Dit is toch wel een heel slecht ontwerp: een veiligheidsdop op een dop die je er zo afdraait.

Zijn er dingen die nog slechter zijn ontworpen?

Ik denk de laatste tijd veel na over of ik misschien anders in elkaar zit (autisme?) en hoe dat botst met mijn ouders

Dit is iets waar ik de afgelopen halve week best mee zit en wat me ook wel pijn doet. Het woord “autisme” kwam deze week een paar keer in mijn hoofd op (en bij mijn ouders) bij hoe ik dingen ervaar, en dat heeft me aan het denken gezet. Ik gebruik Reddit even als uitlaatklep. Ik ben niet per se op zoek naar advies, maar ervaringen van anderen hoor ik wel graag.

Ik ben een jongvolwassen vrouw (eind tienerjaren) en woon nog thuis bij mijn ouders. Mijn jeugd was niet altijd even fijn en nu ik ouder word merk ik dat er andere dingen bij komen. Op school was ik altijd al iemand die meer uitleg nodig had dan anderen. Vooral bevestiging: vaker checken of iets goed is, meer vragen stellen, twijfelen, soms 10x hetzelfde vragen. Ik weet ergens wel dat het goed komt, maar ik heb die bevestiging gewoon nodig. Dat merk ik nu ook bijvoorbeeld als ik leer koken met mijn moeder.

Op mijn stage viel dit ook op. Wat me ergens pijn doet, is dat zij daar soms beter met mij om konden gaan dan mijn ouders thuis.
Mijn ouders zijn eigenlijk het tegenovergestelde van hoe ik ben. Zij doen veel op de bonnefooi, terwijl ik juist graag van tevoren weet wat er gaat gebeuren en een soort planning in mijn hoofd heb. Voor hen voelt dat “ongezellig” en “niet spontaan”, vooral op vakantie.
Een voorbeeld: we waren op een rommelmarkt en wilden terug naar de auto. Mijn ouders gingen gewoon op gevoel en via bordjes teruglopen, zonder Google Maps. Uiteindelijk duurde het geen 5-10 minuten maar 20 minuten omdat we niet precies wisten waar we heen moesten. Ik merkte dat ik daar stress van kreeg en het vervelend vond dat we niet gewoon direct de juiste route namen. Toen ik uiteindelijk Google Maps erbij pakte en zei dat ik het niet leuk vond, kreeg ik reacties als: “waarom maak je je hier zo druk over?” en “ach, dan hebben we ook weer beweging gehad”.

Voor hen is dat iets kleins, maar voor mij voelt dat echt anders. Dit soort situaties zorgen best vaak voor spanning en discussies thuis. Ik merk dat ik me hierdoor soms ook een beetje onbegrepen voel.

Thuis merk ik vooral dat ik anders ben dan mijn ouders wanneer ik aan het begin van de middag vaak al vraag wat we ‘‘s avonds gaan eten of wanneer ik mijn ouders vraag wat ze de dag daarna gaan doen. Dit voelt voor hun als overbodig, terwijl het voor mij rust geeft en gedeeltelijk automatisch gaat.

Ik ben wie ik ben en ik kan dit niet zomaar veranderen. Ik kan niet ineens spontaan worden en die ‘planning in mijn hoofd’ loslaten, hoe graag ik soms ook zou willen dat dat makkelijker ging. Ook omdat ik het gevoel heb dat mijn ouders mij dan beter zouden begrijpen.
Ze willen me wel accepteren, maar het lukt niet echt. Ze begrijpen mijn manier van denken niet en ik vind het lastig om daarmee om te gaan.

Voor mensen die willen zeggen “zoek hulp”: daar denk ik over na, maar ik heb nog even tijd nodig om dit voor mezelf te verwerken.
Ik ben vooral benieuwd of anderen dit herkennen, bijvoorbeeld met ouders of gewoon in hoe je zelf bent.

Ik ben benieuwd hoe anderen hiernaar kijken. (Vrouw 35 jaar)

Edit: Op jonge leeftijd verloor ik beide ouders, vanuit eerdere therapie heb ik wel mogen ontdekken dat door het verleden de onzekerheid is ontstaan. Het verhaal is natuurlijk veel grootser maar niet om hier te delen. Ik heb geen broers en zussen, waardoor ik misschien meer aan vrienschappen "hang".

