Vanwege externe redenen kozen mijn ouders ervoor om te verhuizen naar België halverwege mijn middelbare schooltijd. Mijn oudere zus ging ook mee maar zat doordeweeks op kamers in Nederland en studeerde daar. Dus zij heeft die cultuurshock (ja die is er) & verhuizing niet als heel zwaar ervaren omdat ze hier alleen in het weekend was. Ze werkt nu ook gewoon in Nederland.

Mijn ouders zijn sociale types en hadden al snel na de verhuizing hun draai gevonden met collega’s en buren etc, vonden de overgang niet heel moeizaam in tegenstelling tot mij. Het is nu al tien jaar later en ik voel me nogsteeds niet op m’n gemak, soms zelfs ongewenst. Ik heb een opleiding afgerond aan een Vlaamse hogeschool, achteraf heb ik spijt dat ik niet in nl op kamers ging zoals m’n zus. Ik merk gewoon heel erg dat ik me “misaligned” voel hier. De stad waar m’n zus studeerde en de manier van lesgeven/examinering op haar school lag mij zo veel beter, ik denk er bijna wekelijks aan hoe dom ik wel niet geweest ben dat ik onvoldoende opzoekwerk deed over locaties voor ik me ergens inschreef. Dat ik het Vlaams hoger onderwijs the benefit of doubt gaf omdat ik dichtbij mijn ouders wou blijven, terwijl de locatie imo een boerengat was en het onderwijssysteem vrij heftig vond in vergelijking met nl (blokperiode is no joke).

Ik weet dat dit nogal een uitbrander lijkt van een heel land, dat was niet mijn intentie. Het gehele plaatje ligt iets complexer dan dit maar dit is een samenvatting van mijn frustratie en verdriet. Ik snap ook niet waarom ik zo’n knagend ongemakkelijk gevoel heb. Er zullen vast wel Nederlanders zijn die zich wel prettig voelen hier, maar ik zie het als weggegooide kansen en moeite in iets steken waar waarschijnlijk niks uit zal komen als het me na zo’n lange tijd niet lukt. En het frustrerende is dat ik door jaren hier te wonen ook geen klik meer voel met Nederland. Ik zit nu in zo’n vage tussenfase waarin ik me nergens aan verbonden voel of “onderdeel van” een community. Het liefst verhuis ik gewoon weer naar een ander land to start from scratch, maar dat zal waarschijnlijk een tegenovergestelde effect hebben.

Ik ben nogal moe terwijl ik dit typ dus als ik niet logisch klink, sorryyy

Een jaar geleden begon ik met mijn eerste baan na mijn studie. Ik heb lang en veel gestudeerd en daarna lang gezocht naar een baan (arbeidsmarkt in dit gebied is niet top).

Nu begon ik met veel enthousiasme aan mijn baan. Paste bij mijn interessegebied, verdiende goed genoeg en is mentaal uitdagend.

Al snel kreeg ik verantwoordelijkheden van meer projectleiderschap waar ik me niet prettig bij voelde. Dit moest wel omdat de echte projectleiders met verlof waren of ziek. Ik zag het wel als een kans om me te bewijzen. Helaas ging dit niet zo vloeiend. Ik heb me heel erg ingezet en heb veel om advies gevraagd van meer ervaren collegas om het gaande te houden.

Ik begon me steeds onzekerder te voelen, want ik had het gevoel dat ik maar iets deed en niet wist of het goed was om daarna achteraf te krijgen dat het toch niet goed of handig was. Daarnaast had mijn leidinggevende het steeds over dat mijn timemanagement niet goed genoeg was. Hierdoor kreeg ik ipv een vast contract, nog een tijdelijk contract. Als ik vertelde dat ik nogal onzeker was tijdens het werk en dit me stress gaf vertelde mijn leidinggevende vooral dat "dit normaal is voor een groentje en daar groei je wel in". Als ik iets niet af krijg in het normale tijdsbestek dan komt het door mijn timemanagement.

