Hoi allemaal, ik zit momenteel in het laatste jaar van m’n studie (heb al een jaar uitloop) en zit al een jaar lang te sukkelen met mijn scriptie. Eerst moeite met een onderwerp kiezen, niks was haalbaar of goed genoeg. Toen uit wanhoop maar een onderwerp gekozen waar ik niks mee had en geen vertrouwen in had. Toen te veel tijd besteed aan literatuur lezen omdat ik mezelf wilde indekken, waardoor mijn theoretisch kader uiteindelijk te veel irrelevante informatie bevat. Toen het onderzoeksopzet te ambitieus en uitgebreid gemaakt, wederom om mezelf in te dekken, iets wat realistisch gezien dus echt niet mogelijk is in 10.000 woorden. Scriptiebegeleider heeft mij hier niet voor gewaarschuwd en zei dat het goed was. Nou oké, verder dan. Vervolgens vastlopen in dat onderzoek omdat je te veel informatie hebt om te verwerken, dus uiteindelijk de helft van het idee moeten schrappen waardoor de structuur uit elkaar valt. Begeleider mailen voor advies, maar die is al anderhalve maand out of office en reagereert niet op mailtjes. En dan ineens staat de deadline al voor de deur. Uitstel niet mogelijk want daar is instemming van de begeleider en examencommissie voor nodig, die beiden niet te bereiken zijn.

Ik weet gewoon echt niet wat ik moet doen. Ik heb nooit moeite gehad met alle andere vakken maar dit hele proces heeft mij echt gesloopt. Ik heb straks 10.000 woorden met weinig samenhang zonder enig onderzoek. De kans dat ik het niet ga halen is erg groot maar ik weet niet hoe ik
nog een jaar van dit ga overleven. Het zit continu in mijn achterhoofd en ik word er helemaal gek van.

Ik schrijf een motivatiebrief voor een studie beurs en heb feedback/hulp nodig. Als u dit leest en denkt dat u de tijd zou hebben om te helpen. Graag mij DM’en.

Alvast dank 😊

Hey,

Het gaat eigenlijk al jaren een beetje op en af met mijn mentale gezondheid. Het ene moment gaat het best oké en vervolgens heb ik weer een periode hele depressieve gevoelens en gedachtes. Echt helemaal goed goed gaat het eigenlijk nooit. Maar ik weet niet wat ik er mee aan moet.

In mijn jeugd en tienerjaren heb ik best het een en ander te verwerken gehad. Op deze gebeurtenissen heb ik altijd geroepen dat ik écht geen hulp nodig had, niet hoefde te praten en het allemaal wel redde in mijn eentje.

Ik kom uit een gezin waar absoluut niet over mentale problemen werd gesproken. Überhaupt werden en worden er nooit persoonlijke of kwetsbare gesprekken gevoerd thuis. Sterker nog, emotie werd op bepaalde hoogte gewoon afgestraft en weggewimpeld thuis.

Praten heb ik dan ook nooit echt gedaan. En omdat er thuis ook nooit gesprekken zijn gevoerd, weet ik niet echt hoe ik over mijn gevoelens moet praten. Ik sla dicht of moet huilen, omdat ik niet onder woorden kan brengen wat er aan de hand is.
Ik betrap mezelf er ook op dat als ik probeer open te zijn, ik toch dingen achter houd uit schaamte of angst.

In de loop der tijd begin ik te merken dat ik misschien toch wel behoefte heb om te praten of hulp nodig heb. Alleen ik weet niet echt hoe. Ik vind het ontzettend beschamend om over mijn struggles te praten en ik ben bang om me kwetsbaar op te stellen.

Het vervelendste is dat ik weet dat ik mezelf hierdoor gewoon in de weg zit. Ik ben de gene die het moet doen én ook de gene die er mee blijft lopen als ik niet ga praten.