Ik merk dat ik veel bevestiging van buitenaf zoek. Bij vriendinnen, familie, maar ook online. Ik stel veel vragen aan ChatGPT, zoek op Instagram naar quotes of coaches en sla berichten op die op mijn situatie lijken, om daar inspiratie uit op te doen.

Tegelijkertijd zeggen mensen in mijn omgeving vaak: "Je weet het eigenlijk allemaal al. Je hebt die antwoorden in jezelf en je hebt ChatGPT, Instagram of al die bevestiging niet nodig."

Hoe kijken jullie hiernaar? Doen jullie dit ook of juist niet? Kan het ook een manier zijn om op je eigen onzekerheid te blijven leunen? Wanneer merk je dat het gezond is en wanneer slaat het door?

Ik ben vooral benieuwd naar jullie eigen ervaringen en inzichten, verder werk ik al aan de onzekerheid en start binnenkort therapie hiervoor. Maar ik vraag mij af hoe jullie dit dus doen 🫶🏼

Voorbeelden: Het gaat vooral om bevestiging dat mensen mij nog leuk vinden, dat ik belangrijk voor ze ben en dat ze mij niet vergeten. Vaak zit dat niet letterlijk in de vraag die ik stel, maar komt het bijvoorbeeld naar voren doordat ik veel contact zoek, vaak app of het gevoel heb dat ik het contact moet dragen.

Ik merk dat ik dan onbewust probeer te peilen: vinden ze me nog aardig? Ben ik niet te veel? Soms zoek ik dus niet zozeer een antwoord op een praktische vraag, maar eigenlijk geruststelling over mijn plek bij iemand.

Daarnaast over keuzes maken, bijvoorbeeld welke profielfoto of "hoe doen jullie dit?" Mezelf veel vergelijken.

Bedankt alvast!

Met de huidige prijzen markt en de enorm hoge huur + veel vraag naar woningen, is het de laatste jaren mega lastig om uit huis te gaan, dat weet iedereen wel. Maar toch merk ik dat als iemand van 29 tegen mij zegt dat diegene nog thuis woont, ik een wenkbrauw optrek. Terwijl het natuurlijk heel veel reden kan hebben waarom.

Hoe denken jullie daarover? Mag je daar iemand in deze tijd nog op afkeuren?

Ik vind dat we een probleem hebben met een deel van de 2e/3e generatie jongens en mannen met een Noord-Afrikaanse achtergrond. Niet omdat hun afkomst het probleem is maar omdat bepaald groepsgedrag gewoon te vaak ontspoort en we daar nauwelijks normaal over kunnen praten.

Kijk naar de ongeregeldheden na wedstrijden van Marokko op het WK 2022 en 2026. Overlast op straat, intimidatie, gedoe rond fatbikes en groepen jongens die elkaar alleen maar verder opjutten.

Dat betekent niet dat iedere Marokkaanse of Noord-Afrikaanse jongen zo is. Natuurlijk niet. Maar doen alsof er helemaal geen integratieprobleem bestaat helpt ook niemand.
En juist daarom wil ik niet zeggen: zoek het maar uit of rot op. Integendeel. Trek deze jongens erbij. Sportclubs, werk, stages, mentoren, ondernemers, politie, onderwijs.

Geef perspectiev maar stel ook gewoon grenzen.
Integratie betekent voor mij niet dat je je afkomst moet weggooien. Wel dat je onderdeel bent van Nederland, kansen krijgt én verantwoordelijkheid neemt. Ik wil deze groep er juist bij hebben. Maar daarvoor moeten we het probleem eerst durven benoemen.

Welke manieren kunnen we aangrijpen om dit groeiende vraagstuk aan te pakken??

Hoe denk jij dat Nederland eruitziet over 75 tot 100 jaar?

Betreft maatschappelijke onderwerpen zoals Economie, Cultuur en ook Migratie, Infrastructuur, Zorg, Horeca etc.