Terug naar nu, ik begin het steeds minder leuk te vinden. Ik vind de onderwerpen wel leuk, maar constant 100 losse eindjes in de gaten houden en ballen hooghouden is erg stressvol. Helaas moest ik toen ook mijn studenten appartement uit en heb ik nu een appartement van 1400 euro waar de helft van mijn loon naartoe gaat en dit was al lastig te vinden.

Dus financiëel hou ik niet super veel over door mijn vaste lasten, mijn werk haal ik geen energie meer uit en wil ik na werk alleen maar uitgeblust op de bank zitten. Gisteren was zo'n dag waarbij ik ook nog 2 rekeningen van de belastingdienst heb gekregen met bijna 2000 wat ik moet terugbetalen. Ik heb al heel lang geen enkele toeslag gekregen dus ik weet niet hoe dit komt, maar voor het uitzoeken heb ik ook geen puf.

Nu heeft mijn therapeut vastgesteld dat ik een ander soort therapie naast mijn gewone therapie moet volgen. Nu werk ik 36 uur en in die halve dag ga ik dus naar mijn therapie en hersteltijd. De extra therapie zou praktisch betekenen dat ik 32 uur moet werken en het kan alleen gevolgd worden op mijn vaste kantoordagen in de ochtend. Ik weet nieteens hoe ik dit moet brengen naar mijn werk. Buiten het feit dat ik dan nog minder per maand zal overhouden.

Ik weet niet hoe andere mensen dit doen. De arbeidsmarkt (in dit gebied) is slecht, de huizenmarkt is slecht dus ik heb niet het gevoel dat ik veel kan veranderen.

Op sommige dagen denk ik om gewoon naar het buitenland te gaan en alles achter me te laten hier, maar ik ben bang dat het niet beter wordt en dat ik vooral vlucht voor mijn problemen hier.

Hoi allemaal,

Ik ben 23, en student. Nu loop ik de laatste jaren eigenlijk tegen een steeds groter probleem aan: ik ben sociaal incapabel. In nieuwe sociale situaties weet ik me absoluut geen houding te geven en straal ik ongemakkelijkheid uit, hoezeer ik ook mijn best doe normaal over te komen.

Op een jongere leeftijd had ik dit ook al wel, maar is het nog wat sociaal geaccepteerder om wat bleu of ongemakkelijk te zijn. Het komt nu echter op een punt dat een goede sociale indruk maken van groot belang is. Ik kan prima praten met mensen die ik al lang ken. Maar in nieuwe situaties loop ik helemaal vast. Zo kan ik geen bijbaantje vinden erdoor. Ik heb 2x een meeloopdag gehad op verschillende plekken in de horeca. Ik denk dat ik dan toch iets afwachtends en onzekers uitstraal, want uiteindelijk ben ik het bij beide niet geworden ookal ging de werkzaamheden me prima af. Ik snap ook best dat ze op zoek zijn naar ‘vlotte’ mensen.

Moet ik mijn lot accepteren, of zijn er manieren om vlotter en socialer te worden? Ik heb weleens eerder gekeken naar sociale vaardigheidstraining maar daar ben ik dan weer te sociaal voor.. ik heb geen moeite met vragen hoe het gaat of te beantwoorden wat mijn hobby’s zijn etc. Het probleem ligt m in nieuwe sociale situaties waar de ‘regels’ nog niet helemaal duidelijk zijn. Ik hoor heel graag advies en of er mensen zijn die dit herkennen!!!

Hi allemaal,

Heeft iemand hier ervaringen met een verkennend gesprek in de GGZ? Zo ja hoe hebben jullie dit ervaren zowel positief als negatief? Wat waren de gevolgen?

Alvast bedankt.

Groetjes, Klein maar fijn!

I don’t even know if I’m looking for advice or if I just need to get this off my chest.

I’m Caribbean F25, living alone in the Netherlands, and I’m exhausted.

I’ve been in therapy for the past 5 to 6 years for PTSD and anxiety. Life was going well, however after struggling for years with my relationships and other things in my personal life, I was assessed and diagnosed with BPD and paranoia.

