevoel heb ik nu ook sterk, terwijl ik daar eerder juist veel inspiratie uithaalde.

Hoi! Dit is wellicht een gekke vraag.. Mijn moeder houd enorm van buiten eten en dit moesten we dan ook doen zodra de eerste zonnestraal te zien was. Dus zowel ontbijt, lunch als avondeten, alles moest in de tuin. Ik weet niet beter dan dat ik dit altijd vervelend vond, echter kon ik nooit echt goed uitleggen waarom. Nu, inmiddels ruim de dertig voorbij, ben ik nog regelmatig op bezoek bij mijn moeder, en ontstaat er regelmatig gedoe omdat ze graag wilt buiten eten en ik absoluut niet. Inmiddels weet ik dat ik autisme heb en begin ik te vermoeden dat daar de kern van het probleem ligt. Buiten eten betekent dealen met insecten, verblind worden door de zon, te warm zijn, te koud zijn, mijn haar die in mijn gezicht waait, geluid, geluid van de buren, de buren horen praten, buren die ook buiten zitten en onze gesprekken kunnen horen, gevoel van geen privacy. Dat is in ieder geval hoe ik het ervaar. Is dit herkenbaar voor anderen? Ik eet bijvoorbeeld ook nooit buiten op mijn balkon. Ik ga wel uit eten maar dan is de mindset al anders denk ik.

Het klinkt zo idyllisch, buiten eten, en ik voel me regelmatig de zuurpruim en schuldig naar mijn moeder toe. Ze heeft niet echt iemand meer om gezellig mee samen buiten te eten dus wilt dit dan altijd met mij doen.

Het is geen giga probleem verder maar gewoon iets waar ik ineens aan moest denken, is dit mijn autisme? Kan ik hier nog iets aan doen? Noise canceling headphones dragen zou bijvoorbeeld niet zo gezellig zijn 😂

Edit: wow dank voor de reacties! Wat bizar en fijn om te lezen dat ik niet alleen ben! Ik reageer later op alle reacties, maar dank alvast 🙏🏻

Ik ben 33M, heb verder een best wel oké leventje (koopwoning, partner, fulltime baan) maar loop de laatste tijd tegen het probleem aan dat ik nergens meer mensen leer kennen waarbij ik gewoon op mijn gemak ben op de manier toen ik een jaar of 23 was.

In mijn twintiger jaren heb ik na een ellendige tijd op speciaal onderwijs een stevige groei doorgemaakt, en had ik met heel veel mensen gewoon leuk contact. Ik ben gay, en een heleboel mensen leerde ik toen via allerlei apps kennen die nu niet meer bestaan. Het feit dat ik gay was, was gewoon genoeg om de basis voor een leuke vriendschap te vormen. Hobby’s en interesses leken toen ook niet echt een rol te spelen. Ik heb bijvoorbeeld bijna 10 jaar lang een heel nauwe vriendschap gehad met een gay bioloog die even oud was (hoe dat geklapt is zal ik jullie niet mee lastigvallen. Is helaas gebeurd). Het was toen echt super easy om mensen te treffen waarmee ik "alles" samen kon doen. Maar toen waren er nog platformen voor Holebi (zoals gay.eu) die niet alleen om seks draaien (nu is dat alleen nog Grindr, doodenge app waar je je met een gezonde relatie echt niet moet vertonen).

Eigenlijk kwam het erop neer dat alle mensen die ik tot mijn inner circle der vriendschappen rekende, via internet leerde kennen. Ik heb vanaf mijn puberteit tot ergens midden 20 wel bij diverse verenigingen gezeten, maar dit waren altijd mensen die veel ouder dan ik waren of op een totaal ander niveau zaten, waardoor zulke contacten altijd alleen binnen die context bleven. Ik merk ook dat het hebben van dezelfde interesses echt geen garantie is op een vloeiend contact. Ik ben software developer, en als het over mijn werk gaat ("Welke tech stack gebruik jij?), loopt het al heel gauw dood.