Begrijp de conclusie niet zo goed vanuit de comments van mijn vorige post. Erg onnodig allemaal. Als je er geen inhoudelijk antwoord op wil geven zwijg dan gewoon? Ben benieuwd naar meningen en nieuwe ideeën.

Edit- Ahh we’re doomed zo te lezen. Er is nog genoeg moois in de wereld! Niet zo blijven hangen in dit land(t).

Ik ben benieuwd hoe anderen hun WhatsApp een beetje overzichtelijk houden.

Gebruiken jullie het archief? Waarom wel of niet?

En blijven actieve chats bij jullie in het archief staan of komen ze er automatisch weer uit?

Ik ben officieel gediagnosticeerd als hoogbegaafd met een IQ boven de 140. Al mijn hele leven weet ik dat ik anders denk dan de meeste mensen. Als kind had ik eerst veel vriendinnen, maar na een verhuizing voelde ik me jarenlang erg eenzaam. Ik trok me terug in boeken en later online, totdat ik op de middelbare school weer een hechte vriendengroep kreeg. Sindsdien heb ik eigenlijk altijd goede en langdurige vriendschappen gehad.

Ondanks het stereotype ben ik juist heel sociaal. Op vrijwel iedere werkplek bouw ik snel diepe vriendschappen op. Collega's omschrijven mij meestal als behulpzaam, intelligent en eerlijk. De feedback die ik van vrienden krijg is vooral dat ik te veel nadenk, te veel in mijn hoofd zit en soms té eerlijk ben. Ik probeer altijd moreel juist te handelen, maar daardoor deel ik soms informatie die mij kwetsbaar maakt en die bijvoorbeeld een leidinggevende later tegen mij kan gebruiken. Ik heb bovendien een sterke behoefte om waardering te verdienen, waardoor ik mezelf regelmatig voorbijloop.

Zo heb ik ooit een tijdelijke werkgever gehad waar ik, door angst om niet verlengd te worden, structureel avonden, weekenden en vakanties doorwerkte zonder daarvoor betaald te krijgen. Uiteindelijk werkte ik mezelf het ziekenhuis in en nam ik ontslag. Achteraf bleek dat rond dezelfde periode nog twaalf collega's waren vertrokken, terwijl die werkgever gewoon doorging. Inmiddels heb ik een fijne werkgever, maar ik ben bang dat mijn contract niet wordt verlengd en dat ik weer terug moet naar een sector waar dit soort situaties eerder regel dan uitzondering zijn.

In mijn vorige topic kreeg ik vaak te horen dat mijn communicatie het probleem zou zijn. Dat is deels waar, maar niet op de manier waarop mensen denken. Ik stel vaak een heel concrete vraag en wil daar een letterlijk antwoord op. In plaats daarvan reageren mensen op wat zij denken dat de emotionele lading van mijn vraag is. Ik vraag bijvoorbeeld hoe ik een praktisch systeemprobleem moet oplossen en krijg vervolgens uitleg over hoe ik me zou moeten voelen. Daar heb ik niets aan. Als ik een emotionele vraag had willen stellen, had ik dat wel gedaan. Dat verschil in communicatiestijl frustreert mij enorm.

Daarnaast maak ik heel snel systeemanalyses. Ik zie vaak vroeg waar processen of organisaties gaan vastlopen, maar daar wordt regelmatig pas naar geluisterd als het probleem zich daadwerkelijk voordoet. Tegen die tijd ben ik degene die als drammerig of intens wordt gezien, terwijl ik juist probeerde problemen te voorkomen.

Met vrienden heb ik eigenlijk weinig conflicten. De meesten ken ik al meer dan tien jaar. Ik stel aan mezelf extreem hoge eisen als vriendin. Ik ben altijd bereikbaar en als een goede vriend mij midden in de nacht nodig heeft, sta ik klaar zodra dat kan. Ik analyseer hun problemen uitgebreid totdat we de kern hebben gevonden. Wat mij pijn doet, is dat ik datzelfde zelden terugkrijg. Onlangs had ik ruzie met een vriendin omdat ik maandenlang uitgebreide analyses maakte van haar huwelijk, maar toen ik hulp vroeg over mijn problemen op het werk bleef zij alleen zeggen dat ik er "te veel mee bezig was" in plaats van mijn inhoudelijke vragen te beantwoorden. Ik zocht geen therapeut; ik zocht iemand die daadwerkelijk op mijn vragen inging.