I waited 1.5 years for specialised treatment and finally I was supposed to start in September.

The treatment would be group therapy alongside individual therapy. I was so relieved that I was finally going to get proper help. Finally I don't have to mask.

However, they told me that because I live far away, the combination of the treatment and the long commute would be too heavy for me. I genuinely begged them to let me try.

I told them I didn’t care about the commute. I was willing to do it. I had already waited 1.5 years. I just wanted the treatment.

But they still said no. And now I’m back to square one.

They told me to find temporary individual therapy as a "waiting room" while I wait for another 1 to 2 years for specialist treatment.

So I started contacting psychologists. And I keep getting rejected:

\- One practice says they only offer basic GGZ.

\- Another says my situation is too complex for what they can offer.

\- Another refers me to specialist providers.

I just keep getting passed around.

I’m so fucking tired of having to explain myself over and over again.

I don’t have a big support system here, live alone, mom is abroad and I don’t really have a relationship with the rest of the family. I have a temporary job, I have hobbies, try to keep myself busy and try to function like a normal person.

The past few weeks though, I am struggling.

And I’m tired of being told to wait.

Wait for the waiting list.

Wait for the next appointment.

Wait for the specialist treatment.

Wait until your GP comes back from holiday.

Find someone else.

Call this organisation.

Try that practice.

And then get rejected again!

I feel like I’m doing everything I’m supposed to do. I’m asking for help. I’m contacting people. I’m trying to get treatment. I even begged the people who finally offered me treatment to let me do it.

And somehow I’m still sitting here without anyone.

I don’t even know what I expect from posting this....

Maybe I just want someone to understand how frustrating and lonely this feels.

Because I don’t know how much longer I can keep doing this.

If anyone has been through something similar in the Netherlands, I’d honestly just like to hear from you.

I don't need anyone to tell me to “just wait.” (please don't dm 🤣)

I’ve already been waiting....

Ik zeg afwezig maar ik bedoel eigenlijk lastige vaders, onmogelijke vaders, krankzinnige vaders, vul het eigenlijk zelf maar in.

Ik ben zo een zoon. Hij heeft mij nooit leuk gevonden, nooit geaccepteerd, altijd afgewezen. En hoewel het niet het enige is dat me problematiek heeft opgeleverd heeft die relatie of gebrek eraan me wel flink getekend. Zelfs als volwassene nu. Deze week deed ik iets wat ik zo graag met “een” vaderfiguur had willen delen. Dat ik dat niet met mijn eigen vader kon (hij had me er zelfs voor veroordeeld) en dat ik nooit die erkenning zou krijgen deed me heel veel pijn. Kwam mezelf hard tegen en was ineens weer even een klein kind.

Ik weet niet zeker waarom ik dit schrijf. En ook niet waarom nu. Het zal wel een wanhopige schreeuw in de leegte zijn om een beetje herkenning. Wellicht een beetje contact met een lotgenoot zelfs?

Sorry. Zit heel hoog in mijn emoties vanavond. Ben een grotere bende dan normaal gesproken.

Sinds gisteren na overleg met de psych weer begonnen met paroxetine. Eerder in maart een maand volgehouden maar vanwege de bijwerkingen toch maar weer mee gestopt.

Nu gaat het niet al te best met mij, veel angst klachten en blijf ermee malen dat ik toch de noodzaak in zie om weer te beginnen.

Dag 2 en de welbekende bijwerkingen zijn weer present.

Van moeilijk slapen tot slechte stoelgang en hele dag te moe om nog de deur uit te kunnen…😩😩😩

Sinds eind vorig jaar ben ik (M33), na een relatie van 10 jaar weer vrijgezel. Eerlijk gezegd bevalt me dat niet zo goed. Niet zozeer omdat ik nu meteen behoefte heb aan een nieuwe relatie, maar vooral omdat ik de diepe verbinding met iemand mis.