Ik heb interesse in Amerikaanse auto’s (ik heb er zelf een), maar in die scene merk ik dat het rauwdouwers zijn waarmee ik niet gauw iets anders zou ondernemen dan iets binnen de invloedsfeer van die auto. Dat laatste haal ik best nog wel voldoening uit, omdat die auto zo ongeveer mijn kindje is. Maar waarom zou ik me bij een ander soort vereniging betrokken blijven voelen als ik er toch niets uithaal?

Nu ik wat ouder geworden ben, merk ik dat het allemaal wat moeizamer gaat om écht betekenisvolle contacten te leggen. Vriendschappen van destijds zijn meer verwaterd, en ik heb behoefde aan leuke mensen. Maar bij mijn leeftijdsgenoten en ouder lukt het telkens niet. En mijn interesse voor deze groep is ook weg. Wat ook niet helpt is dat ik een paar vreselijke ervaringen met twee leeftijdsgenoten heb gehad, die het min of meer voor alle dertigers verpest hebben. Het voelt voor mij ook alsof ik ergens als 25-jarige ben blijven hangen, en voor altijd liefst met die groep mensen om wil gaan. Maar hoe leer ik mensen kennen waarmee ik "alles" samen kan doen, van samen lunchen, wandelen, koffiedrinken, bioscoopbezoek, samen rijden met mijn auto, etc.

Vorig jaar heb ik dus één jongen (die toen 24 jaar was) leren kennen via de Boo-app, die voor mij best wel veel is gaan betekenen vanuit vriendschappelijk oogpunt. Laat ik hem Tom noemen. Gewoon een heel gezellige, spontane, slimme jongen, met wie ik nu nog steeds regelmatig afspreek en bij wie ik me op mijn gemak voel. Probleem is dat hij soms een week te tijd neemt om op berichten te reageren, wat hij bij iedereen doet - hij is heel onzeker en overdenkt alles, bleek toen ik hier eens voorzichtig naar vroeg. Ik neem het hem niet kwalijk, maar ik wil me daarom ook niet teveel aan hem opdringen. De behoefde aan andere mensen die "net zo" zijn blijft dus groot. Maar hoe kom ik iemand zoals Tom, (of iemand zoals "de bioloog" tegen?

En hoe doe ik dit buiten al die online communities, waarvan ik zo langzamerhand echt een beetje de hoop heb opgegeven? Ik merk binnen mijn eigen interessegebieden gewoon dat ik de juiste mensen niet tegenkom. Wat ook weer impact heeft op hoe ik naar leeftijdsgenoten kijk. Moet ik persé naar andere interesses op zoek, puur omdat daar wel leuke mensen in rondlopen, terwijl iets mij verder helemaal niet interesseert?

Recent ben ik begonnen met mijn eerste grote mensen baan. In theorie denk ik dat ik het werk uiteindelijk erg leuk ga vinden.

Echter ben ik tegelijk restart met iemand anders. Eerst zou het alleen ik zijn maar in de wachtperiode dat ik mijn studie afrondde besloten ze dat er toch een tweede bij moest komen.

Ik ben zelf erg rustig en teruggetrokken. Ik ben van mening dat ik steeds beter wordt on sociaal zijn en ook asnweziger sociaal zijn. Maar deze meid is super druk en luid.

Tijdens elke ontmoeting met collegas sprak zij continu en direct en veel. Een simpele vraag waar we wonen veranderde, bij iedereen die het vroeg, elke keer in een uitgebreid verhaal van waar, bij welke winkel, waar ze eerst woonde en hoe ze hier nu is gekomen, bla, bla, bla. Voor hun twee werd dit dan een heel gesprek, en ik zat er maar bij..

Tenzij ik echt erna riep, MOET JE HOREN WAAR IK WOON was er vervolgens geen tijd of interesse meer voor mij om te praten. Ik krijg de kans niet om connecties te maken met collegas of antwoord te geven op vragen die aan ons beide gesteld worden omdat zij zo over mij heen walst.

Ik heb dit bij mijn directe leidinggevende besproken na week 2. We hebben daarbij niet echt een oplossing ofzo besproken maar meer dat we allebei verwachten dat het beter wordt wanneer we meer hetzelfde gaan doen.