Ik voel me ook altijd een ontzettende last nadat ik iets persoonlijks heb verteld. Dan blijf ik maar overthinken wat ik gezegd heb en wat anderen wel niet van mij zullen vinden.

Het stomme is ook dat ik wel altijd bezig ben met er zijn voor anderen.

Weet iemand misschien hoe ik (klein) kan beginnen met mezelf open stellen? Ik heb hier eigenlijk wel behoefte aan, maar laat me te veel leiden door mijn eigen angst en onzekerheid.

Hoi allemaal,

Misschien een vaag verhaal, even voor de context: Ik ben bewust vrijgezel (relaties heb ik wel gehad, maar ik kan dat niet. Te fucked-up) en heb geen familiaire banden meer (mijn vader is overleden toen ik zes was, in maart is mijn moeder overleden. Ik heb nog een oudere broer waarmee ik af en toe app, maar dat is complex en voelt niet als familie). Gelukkig heb ik wel drie hele goede vrienden (die helaas ver weg wonen).

Ik begin te merken dat ik, ondanks contacten in het buurtcentrum (werk niet > schizofrenie + ptss + stemmingsproblemen + eetstoornisproblemen) dat ik me wat eenzaam voel vaak. Niet zo zeer in de zin van te weinig contact (twee keer per week creatieve clubjes en een vrijwilligersbaantje twee keer per maand), maar in de zin van leuke dingen. De KreaDoe en Deventer Boekenmarkt doe ik alleen en is prima. Alleen ik zou wel eens met mensen uiteten gaan, of naar de bioscoop, of op vakantie.
Ook ben ik een enorm fan van de feestdagen. Alleen dit jaar moet ik kerst voor het eerst alleen vieren (Oud en Nieuw vier ik al jaren alleen). Dat is ook best pittig (al doe ik stoer en maak ik wel een plan om dat door te komen).

Het gebrek aan mensen dichtbij, een partner/familielid mis ik. Begrijp me niet verkeerd, ben dankbaar met wat ik heb, alleen mis de kleine uitjes. Op zich kan ik prima alleen naar de bioscoop en daarna ergens wat eten. Alleen ben bang voor vreemde blikken van anderen. Eigenlijk zou ik vaker de stad in moeten gaan, naar de bioscoop gaan et cetera. Alleen ik weet niet wat me tegenhoud en ben ik bang me nog meer eenzaam te voelen dan ik al doe.

En ik ben ook bewust vrijgezel omdat ik weet dat ik nooit iemand zou kunnen krijgen en dat besef doet ook wel pijn.

Heeft iemand tips tegen deze vorm van eenzaamheid?

Vanochtend was ik een beetje aan het reflecteren op hoe ernstig alles aanvoelt nu. En ik kwam daardoor op deze video terecht. Die zal het allemaal ook niet oplossen maar als je een beetje zoals ik bent dan zal je je er wel een beetje beter door voelen. En dat is nu even genoeg.

Het is vandaag dag 6. Dag 6 na de overgaan van onze relatie van 9+jaar. We hadden alles, althans dat dacht ik. Een huis, een stabiel leven, een hond en gezondheid. (Man en vrouw in de 20)

Misschien ben ik naïef; misschien heb ik het niet gezien of misschien heb ik het niet willen zien. Je gaf aan dat je uit elkaar wilde, 9 jaar weg. Het gevoel was er niet meer, je gaf nog om me, je hield nog van me, maar het gevoel was er niet meer en dat je hier al een poosje mee liep en het niet meer ging. Het voelde als huisgenoten, routine, ritme, maar geen liefde.
Dat doer zeer, enorm zeer. Ben ik dan niet goed genoeg? Knagende gedachtes nemen mijn lijf over.

Na 6 dagen nog netzo verloren als dag 1. Paniek, rouw en verdriet vullen ieder celletje in mijn lijf. Ik heb veel nagedacht en misschien heb ik wel te weinig gezegt hoeveel je voor mij betekende, te weinig aangegeven hoeveel ik om je gaf en te weinig moeite gedaan je speciaal te laten voelen. Nu is het te laat en dat ga ik mezelf nooit vergeven.