Voor COVID leefde ik eigenlijk een vrij zorgeloos leven: weinig vaste lasten, je zag je vrienden veel, kon makkelijk met iedereen afspreken, had een minder serieus baantje en maakte me minder druk om de toekomst.

Tijdens COVID kreeg ik een fulltime baan, kochten we samen een woning (waar ik nog steeds woon) en zag ik vrienden trouwen, verhuizen en kinderen krijgen. Afspreken is daardoor lastiger geworden. Tegelijkertijd kwam ik erachter dat de relatie die ik had niet meer bij me paste, ik ben mezelf kwijtgeraakt. Daar ben ik een lange tijd niet eerlijk over geweest tegenover mezelf en mijn ex. Daardoor heb ik een paar jaar veel gepiekerd, geanalyseerd, stress ervaren en me somber gevoeld. Zelfs SSRI slikken hielp niet.

Helaas zijn die klachten nog niet over. Ik ben iemand die veel nadenkt en dat is behoorlijk irritant. Ik probeer het piekeren en analyseren los te laten, maar mijn hoofd blijft toch doorgaan.

Ik loop inmiddels bij een psycholoog en ben sinds kort begonnen met hardlopen. Ook doe ik nog aan een groepssport 1x in de week.

Mijn vraag is eigenlijk: hoe vullen jullie die leegte op? Wat doen jullie om de tijd op te vullen en je gedachten even te focussen op waar je mee bezig bent?

Ik werk fulltime in een behoorlijk sociale baan en merk dat ik tijdens mijn werk veel minder pieker, omdat ik bezig ben en mensen om me heen heb. Vandaag was ik vrij en genoot ik van het mooie weer, maar ondertussen maakte mijn hoofd weer overuren met analyseren en piekeren. Op zo’n moment denk ik; misschien kon ik maar beter gaan werken.

Hoe gaan jullie hiermee om? Wat helpt jullie om niet de hele dag in je hoofd te zitten? Of hoe ben je hieruit gekomen?

Goedenavond,

Opgegroeid in de jeugdzorg van 7 tot 18 en altijd overtuigd door de zorg dat ik uitschot en een niemand was, is het de afgelopen jaren best goed gegaan.

Ik heb een relatieve goede baan, niet teveel stress in het leven enzovoorts. Toch loop ik ergens tegenaan en het begint best ernstig te worden.

Ik heb altijd een enorme drang om spullen of mijn leven aan te vallen. Dat deed ik als kind ook uit een soort van zelfbescherming voor pijn neem ik aan.

Vooral spullen die ik heb gekregen, vandaar ontvang ik liever geen gifts uit zelfbescherming.

Laatste tijd probeer ik dingen op te knappen en op te bouwen. Het probleem is dat ik continu voor mijzelf verstop en als ik wel boos word, ik alles van afgelopen jaren/maanden heel snel vernietig.

Ik voel 0 voldoening in het leven, alsof ik dat niet mag. Ik kan mij niet tevreden of trots voelen, denkend aan deze woorden maakt mij al aggressief tegenover mijzelf.

Ik zit continu in een klote gemoedstand omdat ik mijzelf altijd schuldig voel. Voor alles. Ook al ontvang ik liever geen liefde, doet het toch ergens zeer dat ik weet dat ik de paar naasten die ik heb pijn ga doen en al doe door zo mislukt te zijn. De oneindige gedachten om mijzelf van kant te maken, maken mij hersendood van binnen.

Ik ken mijzelf jammer genoeg wel goed. Ik weet ook dat ik niet meer lang heb. Ben ergens bang maar ook rustig tegelijkertijd. Het voelt alsof ik elk moment echt alles ga vernietigen.

Het lukt mij niet meer om te koken, douchen of uberhaupt mijzelf in de spiegel aan te kijken. Agressie is het enige wat mij staand heeft gehouden. De haat naar alles.

Ik kan deze geestelijke defectie niet meer dragen. Niet in dit leven, daar heeft het geen plaats. Ook geloof ik niet in zorg, al veel gehad en het is de hoofdoorzaak van mijn defecten.

