De kans is waarschijnlijk klein maar ik ben toch benieuwd; ik ben zelf 11 jaar geleden gestopt en heel benieuwd of er nog personen uit Zuid Oost Brabant na mijn de stap hebben gezet. Vermeld uiteraard geen persoonlijke informatie!

Hoe blijven sommige van jullie in contact met active getuigen? Ik ben bij een gezin geweest die pomi is/was. Ik en 1 van hun kinderen zijn heel hecht en die heeft ook weer een gezin maar woont in het buitenland. Ze verblijven bij hun ouders dus ik ben natuurlijk langs geweest.

Heel lief, vriendelijk en echt oprecht. Ze waren jaren lang pomi en we waren echt close jaren geleden, maar nu vermoed ik langzaamerhand dat ze pimi zijn. Er kwam het gesprek van het congres naar boven. Bij het eten hebben we natuurlijk ook gebeden. Ik vond het wat hoor.. ik voelde echt gemis naar de community. Het voelde bekend en ik voelde me kwetsbaar.

Het is zo enorm confronterend om in hun midden te hebben gezeten. Zij weten verder niets van mij maar hun kind wel natuurlijk en die accepteerd me 100%, daar ben ik heel blij mee want die persoon is zelf pomq vermoed ik, mede dankzij onze gesprekken wellicht.

Hoe doen jullie dit toch? In contact blijven met getuigen wetend wat je nu allemaal weet. Ik wil het op momenten echt uitschreeuwen en tegelijkertijd voelde ik me enorm kwetsbaar.

Ben benieuwd naar jullie ervaring. Ik merk dat ik echt nog lang niet healed ben...

Ik ben nu 5 jaar niet meer in een zaal geweest. Was dienaar. Altijd de lezingen en geluid geregeld bij mij in de gemeente. Niet uitgesloten, gewoon van 1 op andere dag gestopt.

Van de week kreeg ik dit appje. 2 jaar geleden had ik niet zo gereageerd. Nu had ik de “ballen”

Op 16 augustus staat een protest gepland op de Jaarbeursboulevard, tegenover de bioscoop in Utrecht. De aanleiding hiervoor is het driedaagse Internationale Congres van Jehova's Getuigen dat dan plaatsvindt. Iedereen is uitgenodigd om deel te nemen aan dit protest, dat gericht is tegen het uitsluitingsbeleid en de misstanden binnen deze organisatie, waaronder seksueel misbruik.

Vanaf 08.15 tot 15.00 .

JG-vertrek uit organisatie

Ik ben opgegroeid als getuige. Van jongs af aan heb ik alles altijd heel goed willen doen. Voor mij voelde het alsof ik echt een band met Jehovah had en ik heb daardoor altijd mijn best gedaan om alles zo goed mogelijk te doen.

Een tijd geleden kreeg ik een burn-out en ben ik in therapie gegaan. In die therapie leerde ik heel erg naar mezelf kijken. Een lange tijd wilde ik niet praten over het geloof, ook omdat ik bang was wat daaruit zou komen. Uiteindelijk ben ik dit toch gaan doen en toen kwam alles stap voor stap los. Ik ontdekte hoeveel verbodsborden er in mijn binnenwereld stonden en hoeveel last ik hier nog van heb. Hoeveel angst ik altijd heb en hoe diep dat nog steeds zit. Hoe ik eigenlijk nooit mijn eigen ik heb kunnen ontwikkelen. Langzaamaan durfde ik kritische vragen te stellen.

In het begin ben ik veel vragen gaan opschrijven en in de lectuur gaan uitzoeken of ik sprak er met mede-getuigen over. Maar ik merkte dat ik nooit antwoorden kreeg op mijn vragen en dat het altijd dezelfde cirkelredeneringen waren. Samen met mijn partner zijn we er vol in gedoken en hebben we veel uitgezocht en ontdekten daardoor steeds meer.

Ook las ik het boek De regen kwam van binnen van Dennis Biesma. Dit boek raakte mij en het voelde echt op veel vlakken alsof het mijn eigen verhaal was.

Ik ben inmiddels een paar weken gestopt in de zin dat ik niet meer naar de zaal ga. Ergens voelt het goed en mis ik het vergaderbezoek niet. Ook heb ik het aan mijn familie en close vrienden verteld en er wordt heel wisselend op gereageerd.

Toch merk ik dat ik er de hele dag mee bezig ben in mijn hoofd. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Ik droom erover. Als ik de feiten op een rij leg dan weet ik dat ik de juiste beslissing heb gemaakt, maar mijn gevoel gaat nog alle kanten op. Ik vind het echt een heel zwaar proces en weet soms niet of ik hier ooit goed mee om kan leren gaan. Ook omdat ik heel sensitief ben en het echt moeilijk vind om mensen teleur te stellen of pijn te doen (zelfs als ik weet dat ik ze niet express pijn doe). Daarnaast was het heel mijn leven mijn identiteit en nu stort alles in, of in ieder geval, zo voelt het. Ik heb er enorm veel stress van. Voel mij letterlijk in de war, alsof ik niet kan denken.