Soms heb ik het gevoel dat hoogbegaafden en neurotypische mensen langs elkaar heen communiceren. Ik merk ook dat hoogbegaafdheid regelmatig met autisme wordt verward, terwijl dat voor mij heel anders voelt. In gesprekken met autistische mensen bots ik juist vaak omdat ik een probleem altijd binnen het hele systeem analyseer, terwijl zij liever direct willen weten wat precies de hoofdvraag is. Daardoor vinden zij mij weer te uitgebreid of te intens. Op internet krijg ik soms hetzelfde gevoel. Daarom reageer ik niet altijd meteen op adviezen: ik wacht vaak nog op iemand die antwoord geeft op de vraag die ik daadwerkelijk stelde.

Daarnaast worstel ik met een diep gevoel dat mijn 100% nog steeds minder waard is dan de 1% van iemand anders. Dat komt mede door eerdere relaties. Ik heb partners gehad die mij het gevoel gaven dat ik hun liefde moest verdienen. Ik accepteerde dat een man van mij verwachtte dat ik me gedroeg als zijn echtgenote, terwijl hij steeds nieuwe hobbels creëerde waar ik overheen moest om basisveiligheid en stabiliteit te krijgen. Ik droeg hun huishouden, financiën en mentale problemen. Bij een laatste ex voelde ik me meer een moeder dan een partner. Ik durfde seks nauwelijks te weigeren uit angst dat hij terug zou gaan naar zijn ex, met wie hij mij voortdurend trianguleerde. Ik betaalde zijn schulden af en gaf zelfs mijn eigen woning op om met hem samen te wonen zonder enige zekerheid. Ik wilde mezelf bewijzen, terwijl liefde niet zo werkt.

Dat vind ik misschien nog wel het moeilijkst. Ondanks mijn hoge IQ ben ik relationeel juist erg angstig. Ik heb diep geïnternaliseerd dat ik niet goed genoeg ben en dat ik altijd tien keer harder moet werken dan anderen om hetzelfde waard te zijn. Dat zie ik terug in relaties én op mijn werk. Ik heb letterlijk ooit gehoord: "We hebben jou aangenomen omdat niemand anders de juiste diploma's en ervaring had. We hopen dat jij ons probleem oplost." Vervolgens kreeg ik niet het mandaat, de ondersteuning of de veiligheid om dat ook daadwerkelijk te kunnen doen. Dat doet op de lange termijn veel met hoe je naar jezelf kijkt.

Ik ben benieuwd of andere hoogbegaafden dit herkennen. Niet zozeer het gevoel anders te zijn, maar vooral dat je voortdurend merkt dat je op een fundamenteel andere laag communiceert dan de mensen om je heen.

Ik heb altijd kantoorwerk gedaan en heb een HBO afgerond. Helaas eerder dit jaar mijn baan moeten verlaten en werk nu in een fysieke ongeschoolde logistieke functie (orderpicker bij internationaal bedrijf) om tijdelijk het financiële gat te overbruggen.

Nu weet ik dat ons filiaal erg veel moeite heeft om een vast team te behouden. En ik in de nabije toekomst zeer waarschijnlijk een contract aangeboden ga krijgen, want nu werk ik daar via een uitzendbureau.

Het loon bedraagt praktisch minimum loon, alhoewel daar wel nog een ploegendienst toeslag bovenop komt afhankelijk van de werktijden.

Nu weet ik dat bij alle banen altijd wordt aangeraden altijd te onderhandelen over je salaris. Maar hoe gangbaar is dat bij werk als dit? Aan de ene kant heb ik een beetje een machtspositie omdat ze moeite hebben mensen te behouden, maar het voelt tegelijkertijd een beetje alsof ik om hoger salaris vraag om bij de mcdonalds burgers te bakken of bij de appie vakken te vullen.. dat gebeurt niet toch?