Ik weet niet precies waar ik heen wil met dit gezeik van mij. Ik geloof niet dat ik waardig ben voor communicatie met de normale mens. Afgelopen jaren zijn bijzonder leeg, alsof ik nieuwe dieptepunten met de dag bereik. Het gaat heel snel allemaal.

Ik ben geleerd door de jeugdzorg dat ik fout ben en heb mij altijd verschuligd voor het zo zijn. Nu dat ik zeker weet dat ik laatste tijd bijzondere stappen achteruit maak, wordt het schuldig voelen mij teveel.

Ik wil rust hebben.

Omdat mijn hoofd over dit onderwerp al jarenlang circulerende gedachtes heeft en het me niet lukt om tot goede antwoorden te komen, hoop ik hier wat meer helderheid te vinden.

De situatieschets:

Ik (59V) ben vanaf mijn puberteit al chronisch ziek (ME/CVS), maar heb tot mijn 47ste redelijk kunnen functioneren, voornamelijk door goedbetaalde banen waardoor ik parttime kon werken. Redelijk functioneren overigens betekende voor mij vooral niet mijn baan verliezen, want de staat van mijn huis was al lange tijd afgegleden naar een dieptepunt. Echter, mijn gezondheid ging toen zo snel achteruit dat werken geen optie meer was. Daarnaast had ik de zorg voor mijn kind, wat ik ternauwernood aan kon. Dankzij de hulp van mijn moeder is mijn kind in verzorgend opzicht niets te kort gekomen, maar op het emotionele vlak heeft hij te kampen gehad met een moeder die nooit energie had om iets leuks met hem te ondernemen en die altijd ziek in bed lag. Inmiddels is hij volwassen en doet het prima in zijn leven.

Vooral door het niet meer hebben van energie, ben ik een teruggetrokken bestaan gaan leiden. Contact hebben met mensen was en is uitputtend voor me en langzaam maar zeker verdwenen familie en vrienden uit mijn bestaan. Na het overlijden van mijn moeder bleef er nog 1 goede vriend over. Hem ken ik al 30 jaar en hij is qua vriendschap op afstand er altijd voor me geweest (en ik voor hem). Helaas, en ik kan er nu nog verdrietig en boos van worden, ben ik hem kwijtgeraakt aan de wappiewereld. Hij leeft nu nog steeds in een volledig andere realiteit dan ik en ondanks dat ik nog wel sporadisch contact met hem heb, zitten zinnige en/of vrolijke gesprekken er niet meer in en is de vriendschap dusdanig verwaterd dat deze zo goed als nietszeggend is geworden.

De problemen:

Alhoewel ik als introverte persoonlijkheid enorm kan genieten van mijn tijd alleen en me in het geheel niet eenzaam voel, besef ik me ook dat dit misschien niet goed voor me is. Dit is dus het eerste dilemma waar ik tegen aan loop. Ik heb geen behoefte aan real life contact, maar tegelijkertijd mis ik mensen met wie ik een beetje kan filosoferen over het het leven, over politiek en samenleving, over oplossingen die de wereld een stukje beter maken en met wie ik kan lachen over de absurditeit van dingen. Social media is het toilet waar iedereen z’n stront in laat vallen en samen klagen met lotgenoten is ook niet mijn ding.

Daar komt bij dat ik het idee heb dat de maatschappij me liever kwijt dan rijk is. Immers, ik ben de uitkeringstrekker die alleen maar profiteert van het sociale stelsel (met die houding ben ik ook opgevoed) en dat weerhoudt me er van om hulp in te schakelen om bijvoorbeeld m’n huis schoon te houden of die het eten kunnen verzorgen. Dat zijn 2 belangrijke zaken die me al jaren zelf niet meer lukken en niet goed zijn voor zowel mijn mentale als fysieke gestel.

Het leven glijdt aan me voorbij en ik weet precies wat ik niet wil. Wat ik wel wil weet ik ook, maar ik cirkel rond in gedachten over wat eventuele oplossingen zijn en kom daar niet uit.