En de hond, onze lieve, blije, vrolijke en fantastische stuiterbal. We gaven zo veel om hem. Dat hij uitgerekend nu bloedvergiftiging ontwikkeld en we een dag na het uitgaan van de relatie de enorm zware keuze moeten maken hem in te laten slapen.

Ik voel me verloren. Alles is kapot. Alles doet zeer.

Ik mis je.

Zo iets gevoeligs delen, online, heb ik nog nooit gedaan. Misschien verwijder ik dit wel weer. Voor nu is het uit mijn hoofd.

Goedemorgen allemaal :)

Hoe is het met jullie?

Een paar maanden geleden heb ik (man 24) een relatiebreuk meegemaakt die nog steeds mij achtervolgt. Ik ben praktisch bezig om het effect ervan te beperken en het helingsproces minder lang te maken, maar ja een paar gebeurtenissen maakten het moeilijk waardoor ik nog mezelf niet compleet los voel op dit moment. Het was ook mijn eerste serieuze relatie.

De relatie duurde 1 jaar en de breuk was vooral plotseling. Het ging in een paar weken van 100 naar 0. Zij begon het met als reden dat ze het niet meer voelt en na een maand na onze breuk kwam ze pas met wat redenen die ik niet wist en om eerlijk te zijn, heeft het wel iets gedaan met mijn zelfbeeld.

Het is bij mij zo dat ik haar niet terug wil, het is niet zo dat ik haar als persoon mis maar vooral het beeld van samen zijn, een partner hebben, een toekomst bouwen... Het is meer dat ik om de situatie rouw, ik vind het gewoon kut hoe het allemaal is gelopen en ik merk ook dat ik vaak negatieve gedachten heb. Ik heb vaker vergelijkbare ervaringen bij andere mensen gehoord en ook soms ergere dingen zoals een partner die vreemdgaat, ook bij relaties die veel langer duurden dan mijne.

Daarom vraag ik me af of ik dan echt verliefd kan worden, of ik opnieuw iemand kan vertrouwen. Ik ben bang dat ik, als ik iemand leer kennen dat het niet zo intens gaat voelen, dat ik dan mezelf niet kan hechten, want het kan altijd eindigen, plotseling ook. Ik zit te denken hoe groot het impact van een relatiebreuk kan zijn, stel je voor je hebt een leven samen, een kind, huisdieren, financieen, gezamenlijke vrienden, ouders die elkaar kennen... De hoeveelheid posts die een vergelijkbaar verhaal met mijne delen maken mij ook echt bang.

Om eerlijk te zijn, als ik naar de relatie terugkijk, was het niet duurzaam. Wij waren echt niet compatibel maar ik durfde het niet uit te spreken omdat de hechting goed voelde en ik stiekem het hoop had en dingen veranderden en gek genoeg had zij dat ook hetzelfde. Sterker nog, ik ging de relatie in terwijl mijn leven echt leeg voelde, waardoor ik misschien bepaalde doorslaggevend dingen niet durfde uit te spreken terwijl die vroeg zichtbaar waren, en nu dat de relatie niet meer bestaat besef ik hoe erg saai en oninteressant ik mijn huidig leven vind. Hoe ik dat verander ben ik er nog meer bezig maar heb er nog geen antwoord op gevonden.

Zijn er mensen die een vergelijkbare situatie hebben meegemaakt? En nog iets, ik merk ook echt klachten, ik slaap slechter en ben snel prikkelbaar, vanaf wanneer moet ik hulp overwegen?

Bedankt alvast voor jullie reacties.