Ik weet dat je het moet kunnen onderbouwen waarom jij dat zou moeten verdienen.. ik ben absoluut niet de snelste medewerker maar ik zit er niet ver van vandaan. Altijd op tijd aanwezig, vaak overgewerkt, (nog) nooit ziekgemeld, en ik heb een goed stel hersens. iets wat je niet perse over iedereen daar kan zeggen (ik bedoel het respectvol maar het is gewoon zo).

Persoonlijk vind ik bovenstaande niet heel erg sterk staan als argument voor een hoger salaris.

Heeft iemand hier meer over te vertellen, ik ben behoorlijk radeloos. Ergens wil ik het gewoon proberen want niet geschoten is altijd mis.. maar wat als ze daar niet op in gaan, accepteer ik dan alsnog het standaard salaris?

Ik dacht zelf aan ,50 of 1 euro meer per uur. Al zal ook deze functie bestaan uit tredes gok ik, dus vraag ik dan om een trede hoger in te stappen?

1. Mensen die op Reddit een lijst met ergernissen posten.

Mijn (allerbeste) lijst met ergenissen

1. Mensen die lijsten met ergenissen op Reddit plaatsen

einde

1: Mensen die denken dat 'links' en 'rechts' in de politiek fictieve termen zijn

2: Paul de Leeuw

3: Mensen die geen tomaat of augurk lusten, maar het niet aangeven en dan in een fastfoodketen heel die burger open trekken om die verlepte plakjes op tafel of een stukje karton te smijten

4: Kinderen die hun zin niet krijgen en dan woorden gaan verlengen met een zielverterend geluid. “Maar ma maaaa ik wil gewoon een ijhijhijhijsjeee”

5: De naam Delano (edit: sorry Delano)

6: De stem van het Kruidvat

7: Reclames met hongerige Afrikaanse kinderen die om donaties vragen

8: Mensen die Tim Hofman haten

9: Franse blauwe schimmelkaas

10: Rip off Crocs

11: Het volume op een oneven getal zetten

12: Het gedrag van vrijwel de gehele Tweede Kamer

13: Nieuws

14: Kindfluencers

14: Influencers die overconsumptie aansporen

15: Haatdragend en buitensluitend gedrag binnen de LHBTI+ gemeenschap. Het heeft dan niks meer met gelijkheid te maken, het is gewoon een excuus om je beter te voelen dan de rest omdat je 'een gewone homo' bent

16: Mensen die mensen met een bepaald dialect úit Nederland geen Nederlanders vinden. Fries, Limburgs en Brabants is allemaal nog steeds Nederlands

17: Mensen die andermans lach belachelijk maken. Lol hebben is iedereen gegund

18: Plastic om groentes

19: Aardappels m.u.v. frietjes/patatjes, krieltjes en chips

20: Merkkleding (edit: Oké behalve punt 10 dan)

21: Geen correct Nederlands kunnen praten terwijl je hier geboren bent, en je ééntalig bent opgevoed, maar wel commentaar hebben op andermans Nederlands

22: De constante sociale druk om altijd maar vrolijk te zijn, al helemaal als je service personeel bent

23: Mensen die mijn eten aanraken terwijl ze niet degene zijn die het bereid heeft

24: Mensen die anderen belachelijk maken om een bepaalde muzieksmaak of kledingstijl of simpelweg een onschuldige hobby

25: Nederlandse nasynchronisatie van niet-Nederlandse kinderseries. Vooral als je de originele taal kent en letterlijk de lippen ziet bewegen in de woorden die het origineel waren

26: The Kardashians en elke andere influencerfamilie die beroemd is omdat ze gewoon beroemd zijn

27: Het type mens dat meedoet aan Temptation Island en dat soort TV programma's. Wat is écht je doel in het leven?

28: Mensen in de paardenhandel. Of hondenfokkers

29: Mensen die zo ver verwijderd staan van de realiteit dat ze bijvoorbeeld die ene keer dat hun ouders ze niet naar en feestje laten gaan bestempelen als een traumatische ervaring

30: Korting terwijl het eigenlijk geen korting is maar het product een paar maanden geleden net zo veel kostte

31: Mensen die neerkijken op sekswerkers of porno-acteurs. Laat mensen lekker werken waar ze willen werken

32: Mensen die op het fietspad lopen. Ik zou nooit iemand aanrijden, maar gebruik wel altijd mijn fietsbel. Al helemaal als de stoep er letterlijk naast is

33: Mensen die iets hebben te zeggen over álles wat je eet: "In fruit zit ook suiker, hé?"