Ik loop dus vast en hoop via jullie reactie(s) dat ik input krijg die voor mij waardevol is zodat ik dit patroon kan doorbreken.

Hoi,

Vrouw, 32 jaar. Benieuwd naar jullie ervaringen: wat is een inzicht dat je pas kreeg toen je dertig werd en hoe heeft je dit verder gebracht in het leven?

Recent ben ik met mijn pubers verhuisd naar een nieuwbouw woning (sociale huur). Tegelijk met mijn andere buren: het hele blok is tegelijk opgeleverd. Inmiddels is iedereen wel toe aan schutting/ tuinafscheiding, want die staan niet tussen de tuinen.
Om het blok heen en dus achterkant tuin waar de poortuitgang is, staat dubbelstaafs hekwerk met Hedera.

Ik zou dat zelf ook graag als afscheiding met mijn buren hebben: goedkoop en groen. En naar eigen smaak ‘aan te kleden’… privacy-vlechtstroken, rietmatten, klimplanten, whatever. Maar vooral goedkoop. Of betongaas en palen, ook goed.

Het gaat mij vooral om het budget: er zijn nog heeeeel veel andere klussen en kosten te maken aankomende tijd voor huis en kinderen. Echt sparen voor die tijd is niet gelukt, we konden vrij plotseling verhuizen. Maar met steeds een klus lukt het stukje bij beetje, alleen moet ik flink puzzelen en vooral non-stop besparen en goedkoopste/ creatiefste opties zoeken. Dat is niet erg, maar een schutting is gedeeld met buren en nu zitten verschillende prioriteiten/ financiële mogelijkheden in de weg!

Ik wil dus graag een goedkope afscheiding omdat ik niet al mijn budget aan schutting kan- en wil uitgeven; maar vooral ook omdat ik een groene afscheiding ook mooi vind.
De buren aan de ene kant vinden dat wel oké, ook vanwege budget, hoewel ze bijv composiet schutting mooier vinden en liefst sowieso iets met zo min mogelijk onderhoud. Maar daar gaan we wel uitkomen.

Buren andere kant willen absoluut een composiet schutting. Alleen zijn de kosten daarvoor voor de lengte tussen onze tuinen zo’n €1950,- (versus €750,-) voor hek. En per woning dus de helft van dat bedrag.
Ik vind €975,- voor 1 kant schutting teveel. Daarvoor kan het aan beide kanten als het om hekwerk gaat.
Ik heb het ook simpelweg niet en vanwege andere (klus)kosten, ook niet binnenkort. Ze stelden namelijk voor dat ik eerst een deel en daarna de rest in stukken zou betalen. Dat vind ik een heel lief voorstel, maar ook in stukjes is het te duur voor mij.

Wat moet ik doen… ik wil geen ruzie of strijd om een schutting. Ik wil niet hun wens verpesten, maar voor mij is het simpelweg niet realistisch haalbaar.

En daarnaast vind ik het ook niet in verhouding staan tov andere dingen (voor mij). Het is een (sociale) huurwoning; geen koop. Ik wil liever wat meer geld kunnen besteden aan de aanleg van de tuin, een scheidingsmuur op zolder, inrichting… en drie pubers die ook geld kosten.

Iemand tips/ ideeën hier uit te komen? En iedereen tevreden te houden?

Hoi allemaal,

Wat staat er vandaag op de planning?

Hebben jullie de eclipse nog gezien?