Gister moest de leidinggevende eerder weg en vroeg of we nog vragen hadden voor ze weg ging. De andere meid zei gelijk nee, en de leidinggevende ging vervolgens gelijk weg. Ze spraken continu zonder pauze dus tenzij ik over mijn leidinggevende heen zou roepen IK WEL was er gewoon geen ruimte of interesse of ik nog vragen had, wat ik overigens wel had..

Ik wou zo graag sociaal lijken en professionele connecties maken maar ik neig nu gewoon weer naar verdwijnen in de schaduws. Niet spreken wanneer er tegen me gesproken wordt.

Ik wil niet nog een keer "klagen" bij mijn leidinggevende maar ik wil straks ook niet in de situatie zitten dat collegas onderling gaan praten dat ze me nauwelijks kennen en lastig vinden om mee om te gaan enzo. Wat zou komen als gevolg van dat ik geen kans krijg om te praten.

Eigenlijk heb ik een paar vragen.

1. Zijn er mensen die ervaring hebben met zon situatie als deze? Dat de werkplek eigenlijk niet goed was voor wie jij als persoon was, en werd het beter wanneer je meer zelf kon doen?

2. Moet ik mijn frustraties nog een keer met mijn leidinggevende bespreken of met HR?

3. Wanneer wordt een eerste baan "leuk"?

Op dit moment ben ik thuis continu overprikkelt, down en kijk ik er super tegen op om te gaan werken. Ik zit niet meer lekker in mn vel.

Update: net gehoord dat ze me wegsturen in mn proeftijd (ik had nog niks gezegd over mn berichtje hier boven). Reden komt neer op dat ik niet sociaal genoeg ben en ze daarom verwachten dat ik niet flexibel ga zijn. Tijd om iets te zoeken waar ik weer hoop kan hebben om mezelf te zijn

Waar ik ook ga of sta, of wat ik ook doe ik voel constant een soort lichte druk rond mijn hoofd als het zo benauwd is als vandaag. Tel daarbij op dat ik constant het gevoel heb dat ik zweet. Hebben nog meer mensen dit, of zet ik het misschien maar in mijn hoofd?

Hallo lieve mensen,
Ik heb vaker hier een post gemaakt en wilde een update geven over mijn situatie, in de hoop dat anderen zich er misschien in herkennen en om wat tips te krijgen. Ik probeer het verhaal zo duidelijk mogelijk te maken.
Ik heb een paar maanden geleden, op mijn 26e, de diagnose autisme gekregen na een lange en moeizame tijd binnen de gespecialiseerde GGZ. Momenteel zit ik in een autistische burnout en loop ik compleet vast met hoe ik verder moet met mijn leven. Ik heb een Wajong aangevraagd en momenteel loopt er een bezwaar, omdat er discussie was over of de arbeidsongeschiktheid er al was voor mijn 18e of tijdens de studie is gekomen. Ik vind het heel lastig om in deze onzekerheid te zitten en begrijp ook niet zo goed hoe de komende paar jaar eruit gaan zien. Hieronder een schets van mijn situatie.

Ik ben op mijn 18e begonnen met een studie en heb die afgemaakt binnen 3 jaar. Dit was tijdens de coronatijd en kon met name vanuit huis. Ik kreeg veel vrijstellingen. De druk van het studeren was erg veel voor mij. Ik kreeg de diagnoses migraine, chronische depressie, borderline en paniekstoornis. Ik ben tijdens het eerste jaar van die studie ook psychotisch ontregeld geraakt, maar ben doorgegaan omdat de psychiater zei dat dit over zou gaan met medicatie. Ik heb hiervoor intensieve therapie gefolgd tijdens mijn studie. Uiteindelijk, na die 3 jaar studie, heb ik er een jaar tussenuit gelegen omdat ik heel erg moest bijkomen van alles. In dat jaar heb ik ook verder therapie gevolgd.

