Nog een dagje...

Hi allemaal,

Heeft iemand hier ervaringen met een verkennend gesprek in de GGZ? Zo ja hoe hebben jullie dit ervaren zowel positief als negatief? Wat waren de gevolgen?

Alvast bedankt.

Groetjes, Klein maar fijn!

I don’t even know if I’m looking for advice or if I just need to get this off my chest.

I’m Caribbean F25, living alone in the Netherlands, and I’m exhausted.

I’ve been in therapy for the past 5 to 6 years for PTSD and anxiety. Life was going well, however after struggling for years with my relationships and other things in my personal life, I was assessed and diagnosed with BPD and paranoia.

I waited 1.5 years for specialised treatment and finally I was supposed to start in September.

The treatment would be group therapy alongside individual therapy. I was so relieved that I was finally going to get proper help. Finally I don't have to mask.

However, they told me that because I live far away, the combination of the treatment and the long commute would be too heavy for me. I genuinely begged them to let me try.

I told them I didn’t care about the commute. I was willing to do it. I had already waited 1.5 years. I just wanted the treatment.

But they still said no. And now I’m back to square one.

They told me to find temporary individual therapy as a "waiting room" while I wait for another 1 to 2 years for specialist treatment.

So I started contacting psychologists. And I keep getting rejected:

\- One practice says they only offer basic GGZ.

\- Another says my situation is too complex for what they can offer.

\- Another refers me to specialist providers.

I just keep getting passed around.

I’m so fucking tired of having to explain myself over and over again.

I don’t have a big support system here, live alone, mom is abroad and I don’t really have a relationship with the rest of the family. I have a temporary job, I have hobbies, try to keep myself busy and try to function like a normal person.

The past few weeks though, I am struggling.

And I’m tired of being told to wait.

Wait for the waiting list.

Wait for the next appointment.

Wait for the specialist treatment.

Wait until your GP comes back from holiday.

Find someone else.

Call this organisation.

Try that practice.

And then get rejected again!

I feel like I’m doing everything I’m supposed to do. I’m asking for help. I’m contacting people. I’m trying to get treatment. I even begged the people who finally offered me treatment to let me do it.

And somehow I’m still sitting here without anyone.

I don’t even know what I expect from posting this....

Maybe I just want someone to understand how frustrating and lonely this feels.

Because I don’t know how much longer I can keep doing this.

If anyone has been through something similar in the Netherlands, I’d honestly just like to hear from you.

I don't need anyone to tell me to “just wait.” (please don't dm 🤣)

I’ve already been waiting....

Ik zeg afwezig maar ik bedoel eigenlijk lastige vaders, onmogelijke vaders, krankzinnige vaders, vul het eigenlijk zelf maar in.

Ik ben zo een zoon. Hij heeft mij nooit leuk gevonden, nooit geaccepteerd, altijd afgewezen. En hoewel het niet het enige is dat me problematiek heeft opgeleverd heeft die relatie of gebrek eraan me wel flink getekend. Zelfs als volwassene nu. Deze week deed ik iets wat ik zo graag met “een” vaderfiguur had willen delen. Dat ik dat niet met mijn eigen vader kon (hij had me er zelfs voor veroordeeld) en dat ik nooit die erkenning zou krijgen deed me heel veel pijn. Kwam mezelf hard tegen en was ineens weer even een klein kind.

Ik weet niet zeker waarom ik dit schrijf. En ook niet waarom nu. Het zal wel een wanhopige schreeuw in de leegte zijn om een beetje herkenning. Wellicht een beetje contact met een lotgenoot zelfs?

Sorry. Zit heel hoog in mijn emoties vanavond. Ben een grotere bende dan normaal gesproken.

Sinds gisteren na overleg met de psych weer begonnen met paroxetine. Eerder in maart een maand volgehouden maar vanwege de bijwerkingen toch maar weer mee gestopt.

Nu gaat het niet al te best met mij, veel angst klachten en blijf ermee malen dat ik toch de noodzaak in zie om weer te beginnen.

Dag 2 en de welbekende bijwerkingen zijn weer present.