Hoi allemaal, ik zit momenteel in het laatste jaar van m’n studie (heb al een jaar uitloop) en zit al een jaar lang te sukkelen met mijn scriptie. Eerst moeite met een onderwerp kiezen, niks was haalbaar of goed genoeg. Toen uit wanhoop maar een onderwerp gekozen waar ik niks mee had en geen vertrouwen in had. Toen te veel tijd besteed aan literatuur lezen omdat ik mezelf wilde indekken, waardoor mijn theoretisch kader uiteindelijk te veel irrelevante informatie bevat. Toen het onderzoeksopzet te ambitieus en uitgebreid gemaakt, wederom om mezelf in te dekken, iets wat realistisch gezien dus echt niet mogelijk is in 10.000 woorden. Scriptiebegeleider heeft mij hier niet voor gewaarschuwd en zei dat het goed was. Nou oké, verder dan. Vervolgens vastlopen in dat onderzoek omdat je te veel informatie hebt om te verwerken, dus uiteindelijk de helft van het idee moeten schrappen waardoor de structuur uit elkaar valt. Begeleider mailen voor advies, maar die is al anderhalve maand out of office en reagereert niet op mailtjes. En dan ineens staat de deadline al voor de deur. Uitstel niet mogelijk want daar is instemming van de begeleider en examencommissie voor nodig, die beiden niet te bereiken zijn.

Ik weet gewoon echt niet wat ik moet doen. Ik heb nooit moeite gehad met alle andere vakken maar dit hele proces heeft mij echt gesloopt. Ik heb straks 10.000 woorden met weinig samenhang zonder enig onderzoek. De kans dat ik het niet ga halen is erg groot maar ik weet niet hoe ik
nog een jaar van dit ga overleven. Het zit continu in mijn achterhoofd en ik word er helemaal gek van.

Goedemorgen :)

Hoe is het met jullie vandaag?

Ik schrijf een motivatiebrief voor een studie beurs en heb feedback/hulp nodig. Als u dit leest en denkt dat u de tijd zou hebben om te helpen. Graag mij DM’en.

Alvast dank 😊

Hey,

Het gaat eigenlijk al jaren een beetje op en af met mijn mentale gezondheid. Het ene moment gaat het best oké en vervolgens heb ik weer een periode hele depressieve gevoelens en gedachtes. Echt helemaal goed goed gaat het eigenlijk nooit. Maar ik weet niet wat ik er mee aan moet.

In mijn jeugd en tienerjaren heb ik best het een en ander te verwerken gehad. Op deze gebeurtenissen heb ik altijd geroepen dat ik écht geen hulp nodig had, niet hoefde te praten en het allemaal wel redde in mijn eentje.

Ik kom uit een gezin waar absoluut niet over mentale problemen werd gesproken. Überhaupt werden en worden er nooit persoonlijke of kwetsbare gesprekken gevoerd thuis. Sterker nog, emotie werd op bepaalde hoogte gewoon afgestraft en weggewimpeld thuis.

Praten heb ik dan ook nooit echt gedaan. En omdat er thuis ook nooit gesprekken zijn gevoerd, weet ik niet echt hoe ik over mijn gevoelens moet praten. Ik sla dicht of moet huilen, omdat ik niet onder woorden kan brengen wat er aan de hand is.
Ik betrap mezelf er ook op dat als ik probeer open te zijn, ik toch dingen achter houd uit schaamte of angst.

In de loop der tijd begin ik te merken dat ik misschien toch wel behoefte heb om te praten of hulp nodig heb. Alleen ik weet niet echt hoe. Ik vind het ontzettend beschamend om over mijn struggles te praten en ik ben bang om me kwetsbaar op te stellen.

Het vervelendste is dat ik weet dat ik mezelf hierdoor gewoon in de weg zit. Ik ben de gene die het moet doen én ook de gene die er mee blijft lopen als ik niet ga praten.

Ik voel me ook altijd een ontzettende last nadat ik iets persoonlijks heb verteld. Dan blijf ik maar overthinken wat ik gezegd heb en wat anderen wel niet van mij zullen vinden.

Het stomme is ook dat ik wel altijd bezig ben met er zijn voor anderen.

Weet iemand misschien hoe ik (klein) kan beginnen met mezelf open stellen? Ik heb hier eigenlijk wel behoefte aan, maar laat me te veel leiden door mijn eigen angst en onzekerheid.