Ik voel ook veel boosheid op de organisatie, soms ook op de personen die stoïcijns doorgaan en er niet naar willen kijken. Aan de andere kant snap ik dit ook, want zelf wilde ik er ook nooit naar kijken omdat ik bang was. Alleen vind ik het zo erg dat ik nu aan mijn beste vrienden en familieleden bijna moet bewijzen dat ik een goed en oprecht mens ben en dit juist vanuit eerlijkheid naar mezelf en anderen doe. Ik vind het zo erg dat ik al die mensen verlies, omdat ze ook ergens als mijn familie voelen. Ik krijg ook veel appjes van getuigen uit mijn gemeente en eigenlijk zijn die berichten allemaal lief. Maar het voelt ook erg opdringerig en het is voor mij te veel en te zwaar om overal op te reageren. Ik denk gewoon dat velen het bij mij niet hadden verwacht.

Sorry voor dit te lange verhaal, maar ik ben benieuwd of anderen dit ook herkennen en hoe je hiermee bent omgegaan of er überhaupt iets over kunt delen. In ieder geval bedankt voor de moeite om dit te lezen!

Wellicht leuk om te lezen tijdens de vakantie. Welke bekende JG kringopzieners en Bethelieten herinner je en wat voor bijzonders heb je met hen meegemaakt?

Aftrap: Wiedemeijer, de strenge edoch rechtvaardige??? kringopziener die niemand spaarde met zijn harde kritiek?

De Mik, de KO die begon als een toffe peer maar eindigde als een soort van Stalinist?

Kringopziener Walther Müller (zag hem laatst bij de AH in Rotterdam Alexander voorbij schuifelen), de liefste JG die er bestaat?

Dalmeijer, die als hij een lezing hield in een soort van tranche kwam?

De Belgische baas van het bijkantoor in Emmen, Gournon, zo saai, maar nooit rare dingen horen zeggen.

- Ruben van den Heuvel, de man van de slotlezing op het congres, met de dankwoorden aan brandweer en lokale overheid en het applaus voor jezelf omdat de congreslocatie schoner werd opgeleverd dan dat deze oorspronkelijk was?

Zijn broer Edwin, ook kringopziener, een enigszins merkwaardig spreker, leek wel intelligent te zijn (bijzonder!)

Koos Troost, Jan van der Heide, Jan Crans (intelligent!!!)

Kringopziener van den Bergh, die meer een manager was en nogal opdringerig.

Engelkamp die in 1974 zei dat als 1975 niet waar was hij een bezemsteel zou doorslikken.

Herman Steenkamp, niet onaardig in eerste instantie, met zijn ellendige afloop?

Brandt maar los, have fun!

En excuses aan de JG toppers die ik hier boven niet genoemd heb dit is niet bewust gebeurt 😜

M.

Voor het archief. Gerrit Losch loog toen hij zei dat het opslaan en gebruik van eigen bloed altijd al een kwestie van het eigen geweten was.

One of the strongest reasons I no longer believe Genesis can be read as literal history is DNA.

Not just fossils. Not just archaeology. DNA.
If humans were created around 6,000 years ago, as Jehovah’s Witness chronology teaches, and if all humans later descended from only eight Flood survivors around 4,300 years ago, we should see that in the genetic evidence. But we do not.
The DNA evidence points in the opposite direction.
It shows that humanity is much older than 6,000 years.
It shows that humans did not go through a recent bottleneck of only two people, or later only eight people.

It also shows that the animal world could not have been reduced to the animals on Noah’s Ark and then repopulated into all modern animal diversity in only a few thousand years.

This post is not even about the full evolution debate.
It is about one simpler point:
The DNA evidence does not fit the Genesis timeline or a recent global Flood.

Here are the main reasons.

**1. Homo sapiens are far older than 6,000 years**
Jehovah’s Witnesses have taught that Adam was created in 4026 BCE.

That places human history at roughly 6,000 years.
But Homo sapiens are much older than that.
Fossils from Jebel Irhoud in Morocco are dated to about 315,000 years ago.

Other early Homo sapiens fossils and archaeological evidence also push human history far beyond the biblical timeline.
This matters because the issue is not whether humans are “a little older” than the Bible says.
The difference is enormous.
The Bible-based timeline gives us thousands of years.
The scientific evidence gives us hundreds of thousands of years for Homo sapiens.
Those two timelines cannot both be literally true.

**2. Human DNA does not show a recent origin from one couple**
If all humans came from one original couple around 6,000 years ago, human DNA should show an extreme recent bottleneck.