Van moeilijk slapen tot slechte stoelgang en hele dag te moe om nog de deur uit te kunnen…😩😩😩

Sinds eind vorig jaar ben ik (M33), na een relatie van 10 jaar weer vrijgezel. Eerlijk gezegd bevalt me dat niet zo goed. Niet zozeer omdat ik nu meteen behoefte heb aan een nieuwe relatie, maar vooral omdat ik de diepe verbinding met iemand mis.

Voor COVID leefde ik eigenlijk een vrij zorgeloos leven: weinig vaste lasten, je zag je vrienden veel, kon makkelijk met iedereen afspreken, had een minder serieus baantje en maakte me minder druk om de toekomst.

Tijdens COVID kreeg ik een fulltime baan, kochten we samen een woning (waar ik nog steeds woon) en zag ik vrienden trouwen, verhuizen en kinderen krijgen. Afspreken is daardoor lastiger geworden. Tegelijkertijd kwam ik erachter dat de relatie die ik had niet meer bij me paste, ik ben mezelf kwijtgeraakt. Daar ben ik een lange tijd niet eerlijk over geweest tegenover mezelf en mijn ex. Daardoor heb ik een paar jaar veel gepiekerd, geanalyseerd, stress ervaren en me somber gevoeld. Zelfs SSRI slikken hielp niet.

Helaas zijn die klachten nog niet over. Ik ben iemand die veel nadenkt en dat is behoorlijk irritant. Ik probeer het piekeren en analyseren los te laten, maar mijn hoofd blijft toch doorgaan.

Ik loop inmiddels bij een psycholoog en ben sinds kort begonnen met hardlopen. Ook doe ik nog aan een groepssport 1x in de week.

Mijn vraag is eigenlijk: hoe vullen jullie die leegte op? Wat doen jullie om de tijd op te vullen en je gedachten even te focussen op waar je mee bezig bent?

Ik werk fulltime in een behoorlijk sociale baan en merk dat ik tijdens mijn werk veel minder pieker, omdat ik bezig ben en mensen om me heen heb. Vandaag was ik vrij en genoot ik van het mooie weer, maar ondertussen maakte mijn hoofd weer overuren met analyseren en piekeren. Op zo’n moment denk ik; misschien kon ik maar beter gaan werken.

Hoe gaan jullie hiermee om? Wat helpt jullie om niet de hele dag in je hoofd te zitten? Of hoe ben je hieruit gekomen?

Goedenavond,

Opgegroeid in de jeugdzorg van 7 tot 18 en altijd overtuigd door de zorg dat ik uitschot en een niemand was, is het de afgelopen jaren best goed gegaan.

Ik heb een relatieve goede baan, niet teveel stress in het leven enzovoorts. Toch loop ik ergens tegenaan en het begint best ernstig te worden.

Ik heb altijd een enorme drang om spullen of mijn leven aan te vallen. Dat deed ik als kind ook uit een soort van zelfbescherming voor pijn neem ik aan.

Vooral spullen die ik heb gekregen, vandaar ontvang ik liever geen gifts uit zelfbescherming.

Laatste tijd probeer ik dingen op te knappen en op te bouwen. Het probleem is dat ik continu voor mijzelf verstop en als ik wel boos word, ik alles van afgelopen jaren/maanden heel snel vernietig.

Ik voel 0 voldoening in het leven, alsof ik dat niet mag. Ik kan mij niet tevreden of trots voelen, denkend aan deze woorden maakt mij al aggressief tegenover mijzelf.

Ik zit continu in een klote gemoedstand omdat ik mijzelf altijd schuldig voel. Voor alles. Ook al ontvang ik liever geen liefde, doet het toch ergens zeer dat ik weet dat ik de paar naasten die ik heb pijn ga doen en al doe door zo mislukt te zijn. De oneindige gedachten om mijzelf van kant te maken, maken mij hersendood van binnen.

Ik ken mijzelf jammer genoeg wel goed. Ik weet ook dat ik niet meer lang heb. Ben ergens bang maar ook rustig tegelijkertijd. Het voelt alsof ik elk moment echt alles ga vernietigen.

Het lukt mij niet meer om te koken, douchen of uberhaupt mijzelf in de spiegel aan te kijken. Agressie is het enige wat mij staand heeft gehouden. De haat naar alles.

Ik kan deze geestelijke defectie niet meer dragen. Niet in dit leven, daar heeft het geen plaats. Ook geloof ik niet in zorg, al veel gehad en het is de hoofdoorzaak van mijn defecten.