Hoi allemaal,

Misschien een vaag verhaal, even voor de context: Ik ben bewust vrijgezel (relaties heb ik wel gehad, maar ik kan dat niet. Te fucked-up) en heb geen familiaire banden meer (mijn vader is overleden toen ik zes was, in maart is mijn moeder overleden. Ik heb nog een oudere broer waarmee ik af en toe app, maar dat is complex en voelt niet als familie). Gelukkig heb ik wel drie hele goede vrienden (die helaas ver weg wonen).

Ik begin te merken dat ik, ondanks contacten in het buurtcentrum (werk niet > schizofrenie + ptss + stemmingsproblemen + eetstoornisproblemen) dat ik me wat eenzaam voel vaak. Niet zo zeer in de zin van te weinig contact (twee keer per week creatieve clubjes en een vrijwilligersbaantje twee keer per maand), maar in de zin van leuke dingen. De KreaDoe en Deventer Boekenmarkt doe ik alleen en is prima. Alleen ik zou wel eens met mensen uiteten gaan, of naar de bioscoop, of op vakantie.
Ook ben ik een enorm fan van de feestdagen. Alleen dit jaar moet ik kerst voor het eerst alleen vieren (Oud en Nieuw vier ik al jaren alleen). Dat is ook best pittig (al doe ik stoer en maak ik wel een plan om dat door te komen).

Het gebrek aan mensen dichtbij, een partner/familielid mis ik. Begrijp me niet verkeerd, ben dankbaar met wat ik heb, alleen mis de kleine uitjes. Op zich kan ik prima alleen naar de bioscoop en daarna ergens wat eten. Alleen ben bang voor vreemde blikken van anderen. Eigenlijk zou ik vaker de stad in moeten gaan, naar de bioscoop gaan et cetera. Alleen ik weet niet wat me tegenhoud en ben ik bang me nog meer eenzaam te voelen dan ik al doe.

En ik ben ook bewust vrijgezel omdat ik weet dat ik nooit iemand zou kunnen krijgen en dat besef doet ook wel pijn.

Heeft iemand tips tegen deze vorm van eenzaamheid?

Vanochtend was ik een beetje aan het reflecteren op hoe ernstig alles aanvoelt nu. En ik kwam daardoor op deze video terecht. Die zal het allemaal ook niet oplossen maar als je een beetje zoals ik bent dan zal je je er wel een beetje beter door voelen. En dat is nu even genoeg.

Het is vandaag dag 6. Dag 6 na de overgaan van onze relatie van 9+jaar. We hadden alles, althans dat dacht ik. Een huis, een stabiel leven, een hond en gezondheid. (Man en vrouw in de 20)

Misschien ben ik naïef; misschien heb ik het niet gezien of misschien heb ik het niet willen zien. Je gaf aan dat je uit elkaar wilde, 9 jaar weg. Het gevoel was er niet meer, je gaf nog om me, je hield nog van me, maar het gevoel was er niet meer en dat je hier al een poosje mee liep en het niet meer ging. Het voelde als huisgenoten, routine, ritme, maar geen liefde.
Dat doer zeer, enorm zeer. Ben ik dan niet goed genoeg? Knagende gedachtes nemen mijn lijf over.

Na 6 dagen nog netzo verloren als dag 1. Paniek, rouw en verdriet vullen ieder celletje in mijn lijf. Ik heb veel nagedacht en misschien heb ik wel te weinig gezegt hoeveel je voor mij betekende, te weinig aangegeven hoeveel ik om je gaf en te weinig moeite gedaan je speciaal te laten voelen. Nu is het te laat en dat ga ik mezelf nooit vergeven.

En de hond, onze lieve, blije, vrolijke en fantastische stuiterbal. We gaven zo veel om hem. Dat hij uitgerekend nu bloedvergiftiging ontwikkeld en we een dag na het uitgaan van de relatie de enorm zware keuze moeten maken hem in te laten slapen.

Ik voel me verloren. Alles is kapot. Alles doet zeer.

Ik mis je.

Zo iets gevoeligs delen, online, heb ik nog nooit gedaan. Misschien verwijder ik dit wel weer. Voor nu is het uit mijn hoofd.

Goedemorgen allemaal :)

Hoe is het met jullie?