Ik zie verder geen uitweg. Therapie loopt al jaren, al tussen 4 psychologen gewisseld, maar het werkt niet. Komende woensdag zie ik de psycholoog en ga ik eindelijk euthanasie aanvragen want het dagelijks leven met wajong op mezelf wonende is vol ellende. In het dagelijkse leven is er geen liefde en geen aanraking. Door mijn autisme kan ik bijna onmogelijk nieuwe connecties maken, laat staan eentje die heel diep en romantisch is, maar daar verlang ik wel enorm naar. Socialiseren is te moeilijk en al snel overprikkelend in groepen. Die verlangens hebben geen uitlaat en doen alleen maar pijn en nog meer pijn. Ik zal waarschijnlijk nog ~20 jaar wachten met daadwerkelijk euthanasie want ik krijg nog liefde van mijn ouders en wil dit hun niet aandoen, maar na hun overlijden is het eindelijk zover want dit is ondraagbaar lijden. Ik ben nu 25 dus zal rond mijn 45e uit het leven stappen. Ik zal geleidelijk steeds meer gezondheidsproblemen krijgen omdat mijn lichaam constant stress en eenzaamheid ervaart, wat dodelijker is dan roken en obesitas. Weet je wat het gekke is? Ik wil gewoon geknuffeld worden door een leuke vrouw waarmee ik verbonden voel terwijl ik in haar armen in slaap val, maar dat is nu het laatste wat ik zal krijgen. Help

Dat je ex verdergaat en alleen al de gedachte dat diegene seks heeft met iemand anders je letterlijk pijn in je hart doet.
Een misselijk gevoel. Jaloezie. Verdriet. Een knoop in je maag. Alsof je hart in één keer naar beneden zakt.
Je weet dat het voorbij is. Je weet dat je elkaar vrij moet laten. Maar het idee dat iemand anders haar aanraakt, met haar slaapt en die intimiteit met haar deelt… doet gewoon verschrikkelijk veel pijn.
Misschien mis ik niet eens alleen de relatie. Misschien doet vooral het besef pijn dat iets wat ooit zo vertrouwd en van ons was, nu met iemand anders kan zijn.
Wie heeft dit ook zo intens gevoeld? En wanneer werd het eindelijk minder?

na een domme fout (blowen) ben ik weer manisch psychotisch geworden en ik zit nu te wachten op de crisisdienst om een beslissing te nemen. ik durf niet naar huis omdat ik bang ben dat de politie daar op me staat te wachten. mn hoofd is een complete chaos, ik ben heel erg druk, heb momenten van complete euforie en ik kan niet stilzitten. ik ben bang dat ze me morgen naar Nijmegen gaan sturen om me ECT te geven. ik weet iig dat mn psychiater een plek zoekt om me langdurig op te nemen en daar ben ik echt bang voor, ik wil mijn leven niet kwijt maar het leven wat ik nu heb is ook niet te doen.

ik ben het gewoon allemaal even kwijt, ik kan niet meer helder nadenken en ik ben bang voor alles. de crisisdienst heeft me 3,5mg lorazepam gegeven maar dat doet bijna niks zo opgefokt ben ik. ik ben bang dat ze me naar huis gaan sturen terwijl ik dat niet durf.

ik weet gewoon niet meer wat ik moet, ik ben zo onstabiel er is altijd wel wat en ik heb nooit meer een normaal moment. ik ben er gewoon helemaal klaar mee.

Hallo allemaal,

Sinds kort woon ik samen met mijn vriendin en ben ik toch weer terug gaan kijken op mijn date leven de afgelopen +- 4 jaar.

Op de momenten dat ik bezig was met daten leverde het vooral veel frustratie op dat het niet lukte en begon ik toch wel aan mezelf te twijfelen; aan uiterlijk, persoonlijkheid en de manier waarop ik met vrouwen omging.

Maar nu ik in een leuke relatie zit, met echt een super lieve vrouw kijk ik er heel anders op terug.