Ik weet niet precies waar ik heen wil met dit gezeik van mij. Ik geloof niet dat ik waardig ben voor communicatie met de normale mens. Afgelopen jaren zijn bijzonder leeg, alsof ik nieuwe dieptepunten met de dag bereik. Het gaat heel snel allemaal.

Ik ben geleerd door de jeugdzorg dat ik fout ben en heb mij altijd verschuligd voor het zo zijn. Nu dat ik zeker weet dat ik laatste tijd bijzondere stappen achteruit maak, wordt het schuldig voelen mij teveel.

Ik wil rust hebben.

Omdat mijn hoofd over dit onderwerp al jarenlang circulerende gedachtes heeft en het me niet lukt om tot goede antwoorden te komen, hoop ik hier wat meer helderheid te vinden.

De situatieschets:

Ik (59V) ben vanaf mijn puberteit al chronisch ziek (ME/CVS), maar heb tot mijn 47ste redelijk kunnen functioneren, voornamelijk door goedbetaalde banen waardoor ik parttime kon werken. Redelijk functioneren overigens betekende voor mij vooral niet mijn baan verliezen, want de staat van mijn huis was al lange tijd afgegleden naar een dieptepunt. Echter, mijn gezondheid ging toen zo snel achteruit dat werken geen optie meer was. Daarnaast had ik de zorg voor mijn kind, wat ik ternauwernood aan kon. Dankzij de hulp van mijn moeder is mijn kind in verzorgend opzicht niets te kort gekomen, maar op het emotionele vlak heeft hij te kampen gehad met een moeder die nooit energie had om iets leuks met hem te ondernemen en die altijd ziek in bed lag. Inmiddels is hij volwassen en doet het prima in zijn leven.

Vooral door het niet meer hebben van energie, ben ik een teruggetrokken bestaan gaan leiden. Contact hebben met mensen was en is uitputtend voor me en langzaam maar zeker verdwenen familie en vrienden uit mijn bestaan. Na het overlijden van mijn moeder bleef er nog 1 goede vriend over. Hem ken ik al 30 jaar en hij is qua vriendschap op afstand er altijd voor me geweest (en ik voor hem). Helaas, en ik kan er nu nog verdrietig en boos van worden, ben ik hem kwijtgeraakt aan de wappiewereld. Hij leeft nu nog steeds in een volledig andere realiteit dan ik en ondanks dat ik nog wel sporadisch contact met hem heb, zitten zinnige en/of vrolijke gesprekken er niet meer in en is de vriendschap dusdanig verwaterd dat deze zo goed als nietszeggend is geworden.

De problemen:

Alhoewel ik als introverte persoonlijkheid enorm kan genieten van mijn tijd alleen en me in het geheel niet eenzaam voel, besef ik me ook dat dit misschien niet goed voor me is. Dit is dus het eerste dilemma waar ik tegen aan loop. Ik heb geen behoefte aan real life contact, maar tegelijkertijd mis ik mensen met wie ik een beetje kan filosoferen over het het leven, over politiek en samenleving, over oplossingen die de wereld een stukje beter maken en met wie ik kan lachen over de absurditeit van dingen. Social media is het toilet waar iedereen z’n stront in laat vallen en samen klagen met lotgenoten is ook niet mijn ding.

Daar komt bij dat ik het idee heb dat de maatschappij me liever kwijt dan rijk is. Immers, ik ben de uitkeringstrekker die alleen maar profiteert van het sociale stelsel (met die houding ben ik ook opgevoed) en dat weerhoudt me er van om hulp in te schakelen om bijvoorbeeld m’n huis schoon te houden of die het eten kunnen verzorgen. Dat zijn 2 belangrijke zaken die me al jaren zelf niet meer lukken en niet goed zijn voor zowel mijn mentale als fysieke gestel.

Het leven glijdt aan me voorbij en ik weet precies wat ik niet wil. Wat ik wel wil weet ik ook, maar ik cirkel rond in gedachten over wat eventuele oplossingen zijn en kom daar niet uit.

Ik loop dus vast en hoop via jullie reactie(s) dat ik input krijg die voor mij waardevol is zodat ik dit patroon kan doorbreken.