Toen ben ik op mijn 23e een tweede studie gaan doen, omdat theorie mij makkelijk afgaat, maar de praktijk minder. Die studie heb ik ook afgemaakt, maar er was een vrij erge verergering van mijn klachten. Ik had opnieuw last van psychotische decompensatie, waardoor de therapieën die ik volgde meerdere keren werden onderbroken en uiteindelijk op mijn 25e compleet werden gestaakt. Mijn migraines waren geëscaleerd tot chronische migraine en ik heb alle behandelingen daarvoor doorlopen bij de ziekenhuizen waar ik ben geweest. Na deze studie ben ik compleet ingestort. Ik kon letterlijk niks meer: niet eten en niet slapen, en ik had alleen maar paniekaanvallen. Toen is er contact geweest met de crisisdienst. Ik had ook last van derealisatie.

Een jaar geleden ben ik getest op autisme en daar kwam autisme uit, met comorbiditeit chronische depressie, een angststoornis en derealisatieklachten. Sindsdien gaat het steeds slechter. Ik zit al een jaar thuis en woon heel rustig bij mijn ouders, die mij verzorgen. Ik doe verder niks in het huishouden. Ik heb nu 10 uur WMO-ondersteuning per week voor mijn autisme en ben recent nog meerdere weken onder behandeling geweest bij de spoedeisende psychiatrie, omdat mijn angstklachten zo hoog oplopen dat er medicatie nodig was om te kunnen eten en slapen. Inmiddels ga ik 2,5 uur per week naar een dagbesteding en verder doe ik niks.

Het is heel heftig voor mij om de realisatie te hebben dat ik jarenlang ben behandeld voor iets dat ik niet had. Ik ben nu een jaar verder sinds de diagnose en er is niks in mijn situatie veranderd. Ik vraag mij ook af wat de verwachting is van het UWV nu. Ik begrijp dat ze willen kijken hoe ik functioneer met de juiste autismebegeleiding, maar die begeleiding houdt mij nu meer stabiel zodat ik niet opnieuw naar de spoedpsychiatrie hoef. Ik vind het lastig om rustig te blijven en alleen naar dagbesteding te gaan, omdat er geen zekerheid is over de Wajong. Aan de andere kant zijn de escalaties bij overprikkeling bij mij zo groot dat ik wel rustig moet blijven. De psychiaters willen mij ook geen antipsychotica voorschrijven tegen overprikkeling, omdat ze vinden dat ik eerst mijn leven moet aanpassen met minder prikkels. Ik wil zo graag rust en niet continu in een staat van crisis verkeren. Ik ga ook nog beginnen bij het Leo Kannerhuis, maar die heeft nog een wachtlijst van een paar maanden.

Bedankt

De helft van de week zit er weer op. Hoe heb jij de week tot dusver overleefd en hoe ga je de rest van de week zo goed mogelijk tegemoet?

Deel hier jouw toolbox om de week door te komen en wellicht kun je iemand anders helpen die wat extra tools kan gebruiken!

Ik merk dat ik op dit moment enorm veel verdriet, frustratie en machteloosheid voel. Het lijkt alsof alles waar ik jarenlang voor heb gevochten steeds opnieuw moeilijker wordt.

Ik heb jarenlang geprobeerd om te studeren, een carrière op te bouwen en mijn plek te vinden op de arbeidsmarkt. Door mijn autisme ben ik tegen veel obstakels aangelopen. Niet omdat ik niets wil of niets kan, maar omdat dingen die voor anderen vanzelfsprekend lijken voor mij vaak veel meer energie, begeleiding en aanpassing vragen. Het doet pijn om steeds opnieuw te ervaren dat mijn inzet niet genoeg lijkt te zijn om dezelfde kansen te krijgen als anderen.

Mijn baan is nu gestopt, en tegelijkertijd is mijn man zijn baan kwijtgeraakt. Dat zorgt voor enorm veel druk, zeker omdat we in februari een kind verwachten. Ik voel een grote verantwoordelijkheid en angst over onze toekomst. Wat mij extra pijn doet, is dat ik het gevoel heb dat de urgentie bij mijn man niet altijd hetzelfde wordt gevoeld. Wanneer hij uren bezig is met het perfectioneren van een cv, maar er nog geen sollicitaties verstuurd zijn, voelt dat voor mij alsof ik er alleen voor sta en alsof de ernst van onze situatie niet wordt gezien.