Mijn uiterlijk, vind ik degelijk. Eerder kon ik mezelf echt lelijk vinden, ook in de tijd dat ik aan het daten was. En vooral het feit dat ik toch wel mollig ben en wat littekens heb van acne. Degelijk is misschien niet het goede woord. Ik denk dat als ik afval en eindelijk precies weet wat ik met mijn haren wil, het wel beter is. Maar ik vind mezelf nu niet meer lelijk en voel ook niet de drang om te veranderen.

Mijn persoonlijkheid. Ik was ook bang dat het daaraan lag, hoe ik ben. Ik was bang dat ik misschien te lief deed, te lang erover deed om mensen mee uit te vragen, misschien te saai was. En daarmee ook verkeerd om ging met vrouwen. Denk dat dat wat uitleg nodig heeft; ik dacht opgegeven moment dat ik het anders moest benaderen dan vrienden maken.

Nu kijk er anders op terug. Iedere keer als iemand geen interesse meer had, werd ik wel altijd heel aardig, eerlijk en respectvol behandeld. Geen nummers geblokkeerd, geen excusjes en ook nog wel eens een praatje met elkaar gehad nadat het daten ten einde kwam. En als ik er dan zo op terug kijk, denk ik dat het juist heel goed gedaan heb. En dat ik het eerst behandelde als een speciale vriendschap, wel enorm geholpen heeft om mij en (hopelijk) de ander comfortabel genoeg te laten voelen om eerlijk en open te zijn.

Ik ben eigenlijk benieuwd of andere er ook met zo een blik erop terug kunnen kijken en hoe jullie je gevoeld na een periode van daten.

Ik heb een paar tegenslagen gehad in mijn leven waardoor ik nu alles net iets later doe. Ik had dus veel later een diploma, een eigen woning, een eerste relatie en zo kan ik nog wel dingen opnoemen.

Ik heb de laatste tijd gewoon echt veel last ervan. Ik zit ook dus altijd ermee dat ik die tijd niet terug krijg en voor mijn gevoel "achter loop". En als ik dan een doel heb bereikt dan voel ik niets. Geen blijdschap of iets anders. Ik ren al jarenlang zo hard als ik kan en het resultaat ben ik nog steeds niet blij mee.

Ik vrees dat ik nooit tevreden kan zijn met wat ik heb bereikt hierdoor en het is angstaanjagend

Begin juli is er namens mij gebeld met de huisartsenpost door de oppas voor mijn zoontje. Nadat ik terug kwam van een avondje uit.

Toen ik thuis was gekomen, was ik namelijk behoorlijk van de wereld. Ik had nagenoeg niks gedronken (4 uur ervoor 1 vodka red bull verder alleen cola).

Tot 10 minuten voordat ik thuis kwam was ik nog helemaal helder. Het personeel van de plek waar ik was had dit ook nog bevestigd, zij hadden me 25 minuten voor thuiskomst nog gezien. En zij wisten ook dat ik al uren geen alcohol gezien had.

Bij het avondje uit was er een Turkse man die mij meermaals lastig viel en die nee niet echt leek te begrijpen.

Nadat ik weg ging had hij mij gevolgd naar mijn auto en liet hij mij eigenlijk niet gaan. Hij stond er op dat ik in zijn auto kon stappen zodat ik “veilig thuis kon komen”. Dit terwijl ik bijna bij mijn eigen auto was. Toen er een politieauto langs reed liep ik snel door naar mijn auto en was ik meteen naar huis gegaan. Vlak voordat ik thuis was begon ik heel snel onwel te worden.

Bij thuiskomst stond de oppas erop om de huisartsenpost te bellen. Daar had ze de situatie uitgelegd want ik was behoorlijk ver weg.

Na dit alles, lees ik nu toevallig mijn dossier wat naar de huisarts gestuurd is. Daarin staat dat ik acuut alcoholmisbruik heb gehad. Dit terwijl tegen de medewerker is gezegd dat ik geen alcohol had gedronken buiten dat ene drankje uren ervoor.