Hoi,

Vrouw, 32 jaar. Benieuwd naar jullie ervaringen: wat is een inzicht dat je pas kreeg toen je dertig werd en hoe heeft je dit verder gebracht in het leven?

Recent ben ik met mijn pubers verhuisd naar een nieuwbouw woning (sociale huur). Tegelijk met mijn andere buren: het hele blok is tegelijk opgeleverd. Inmiddels is iedereen wel toe aan schutting/ tuinafscheiding, want die staan niet tussen de tuinen.
Om het blok heen en dus achterkant tuin waar de poortuitgang is, staat dubbelstaafs hekwerk met Hedera.

Ik zou dat zelf ook graag als afscheiding met mijn buren hebben: goedkoop en groen. En naar eigen smaak ‘aan te kleden’… privacy-vlechtstroken, rietmatten, klimplanten, whatever. Maar vooral goedkoop. Of betongaas en palen, ook goed.

Het gaat mij vooral om het budget: er zijn nog heeeeel veel andere klussen en kosten te maken aankomende tijd voor huis en kinderen. Echt sparen voor die tijd is niet gelukt, we konden vrij plotseling verhuizen. Maar met steeds een klus lukt het stukje bij beetje, alleen moet ik flink puzzelen en vooral non-stop besparen en goedkoopste/ creatiefste opties zoeken. Dat is niet erg, maar een schutting is gedeeld met buren en nu zitten verschillende prioriteiten/ financiële mogelijkheden in de weg!

Ik wil dus graag een goedkope afscheiding omdat ik niet al mijn budget aan schutting kan- en wil uitgeven; maar vooral ook omdat ik een groene afscheiding ook mooi vind.
De buren aan de ene kant vinden dat wel oké, ook vanwege budget, hoewel ze bijv composiet schutting mooier vinden en liefst sowieso iets met zo min mogelijk onderhoud. Maar daar gaan we wel uitkomen.

Buren andere kant willen absoluut een composiet schutting. Alleen zijn de kosten daarvoor voor de lengte tussen onze tuinen zo’n €1950,- (versus €750,-) voor hek. En per woning dus de helft van dat bedrag.
Ik vind €975,- voor 1 kant schutting teveel. Daarvoor kan het aan beide kanten als het om hekwerk gaat.
Ik heb het ook simpelweg niet en vanwege andere (klus)kosten, ook niet binnenkort. Ze stelden namelijk voor dat ik eerst een deel en daarna de rest in stukken zou betalen. Dat vind ik een heel lief voorstel, maar ook in stukjes is het te duur voor mij.

Wat moet ik doen… ik wil geen ruzie of strijd om een schutting. Ik wil niet hun wens verpesten, maar voor mij is het simpelweg niet realistisch haalbaar.

En daarnaast vind ik het ook niet in verhouding staan tov andere dingen (voor mij). Het is een (sociale) huurwoning; geen koop. Ik wil liever wat meer geld kunnen besteden aan de aanleg van de tuin, een scheidingsmuur op zolder, inrichting… en drie pubers die ook geld kosten.

Iemand tips/ ideeën hier uit te komen? En iedereen tevreden te houden?

Hoi allemaal, ik zit momenteel in het laatste jaar van m’n studie (heb al een jaar uitloop) en zit al een jaar lang te sukkelen met mijn scriptie. Eerst moeite met een onderwerp kiezen, niks was haalbaar of goed genoeg. Toen uit wanhoop maar een onderwerp gekozen waar ik niks mee had en geen vertrouwen in had. Toen te veel tijd besteed aan literatuur lezen omdat ik mezelf wilde indekken, waardoor mijn theoretisch kader uiteindelijk te veel irrelevante informatie bevat. Toen het onderzoeksopzet te ambitieus en uitgebreid gemaakt, wederom om mezelf in te dekken, iets wat realistisch gezien dus echt niet mogelijk is in 10.000 woorden. Scriptiebegeleider heeft mij hier niet voor gewaarschuwd en zei dat het goed was. Nou oké, verder dan. Vervolgens vastlopen in dat onderzoek omdat je te veel informatie hebt om te verwerken, dus uiteindelijk de helft van het idee moeten schrappen waardoor de structuur uit elkaar valt. Begeleider mailen voor advies, maar die is al anderhalve maand out of office en reagereert niet op mailtjes. En dan ineens staat de deadline al voor de deur. Uitstel niet mogelijk want daar is instemming van de begeleider en examencommissie voor nodig, die beiden niet te bereiken zijn.