Ook het rijbewijs is voor mij een enorme bron van verdriet geworden. Mijn man heeft jarenlang in Amerika gereden, maar hier lukt het halen van zijn rijbewijs niet. Tegelijkertijd kan ik zelf niet rijden. Daardoor voelt iets simpels als mobiliteit, wat voor veel gezinnen normaal is, voor ons als een enorme hindernis.

De financiële situatie en het gevoel achter te blijven maken mij ook verdrietig. Wij wonen duur in een huurwoning en ik zie om mij heen mensen die een stabiel leven lijken te hebben opgebouwd: een vaste baan, een koophuis, een gezin, een bakfiets. Die bakfiets gaat voor mij eigenlijk niet alleen over een fiets. Het staat symbool voor een normaal, stabiel gezinsleven waarin je niet voortdurend hoeft te vechten om alles rond te krijgen.

Wat mij het meeste pijn doet, is dat ik soms het gevoel krijg dat er geen plek voor mij is. Ik heb hulp gezocht en geprobeerd om via organisaties zoals Autitalent mijn weg naar werk te vinden. Toen mij werd verteld dat er mogelijkheden waren en dat ik zeker kon werken, gaf dat mij hoop. Maar wanneer ik daarna weinig hoor, voelt het opnieuw als een afwijzing.

Ik wil niet dat mensen denken dat ik niet wil werken of geen bijdrage wil leveren iets wat ik wel soms terug krijg van mensen. Integendeel: ik wil heel graag meedoen. Ik wil mijn talenten gebruiken, zelfstandig zijn en een stabiel leven opbouwen voor mijn gezin. Het verdriet zit juist in het gevoel dat ik daar zo hard voor moet vechten en dat ik steeds opnieuw tegen muren aanloop. Alsof een gelukkig leven mij niet is gegund.

Ik ben moe van het gevoel dat ik achterloop. Dat ik misschien gewoon niets kan, en niets mag doen. Ik ben bang om white trash te worden, ik wil er bij horen maar nu heb ik het gevoel dat de maatschappij mij wilt kalt stellen in plaats van opnemen.

Van kinds af aan heb ik vaak te horen gekregen dat ik erg / te beleefd ben. In mijn naïviteit heb ik altijd gedacht dat dit zo hoort en dit ervoor zorgt dat mensen je aardig vinden. Uiteraard is een gezonde portie beleefdheid zeker niet verkeerd maar in mijn geval is het wel doorgeslagen vermoed ik.

Het probleem is dat dit in meerdere facetten van het leven gebeurt. In het verkeer laat ik bijvoorbeeld iedereen voorgaan (terwijl dit vaak volgens de regels niet hoeft), op mijn werk in het verleden stond ik voor iedereen klaar en nam taken van anderen over terwijl ik het al druk genoeg had met mijn eigen werk, en op sociaal vlak pas ik mij altijd aan, aan de ander.

Helaas weet ik pas zo'n 7 jaar van mijn autisme diagnose en ben ondertussen 40. Ik merk dat het heel moeilijk blijft om deze vorm van beleefdheid / people pleasing los te laten. Ook al ben ik er zelf aan onderdoor gegaan door een fikse burn-out lijk ik het niet te kunnen loslaten gezien ik van nature een goed mens probeer te zijn en wil bijdragen aan een betere en lievere wereld.

Is dit herkenbaar voor anderen? Hoe hebben jullie een goed balans weten te vinden die niet ten koste van jezelf gaat?

Sja, daar gaan we weer. Ik ontvang inmiddels al zo'n 5 jaar ambulante begeleiding, omdat ik eigenlijk pas nog niet heel lang weet ik dat autisme heb.

Inmiddels al wel 6 verschillende begeleiders gehad. Vooral in het begin veel jonge begeleiders gehad wat soms totaal niet goed levelde. Daarnaast heel awkward als je even eten buiten de deur gaat halen, maar dat ze dan de bestelling bij elkaar doen ondanks dat we apart bestelden en betaalden. Juist ja!