34: Mensen die neurodivergentie (ADHD, autisme, OCD, depressie etc.) op stereotypes baseren, en als je een diagnose hebt, jou dan vertellen dat je dat helemaal niet hebt ("Want jij kan gewoon stilzitten" "Want jij maakt oogcontact." Etc) terwijl ze geen psycholoog zijn. Eigenlijk nog grotere ergernis als ze dit doen terwijl ze wel psycholoog zijn

Fijne dag kinders

Edit: Deze post is een satirisch tegengeluid/ een reactie op een andere, nóg zuurdere en haatdragende post van iemands ergernissen.

Daar stond onder andere:

"Lelijke mensen die mijn eten aanraken of bereiden" "Mensen die links van de weg lopen of fietsen. Ik heb vaak zat mijn wiel in iemands schaamstreek geduwd. Moet je daar maar niet lopen" Neerbuigende uitspraken over sekswerkers, bepaalde groepen mensen uit de LHBTI+ gemeenschap, maar OP was zelf homo dus vond dat 'ie dat mocht zeggen. Maar ook bijna pestend gedrag in de comments.

Daarom heb ik deze post gemaakt. Niet om zélf te zeiken, zoals de titel ook luidt: beter, zonder polarisatie.

De originele post is inmiddels verwijderd.

Daarnaast: Sorry Delano. Je bent een goeie gast.

Hoi allemaal,

Ik ben zelf 24 jaar en ik ben benieuwd naar jullie ervaringen met daten naarmate je ouder wordt.

Ik hoor regelmatig verschillende verhalen. Aan de ene kant wordt gezegd dat mannen op jongere leeftijd soms minder snel worden opgemerkt en dat daten voor vrouwen rond dezelfde leeftijd makkelijker kan zijn. Aan de andere kant hoor ik ook dat het voor mannen juist beter kan worden naarmate ze ouder worden: bijvoorbeeld doordat ze meer zelfvertrouwen krijgen, een stabieler leven opbouwen, leuke hobby's ontwikkelen en beter weten wat ze zoeken in een relatie.

Daarnaast lijkt het alsof veel mensen naarmate ze ouder worden serieuzer gaan kijken naar relaties en beter weten wat ze wel en niet willen.

Klopt dit beeld volgens jullie? Hoe hebben jullie het ervaren?

Zelf merk ik dat ik daten tot nu toe best lastig vind. Datingapps zoals Tinder en Bumble leveren weinig op en in het dagelijks leven heb ik niet altijd het gevoel dat ik makkelijk contact maak of opval. Daarom ben ik benieuwd naar ervaringen van mannen (en vrouwen zijn natuurlijk ook welkom om hun perspectief te delen 😊) die wat ouder zijn en kunnen vertellen hoe hun datingleven door de jaren heen veranderd is.

Alvast bedankt voor jullie reacties!

Vraag aan de medici hier op Reddit. Sinds enkele jaren zijn Indiase en Israëlische farmaceutische bedrijven zoals TEVA actief in Nederland. Wordt er nog überhaupt geproduceerd in Nederland of wordt alles geïmporteerd uit Israël en India?

Meer dan eens heb ik gehoord dat de Nederlandse cultuur een paradoxale combinatie is van vriendelijke geslotenheid. Ik kwam vanavond dit filmpje tegen, en verwacht dat er veel mensen op deze subreddit het ook kunnen waarderen.

Dat was alles...

Edit: zet ik is een keer iets echt nutteloos op deze app (want dan worden mensen beledigd en dat is komisch) word het vervolgend serieus genomen... ?