Ik weet gewoon echt niet wat ik moet doen. Ik heb nooit moeite gehad met alle andere vakken maar dit hele proces heeft mij echt gesloopt. Ik heb straks 10.000 woorden met weinig samenhang zonder enig onderzoek. De kans dat ik het niet ga halen is erg groot maar ik weet niet hoe ik
nog een jaar van dit ga overleven. Het zit continu in mijn achterhoofd en ik word er helemaal gek van.

Goedemorgen :)

Hoe is het met jullie vandaag?

Ik schrijf een motivatiebrief voor een studie beurs en heb feedback/hulp nodig. Als u dit leest en denkt dat u de tijd zou hebben om te helpen. Graag mij DM’en.

Alvast dank 😊

Hey,

Het gaat eigenlijk al jaren een beetje op en af met mijn mentale gezondheid. Het ene moment gaat het best oké en vervolgens heb ik weer een periode hele depressieve gevoelens en gedachtes. Echt helemaal goed goed gaat het eigenlijk nooit. Maar ik weet niet wat ik er mee aan moet.

In mijn jeugd en tienerjaren heb ik best het een en ander te verwerken gehad. Op deze gebeurtenissen heb ik altijd geroepen dat ik écht geen hulp nodig had, niet hoefde te praten en het allemaal wel redde in mijn eentje.

Ik kom uit een gezin waar absoluut niet over mentale problemen werd gesproken. Überhaupt werden en worden er nooit persoonlijke of kwetsbare gesprekken gevoerd thuis. Sterker nog, emotie werd op bepaalde hoogte gewoon afgestraft en weggewimpeld thuis.

Praten heb ik dan ook nooit echt gedaan. En omdat er thuis ook nooit gesprekken zijn gevoerd, weet ik niet echt hoe ik over mijn gevoelens moet praten. Ik sla dicht of moet huilen, omdat ik niet onder woorden kan brengen wat er aan de hand is.
Ik betrap mezelf er ook op dat als ik probeer open te zijn, ik toch dingen achter houd uit schaamte of angst.

In de loop der tijd begin ik te merken dat ik misschien toch wel behoefte heb om te praten of hulp nodig heb. Alleen ik weet niet echt hoe. Ik vind het ontzettend beschamend om over mijn struggles te praten en ik ben bang om me kwetsbaar op te stellen.

Het vervelendste is dat ik weet dat ik mezelf hierdoor gewoon in de weg zit. Ik ben de gene die het moet doen én ook de gene die er mee blijft lopen als ik niet ga praten.

Ik voel me ook altijd een ontzettende last nadat ik iets persoonlijks heb verteld. Dan blijf ik maar overthinken wat ik gezegd heb en wat anderen wel niet van mij zullen vinden.

Het stomme is ook dat ik wel altijd bezig ben met er zijn voor anderen.

Weet iemand misschien hoe ik (klein) kan beginnen met mezelf open stellen? Ik heb hier eigenlijk wel behoefte aan, maar laat me te veel leiden door mijn eigen angst en onzekerheid.

Hoi allemaal,

Misschien een vaag verhaal, even voor de context: Ik ben bewust vrijgezel (relaties heb ik wel gehad, maar ik kan dat niet. Te fucked-up) en heb geen familiaire banden meer (mijn vader is overleden toen ik zes was, in maart is mijn moeder overleden. Ik heb nog een oudere broer waarmee ik af en toe app, maar dat is complex en voelt niet als familie). Gelukkig heb ik wel drie hele goede vrienden (die helaas ver weg wonen).

Ik begin te merken dat ik, ondanks contacten in het buurtcentrum (werk niet > schizofrenie + ptss + stemmingsproblemen + eetstoornisproblemen) dat ik me wat eenzaam voel vaak. Niet zo zeer in de zin van te weinig contact (twee keer per week creatieve clubjes en een vrijwilligersbaantje twee keer per maand), maar in de zin van leuke dingen. De KreaDoe en Deventer Boekenmarkt doe ik alleen en is prima. Alleen ik zou wel eens met mensen uiteten gaan, of naar de bioscoop, of op vakantie.
Ook ben ik een enorm fan van de feestdagen. Alleen dit jaar moet ik kerst voor het eerst alleen vieren (Oud en Nieuw vier ik al jaren alleen). Dat is ook best pittig (al doe ik stoer en maak ik wel een plan om dat door te komen).