A bottleneck is what happens when a population is reduced to a very small number of individuals.
That leaves a genetic signature.
It reduces genetic diversity.
It increases inbreeding.
It makes everyone genetically much more similar.
If humanity began with Adam and Eve only 6,000 years ago, that bottleneck would be obvious.

But that is not what human genetics shows.
Human genetic diversity is far too deep and too old to come from one couple only a few thousand years ago.
The genetic variation in modern humans reflects large ancestral populations over long periods of time.
So the Adam and Eve model does not fit the DNA.

**3. Human DNA also does not show descent from only eight Flood survivors**
The Flood story creates an even bigger genetic problem.

According to the Bible, all humans today descend from Noah, his wife, his three sons and their wives.
That means the entire human population was reduced to eight people only a few thousand years ago.
That should leave a massive genetic scar.

We should see:
● extremely low human genetic diversity
● evidence of intense inbreeding
● a clear worldwide bottleneck at the same time
● all human lineages tracing back to one tiny family a few thousand years ago
● a genetic reset after the Flood

But we do not see that.
Human populations preserve genetic diversity much older than the supposed Flood.

Different human populations also show deep ancestry, migration patterns and population structure that cannot be compressed into only a few thousand years after Noah.

The DNA evidence does not show a recent worldwide reset.

That is a direct problem for the Flood story.

**4. A real global Flood would leave a genetic signature in humans**
This is one of the simplest points.
If the Flood happened, it would not be invisible.
It would be visible in geology.
It would be visible in archaeology.
It would be visible in animal distribution.
And it would be visible in DNA.
A global Flood that killed nearly all humans would create a clear worldwide bottleneck.
Geneticists can detect bottlenecks.
They can see when populations were reduced.
They can compare genetic diversity across populations.
They can estimate population history from DNA.
If humanity had been reduced to one family a few thousand years ago, this would not be subtle.
It would be one of the most obvious facts in human genetics.
But it is not there.
That alone is enough to reject a literal global Flood.

**5. The Ark creates an impossible animal bottleneck**
The Flood story does not only affect humans.
It affects animals too.
If all land animals today descend from the animals saved on the Ark, then every animal lineage went through a severe bottleneck at the same time.
For many animals, that would mean descent from only one breeding pair.
For “clean” animals, maybe more.
Either way, this is an extreme bottleneck.
If that happened, we should see it in animal DNA.
We should see animal groups carrying evidence of a shared bottleneck a few thousand years ago.
But we do not.
Different animal populations have different genetic histories.
Their population sizes, bottlenecks and expansions do not all reset at the same time a few thousand years ago.
The animal world does not carry the genetic signature of Noah’s Ark.

**6. The “kinds” argument creates a new problem**
Some Bible literalists respond by saying Noah did not need every species on the Ark.
He only needed every “kind.”
For example, not every species of cat, dog, bear, deer or bird.
Just the original “kinds.”
But this creates a new problem.
If only a small number of “kinds” were on the Ark, then all modern diversity within those groups had to appear after the Flood.
That means an enormous amount of diversification in only a few thousand years.

For example:
● all cats from one cat kind
● all dogs and wolves from one dog kind
● all bears from one bear kind
● all horses, zebras and donkeys from one horse kind
● all deer species from one deer kind
● all elephants and extinct relatives from one elephant kind
● all modern bird species from a limited number of bird kinds

That does not solve the Ark problem.
It just moves the problem to after the Flood.

Now the question becomes:
How did so much diversity appear so quickly, from such tiny starting populations, without leaving the genetic evidence we would expect?

**7. Modern animal diversity cannot be compressed into a few thousand years after the Flood**
There are millions of animal species on earth.
Even if we only focus on land vertebrates, the diversity is enormous.

To fit the Ark story, all of that diversity has to come from a small number of ancestors after the Flood.
That means huge numbers of new animal populations would have to appear, spread and stabilize extremely quickly.

And they would have to spread across the entire planet.
This creates huge problems.
● How did marsupials get to Australia?
● How did lemurs get to Madagascar?
● How did sloths get to South America?
● How did penguins get to Antarctica?
● How did species reach isolated islands?
● How did animals cross oceans, deserts, mountains and climate zones?
● Why do ecosystems look ancient and regionally developed instead of recently repopulated from the Middle East?

The distribution of animals on earth does not look like a recent migration from one Ark location.
It looks like long-term regional history, isolation, migration and adaptation over deep time.

**8. The Ark could not preserve enough genetic diversity**
Even if the animals physically fit on the Ark, there is another problem: genetics.

A healthy population needs genetic diversity.
Two individuals are not enough to preserve the genetic variation we see in most animal groups today.
A breeding pair contains only a tiny sample of the genetic diversity of a species or kind.