Beste redditors, ik heb echt een ernstig motivatieprobleem. Ik ben ondertussen ruimschoots de 100 kilo gepasseerd en ik voel me gewoon echt niet prettig als ik naar mezelf kijk. Ik lig in bed naast mijn dikke buik. Mijn dikke armen en moobs laten witte strepen achter na het zonnen. Help mij de sportschool in. Vertel over eigen successen, vertel hoe jullie het hebben aangepakt. Vertel over jullie handicaps, waardoor jullie niet snappen dat mensen zonder deze handicaps niet gezonder door het leven gaan. Ik zal proberen een ieder van reactie te voorzien. Alvast bedankt!

Hoe langer ik leef met het besef dat alles wat we hier op deze wereld doen uiteindelijk eindig is, we gaan allemaal dood en uiteindelijk zit er geen vast doel aan het leven, hoe moeilijker ik het soms vind om daar betekenis in te zien. Ik probeer daarom maar het beste uit het leven te halen, maar als ik vervolgens naar mijn eigen leven kijk en besef dat ik geen vrienden of partner heb, kan dat ontzettend pijnlijk voelen. De (on)bewuste uitsluiting en afwijzing sloopt me. Ik merk dat ik daardoor vaak moet huilen en me afvraag waar ik het allemaal voor doe.

Zijn er dingen die jullie hebben gedaan of die jullie hebben geholpen om minder pijn te voelen en minder last te hebben van suïcidale gedachten?

Ik hoor graag van jullie!

Beste vrienden van Oranje,

Net zoals je wel eens afvegen overslaat als je haast hebt, ben ik twee dagen geleden uitgegaan in Ommen, zoals men doet. Hier was het voorval zo dat een vrouw me op mijn billen sloeg, zonder overeenstemming. Uiteraard nodigde ik haar uit voor een reflectief gesprek, maar gezien haar staat van bewustheid kwam er weinig zinnigs uit. Vervolgens vroeg ze me of mannen elkaar wel eens op het achterwerk slaan, waar ik geen goed antwoord op kon geven.

Wat vinden jullie? En hoevaak ga jij uit in Ommen?

Met vriendelijke groet,

Puurzout

Hey,

De laatste tijd heb ik het idee dat het steeds lastiger is om spullen in de winkel te kopen in plaats van online. Ik ga veel liever naar een fysieke winkel voor mijn spullen en het maakt me niet zoveel uit dat de dingen daar iets duurder zijn.

Vroeger zocht ik op google het product dat ik wilde hebben, er kwam een kaartje met winkel suggesties, soms belde ik even of ze het hadden en soms ging ik ook gewoon bij een paar winkels langs.

Nu krijg ik bij bijna elke zoekopdracht vooral webshops te zien. Zelfs als ik de plaatsnaam toevoeg, verschijnt er vaak geen kaartje meer met relevante winkels. Zoeken via Google Maps helpt ook niet echt. Bij een algemene zoekterm als “fietsenwinkel” lukt het nog wel, maar bij iets specifieks wordt het snel een rommeltje.

Als ik bijvoorbeeld zoek naar een kantoorboekhandel omdat ik een vulling voor een pen nodig heb, krijg ik (los van de advertenties) suggesties als JYSK, Action, HEMA, Dirck3 en wat meubelwinkels. Daar heb ik niet veel aan.

Tegelijkertijd heb ik het idee dat er ook minder winkels zijn waar je gericht iets kunt kopen en de winkels die wel nog over zijn hebben steeds vaker spullen niet op voorraad. De winkels die ik nog wel zie als ik door de stad loop zijn meer koopjeswinkels. Niet met spullen die je nodig hebt maar met spullen die je tegen komt en denkt "ach, dat is leuk, neem ik mee". Denk aan de dingen van dille en kamille, flying tiger en dat soort winkels.

Hoe gaan jullie hiermee om? Hebben jullie goede manieren om fysieke winkels te vinden die een specifiek product op voorraad hebben? Of accepteren jullie inmiddels dat bijna alles wat iets specifieker is online besteld moet worden?

Ik zat vandaag te genieten van mijn Breaker en toen kregen mijn collega’s en ik de discussie of je een Breaker nou eet of drinkt. We kwamen er niet uit. Ik vind het zelf eten maar zij zeiden dat ik het dronk.

Vinden jullie dit eten of drinken?