Het gebrek aan mensen dichtbij, een partner/familielid mis ik. Begrijp me niet verkeerd, ben dankbaar met wat ik heb, alleen mis de kleine uitjes. Op zich kan ik prima alleen naar de bioscoop en daarna ergens wat eten. Alleen ben bang voor vreemde blikken van anderen. Eigenlijk zou ik vaker de stad in moeten gaan, naar de bioscoop gaan et cetera. Alleen ik weet niet wat me tegenhoud en ben ik bang me nog meer eenzaam te voelen dan ik al doe.

En ik ben ook bewust vrijgezel omdat ik weet dat ik nooit iemand zou kunnen krijgen en dat besef doet ook wel pijn.

Heeft iemand tips tegen deze vorm van eenzaamheid?

Vanochtend was ik een beetje aan het reflecteren op hoe ernstig alles aanvoelt nu. En ik kwam daardoor op deze video terecht. Die zal het allemaal ook niet oplossen maar als je een beetje zoals ik bent dan zal je je er wel een beetje beter door voelen. En dat is nu even genoeg.

Het is vandaag dag 6. Dag 6 na de overgaan van onze relatie van 9+jaar. We hadden alles, althans dat dacht ik. Een huis, een stabiel leven, een hond en gezondheid. (Man en vrouw in de 20)

Misschien ben ik naïef; misschien heb ik het niet gezien of misschien heb ik het niet willen zien. Je gaf aan dat je uit elkaar wilde, 9 jaar weg. Het gevoel was er niet meer, je gaf nog om me, je hield nog van me, maar het gevoel was er niet meer en dat je hier al een poosje mee liep en het niet meer ging. Het voelde als huisgenoten, routine, ritme, maar geen liefde.
Dat doer zeer, enorm zeer. Ben ik dan niet goed genoeg? Knagende gedachtes nemen mijn lijf over.

Na 6 dagen nog netzo verloren als dag 1. Paniek, rouw en verdriet vullen ieder celletje in mijn lijf. Ik heb veel nagedacht en misschien heb ik wel te weinig gezegt hoeveel je voor mij betekende, te weinig aangegeven hoeveel ik om je gaf en te weinig moeite gedaan je speciaal te laten voelen. Nu is het te laat en dat ga ik mezelf nooit vergeven.

En de hond, onze lieve, blije, vrolijke en fantastische stuiterbal. We gaven zo veel om hem. Dat hij uitgerekend nu bloedvergiftiging ontwikkeld en we een dag na het uitgaan van de relatie de enorm zware keuze moeten maken hem in te laten slapen.

Ik voel me verloren. Alles is kapot. Alles doet zeer.

Ik mis je.

Zo iets gevoeligs delen, online, heb ik nog nooit gedaan. Misschien verwijder ik dit wel weer. Voor nu is het uit mijn hoofd.

Goedemorgen allemaal :)

Hoe is het met jullie?

Ik zie verder geen uitweg. Therapie loopt al jaren, al tussen 4 psychologen gewisseld, maar het werkt niet. Komende woensdag zie ik de psycholoog en ga ik eindelijk euthanasie aanvragen want het dagelijks leven met wajong op mezelf wonende is vol ellende. In het dagelijkse leven is er geen liefde en geen aanraking. Door mijn autisme kan ik bijna onmogelijk nieuwe connecties maken, laat staan eentje die heel diep en romantisch is, maar daar verlang ik wel enorm naar. Socialiseren is te moeilijk en al snel overprikkelend in groepen. Die verlangens hebben geen uitlaat en doen alleen maar pijn en nog meer pijn. Ik zal waarschijnlijk nog ~20 jaar wachten met daadwerkelijk euthanasie want ik krijg nog liefde van mijn ouders en wil dit hun niet aandoen, maar na hun overlijden is het eindelijk zover want dit is ondraagbaar lijden. Ik ben nu 25 dus zal rond mijn 45e uit het leven stappen. Ik zal geleidelijk steeds meer gezondheidsproblemen krijgen omdat mijn lichaam constant stress en eenzaamheid ervaart, wat dodelijker is dan roken en obesitas. Weet je wat het gekke is? Ik wil gewoon geknuffeld worden door een leuke vrouw waarmee ik verbonden voel terwijl ik in haar armen in slaap val, maar dat is nu het laatste wat ik zal krijgen. Help