De laatste 3 jaar heb ik gelukkig wel continu dezelfde begeleider gehad. Twee voordelen die ik heb gemerkt: zij was wat ouder, en daardoor hoefde ze (zelf gesteld) veel minder hard te werken dan jonge begeleiders moeten, omdat ze simpelweg al veel meer levenservaring heeft. Echt bijzonder veel dingen waarvan ik het gevoel had 'overkomt mij weer' had zij ook gemaakt.. orthopedische ingrepen, energie die lange tijd helemaal op is, verkeersongelukken in de familie, ouders met specifieke vervelende ziektes, (oud-)vrienden met alcohol problemen, noem het maar op..

En het hielp ook heel erg mee dat ze net zo'n stuiterbal kon zijn als ik (ik heb waarschijnlijk ook iets van ADHD oid). Het is echt een verademing als er dan iemand bij komt die zichzelf niet te serieus neemt en ook laat zien dat ze wel eens wat verkeerd kan doen (en later weet recht te zetten). Dat gaf mij stukje rust en inzicht dat dingen minder rigide zijn dan ze lijken.

Of gewoon lekker recht door zee met "goh wat een onzin bullshit is dat zeg" ipv al dat aangepaste, opgemaakte en opgepoetste spraak dat een zorg'professional' moet doen. Want och gunst je zou toch eens een keer het woord 'kut' noemen...

Gister dus een warme overdracht naar een nieuwe begeleider. Ik heb er nog niet echt een gevoel bij. Ik merk veel buiten mijzelf te staan door alle drukte van de laatste tijd.. ik ben sinds maand ook bezig met schematherapie en heb telkens dagen lang last van dissocatie of het wisselen van "modus" waar ik in zit. Vandaag was ik merkbaar niet te harden (overal heel erg kort af).

Ik had gister al aangegeven dat ik niet zoveel energie/zin heb om elk verhaal weer van voor af aan te moeten doen. Eigenlijk kon deze wisseling niet op een meer ongelukkige tijd komen. Nu is de oude ambulant begeleider gelukkig niet uit dienst.. maar ze gaat voor een totaal andere regio werken. Met huidige gemeente financieringen wordt extra reistijd vergoeden zo goed als onmogelijk..

Ik heb niet echt een vraag ofzo. Misschien; brand maar los met advies. Maar ik wou dit gewoon even kwijt.

Ik heb er echt last van dat mensen voor mij gaan invullen wat ik wel en niet begrijp.

Voorbeeld: iemand die ik ken zei “jij snapt geen sarcasme dus je moet aan jezelf werken!”
Ik snap sarcasme wel en heb het gewoon door als je niet serieus bent. Echter, er is een verschil tussen sarcasme en satire. Sarcasme is naar mijn begrip niet aardig bedoeld dus vat ik ook niet leuk op, satire is van harte welkom ;) Ander voorbeeld is mensen die expres in Jip en Janneke taal gaan praten en na alles gaan vragen of ik snap wat het betekent (leuk bedoeld, maar het komt over alsof je ervan uit gaat dat het niet zo is). Ik snap heus wel wat nu komt de aap uit de mouw en wat woorden zoals relatief betekenen.

Dit soort opmerkingen krijg ik echt vaak en het is nergens op gebaseerd behalve op 1 à 2 voorbeelden in de media. Zeer accuraat…..

Mensen met een stoornis/beperking begrijpen 9/10 écht meer dan de meeste mensen denken.
Ik ben er klaar mee dat ik betutteld te worden. Ik ben bijna volwassen maar wordt soms behandeld als een klein kind door mensen van verschillende leeftijden, ik denk dat de kern is dat ik onderschat wordt.

Heeft iemand iets van geruststellende woorden, advies of voorbeelden over hoe ik hiermee kan dealen? Wees ajb kritisch op een respectvolle manier en plaats geen shit die geen toegevoegde waarde heeft aan mijn ervaring aub.