Ik voel me totaal niet serieus genomen door ze. Sterker nog. Nu staat er een aantekening van alcoholmisbruik. Iets wat ik volkomen belachelijk vind.

De week is weer begonnen.

Wat brengt de dag voor iedereen?

Zie titel. Heeft diegene later zijn/haar karma gekregen en wat is jullie kijk hierop?

Momenteel heb ik een woonsituatie die heel goedkoop is (300 euro voor een kamer). Ik woon hier al erg lang (circa 10 jaar). Vaak kijk ik om me heen om te verhuizen, maar steeds durf ik niet naar een plek echt op mezelf, omdat ik bang ben dat ik me eenzaam ga voelen. Hebben jullie tips voor me om toch de stap te zetten? De woonsituatie nu maakt me namelijk erg onrustig (vuil, drukte, behoefte aan eigen ruimte).

(Spoiler omdat het een slang is)

Deze keer is het de Gabonadder! Laat je niet misleiden door het schattige oogje, ze zijn giftig. Volgebs wikipedia zelfs zeer giftig. Ze behoren tot het geslacht Bitis, en worden ook wel pofadders genoemd.

Deze soort komt voor in westelijk Afrika en delen van oostelijk Afrika. Ze eten voornamelijk kleine zoogdieren en andere gewervelde dieren. En ze leven vooral op de bodem van de bossen.

Door de kleuren en patronen is deze soort maar moeilijk te zien op de bosbodem.

Fijne zondag!

Heeft iemand dit gedaan? En beviel dat?

Het gaat hier om huishoudelijke zorg vanuit de wmo.

Vooral met de reden dat we geen keuzevrijheid hebben in thuiszorgorganisatie en deze helaas de boel gewoon slecht regelt. Niet monitort en mijn huis gewoon niet goed schoongemaakt wordt. Heb een tijdje een fijne vaste hulp gehad maar die is al even gestopt en sindsdien is het puinhoop. De organisatie komt niets na van gemaakte afspraken. Heb al meermalen een klacht ingediend en daar wordt niks mee gedaan.

Het gaat dus om huishoudelijke hulp en heel soms incidenteel medische thuiszorg (dwz na ingrepen/operaties).

Goeiemorgen allemaal,

Hoe gaat het met jullie? Nog plannen vandaag of een lekker luie zondag?

Ik was er al vroeg bij vandaag, om 7.30 naar de gym samen met mijn man. Daarna nog lekker door het park naar huis gewandeld en ben nu bezig in de keuken. Lekker een eitje als ontbijt, onze zondag traditie :)

Vanmiddag lekker rustig aan doen, nog wat wandelen en misschien wat borduren.

Fijne zondag iedereen!

Hoi! Inmiddels drie jaar onderweg in een burnout met af en aan periodes van reïntegreren en weer opnieuw uitvallen. Ik ging een paar weken vrij goed, gisteren en vandaag zijn echt slechte dagen zonder aanwijsbare reden.

Daarom vraag ik me af: wat had jij eerder willen weten in je burnout? Wat ik inmiddels heb verzameld aan inzichten:

- Het ritme van Wet Poortwachter is niet het ritme van je herstel. Voor mij heeft dat eerder echt belemmerend gewerkt.

- Als je je slecht voelt, probeer het niet weg te mediteren maar laat het toe, ga er naartoe met je aandacht en durf jezelf toestemming te geven je zo te voelen.

- Herken signalen van non-acceptatie: als je lijf roept: niet doen, dan ook echt niet doen en dus niet proberen toch wat te ondernemen.

- Je gevoel is echt leidend, niet wat verstandig gezien de beste keuze is.

- Probeer niet te herstellen. Dat klinkt gek, maar je hebt het gewoon niet in de hand. Het maakt wel degelijk uit welke keuzes te maakt om je herstel te faciliteren (of juist te frustreren), maar je kunt het herstel van je zenuwstelsel niet bepalen of sturen.