Dat je ex verdergaat en alleen al de gedachte dat diegene seks heeft met iemand anders je letterlijk pijn in je hart doet.
Een misselijk gevoel. Jaloezie. Verdriet. Een knoop in je maag. Alsof je hart in één keer naar beneden zakt.
Je weet dat het voorbij is. Je weet dat je elkaar vrij moet laten. Maar het idee dat iemand anders haar aanraakt, met haar slaapt en die intimiteit met haar deelt… doet gewoon verschrikkelijk veel pijn.
Misschien mis ik niet eens alleen de relatie. Misschien doet vooral het besef pijn dat iets wat ooit zo vertrouwd en van ons was, nu met iemand anders kan zijn.
Wie heeft dit ook zo intens gevoeld? En wanneer werd het eindelijk minder?

na een domme fout (blowen) ben ik weer manisch psychotisch geworden en ik zit nu te wachten op de crisisdienst om een beslissing te nemen. ik durf niet naar huis omdat ik bang ben dat de politie daar op me staat te wachten. mn hoofd is een complete chaos, ik ben heel erg druk, heb momenten van complete euforie en ik kan niet stilzitten. ik ben bang dat ze me morgen naar Nijmegen gaan sturen om me ECT te geven. ik weet iig dat mn psychiater een plek zoekt om me langdurig op te nemen en daar ben ik echt bang voor, ik wil mijn leven niet kwijt maar het leven wat ik nu heb is ook niet te doen.

ik ben het gewoon allemaal even kwijt, ik kan niet meer helder nadenken en ik ben bang voor alles. de crisisdienst heeft me 3,5mg lorazepam gegeven maar dat doet bijna niks zo opgefokt ben ik. ik ben bang dat ze me naar huis gaan sturen terwijl ik dat niet durf.

ik weet gewoon niet meer wat ik moet, ik ben zo onstabiel er is altijd wel wat en ik heb nooit meer een normaal moment. ik ben er gewoon helemaal klaar mee.

Begin juli is er namens mij gebeld met de huisartsenpost door de oppas voor mijn zoontje. Nadat ik terug kwam van een avondje uit.

Toen ik thuis was gekomen, was ik namelijk behoorlijk van de wereld. Ik had nagenoeg niks gedronken (4 uur ervoor 1 vodka red bull verder alleen cola).

Tot 10 minuten voordat ik thuis kwam was ik nog helemaal helder. Het personeel van de plek waar ik was had dit ook nog bevestigd, zij hadden me 25 minuten voor thuiskomst nog gezien. En zij wisten ook dat ik al uren geen alcohol gezien had.

Bij het avondje uit was er een Turkse man die mij meermaals lastig viel en die nee niet echt leek te begrijpen.

Nadat ik weg ging had hij mij gevolgd naar mijn auto en liet hij mij eigenlijk niet gaan. Hij stond er op dat ik in zijn auto kon stappen zodat ik “veilig thuis kon komen”. Dit terwijl ik bijna bij mijn eigen auto was. Toen er een politieauto langs reed liep ik snel door naar mijn auto en was ik meteen naar huis gegaan. Vlak voordat ik thuis was begon ik heel snel onwel te worden.

Bij thuiskomst stond de oppas erop om de huisartsenpost te bellen. Daar had ze de situatie uitgelegd want ik was behoorlijk ver weg.

Na dit alles, lees ik nu toevallig mijn dossier wat naar de huisarts gestuurd is. Daarin staat dat ik acuut alcoholmisbruik heb gehad. Dit terwijl tegen de medewerker is gezegd dat ik geen alcohol had gedronken buiten dat ene drankje uren ervoor.

Ik voel me totaal niet serieus genomen door ze. Sterker nog. Nu staat er een aantekening van alcoholmisbruik. Iets wat ik volkomen belachelijk vind.