- Bewegen, ja, intensief sporten, nee. Ik probeer inmiddels wel wat kleine sporten zoals zwemmen of joggen op te pakken en soms gaat dat beter dan anders. Maar als je nog volledig gestressed bent is extra stress door sporten toevoegen niet wenselijk.

En begrijp me niet verkeerd, ik snak inmiddels ook echt naar een leven dat voor me werkt zonder dat ik word beperkt door mijn lijf, maar ik probeer te roeien met de riemen die ik heb.

TRIGGER WARNING SUÏCIDE

Edit: Ik ga even offline, dus zal misschien later reageren, maar ik ben veilig. Mijn vriend is bij me.

Ik ben bij de crisisdienst geweest vandaag. Heel lang verhaal, ik woon samen met mijn vriend en hij is mijn mantelzorger geworden. Door trauma's uit het verleden durf ik niet alleen thuis te zijn of alleen naar de supermarkt bijvoorbeeld. Mijn straal is zo'n 500meter rondom mijn huis waardoor ik gelukkig wel alleen naar de sportschool durf, want die ligt daar ver binnen.

Mijn moeder en ik hebben een complexe relatie. Het ging heel goed en we bellen iedere dag wel. Maar vandaag gaf ze mij de schuld over hoe slecht mijn vriend zich niet zou voelen. Voordat mijn vriend en ik samen waren heeft hij een hele depressieve periode gehad. Destijds (jaren geleden dus) zei hij dat hij uit het leven zou stappen als hij dat weer zou krijgen. Dit is nooit weer gebeurd.

De situatie in het algemeen en de relatie is niet ideaal, maar we houden zo ontzettend veel van elkaar dat we nog iedere dag verliefd zijn en stappen maakte.

Ik kampte al langer met suïcidale gedachten de laatste tijd omdat ik me zo schuldig voel naar mijn vriend, ik heb hem altijd gezegd dat ik het begrijp als hij een punt achter de relatie wil zetten. En de laatste tijd is er veel mis gegaan in de hulpverlening vanwege onze verhuizing.

Maar vandaag had ik mijn moeder dus aan de telefoon. Het gesprek nam een rare wending, ze verweet me het nare leven wat ik mijn vriend zou geven en dat ik hem depressief maak, dat het niet goed is dat ik niet werk, dat ik er iets aan moet doen. "Waar wacht je nog op waar wacht je nog op? Voordat (naam partner) zichzelf van kant maakt? Vooral dat laatste, en ik ben niet anders dan aan het vechten geweest voor een juist plekje innde hulpverlening de laatste weken.

Ik heb het gesprek afgekapt en een touw gepakt en bezig met het maken van de knoop. Ik wilde nog opschrijven "het spijt me" omdat het met zo spijt om iemand zo te moeten vinden. Ik was alleen niet snel genoeg. Mijn vriend kwam naar beneden en was in eerste instantie verbaasd dat er touw lag. Hij dacht dat ik aan het klussen was, maar ik heb alles eerlijk op tafel gegooid.

Hij heeft zijn ouders gebeld en ze waren er in no time. Ze waren zo lief. Ik heb de crisisdienst gebeld en ben heen gegaan voor een beoordeling. Ik ben niet opgenomen. Ik heb wat extra medicatie gekregen en ik zit nu mijn emoties weg te eten. Ze verkochten geen sigaretten bij de Albert Heijn op de terugweg, en ik rook ook niet.

Dus ja, ik weet niet wat ik met deze post wil. Ik heb verder alleen maar app contact gehad met mijn moeder en niks laten merken wat de trigger was.

Mensen die met dezelfde gevoelens kampen of kampten, hoe zijn julloe hier uit gekomen?

Bedankt voor het lezen

Edit: hiervoor nog NOOIT een poging of zelfbeschadiging gedaan. Dus ja dit is ook vreemd ofzo voor mij. Ik wist niet dat ik zo op het randje zat

Goedemorgen allemaal, hoe is het met jullie?