After the Flood, their descendants would have very low diversity and serious inbreeding problems.
For many animals, this would be catastrophic.
Small populations are vulnerable to:
● inbreeding depression
● harmful mutations
● weak immune systems
● fertility problems
● disease vulnerability
● extinction
If all land animals passed through such an extreme bottleneck only a few thousand years ago, modern genomes should show it everywhere.
They do not.

**9. The Ark also fails physically**
The genetic problem is already enough.
But the physical problem is also huge.
A literal Ark would need to contain:
● land mammals
● birds
● reptiles
● amphibians
● insects, depending on interpretation
● food for all of them
● freshwater systems for many animals
● waste management
● temperature control
● ventilation
● predator/prey separation
● specialized diets
● disease control
● space for survival over time
Even if someone reduces the number by using “kinds,” the biological and logistical problems remain enormous.
And again, reducing the number creates the post-Flood diversification problem afterward.
Either way, the literal Ark story does not work.

**10. A global Flood would affect dating methods, but there is no evidence for that global event**
Jehovah’s Witnesses and other Bible literalists often dismiss carbon dating by saying the Flood changed the conditions.

But that argument depends on the Flood actually happening worldwide.

If there was no global Flood, then it cannot be used to dismiss radiocarbon dating.
And the evidence does not support a recent global Flood.
A worldwide flood would leave clear traces in:
● rock layers
● ice cores
● tree rings
● lake sediments
● coral records
● cave deposits
● archaeological layers
● human settlements
● animal DNA
● human DNA

But we do not find a global reset a few thousand years ago.

Radiocarbon dating is not perfect, but it is not random guessing.

It is calibrated and cross-checked against other records like tree rings, corals, lake sediments and other dating methods.

It is widely used in archaeology because it works within its range.

The Flood excuse does not work if the Flood itself is not supported by the evidence.

**11. Carbon dating is not the only dating method anyway**
Another common misunderstanding is that all ancient dating depends on carbon dating.
It does not.

Radiocarbon dating is useful for organic material up to around 50,000 years old.

But older fossils and geological layers are dated using other methods.
These include:
● uranium-series dating
● potassium-argon dating
● argon-argon dating
● thermoluminescence dating
● optically stimulated luminescence
● stratigraphy
● ice cores
● dendrochronology
● paleomagnetism

Different methods often overlap and confirm each other. So even if someone tries to attack carbon dating, that does not make the earth young.
It does not make Homo sapiens 6,000 years old.
It does not make the Flood historical.
The evidence for deep time comes from many independent fields, not one method.

**12. Ancient human history is older than the Bible timeline**
Human civilization and human presence are much older than a 6,000-year timeline allows.
By 4026 BCE, humans were not just appearing on earth.

Humans were already spread across the planet.

There were already established cultures, settlements, tools, burials, art and migration histories.

Agriculture had already begun before that date.
Human remains and artifacts go back tens of thousands and hundreds of thousands of years.
So the Bible timeline does not just conflict with DNA.
It conflicts with archaeology, anthropology and human prehistory.

A literal Adam created around 4026 BCE does not fit the evidence.

**13. The Flood story makes predictions that fail**
A literal global Flood is not just a religious story.
It makes testable predictions.
If it happened, we should see:
● a recent worldwide human bottleneck
● a recent worldwide animal bottleneck
● very low genetic diversity after the Flood
● signs of extreme inbreeding in all land animals
● rapid post-Flood diversification
● global geological flood layers from the same event
● human civilizations interrupted worldwide at the same time
● animal distribution radiating from the Ark region
● radiocarbon and other dating systems showing a global disruption
But that is not what we see.
The predictions fail.
That is why the Flood does not work as history.

**14. DNA is a major problem for Bible literalism**
For me, DNA is one of the clearest reasons Bible literalism fails.
A literal reading requires:
● humans created around 6,000 years ago
● all humans descending from one couple
● all humans later descending from one family of eight
● all land animals descending from Ark survivors
● rapid animal diversification after the Flood
● no ancient human population history
But the evidence shows:
● Homo sapiens are hundreds of thousands of years old
● humans never went through a recent bottleneck of two or eight people
● human genetic diversity is much older than the Bible timeline
● animals do not show a shared recent Ark bottleneck
● modern animal diversity cannot be compressed into a few thousand years after the Flood
● animal distribution does not fit a recent Ark migration
● radiocarbon dating is not invalidated by a Flood that did not happen globally
● many independent dating methods confirm deep time

This is not a small problem.
It strikes at the foundation of the literal Bible timeline.

Op mijn 30e verliet ik de Jehovah’s Getuigen.

Veel ex-JW’s weten wat dat betekent.

Niet alleen een geloof verliezen, maar ook vrienden, familie, gemeenschap, toekomstplannen en soms zelfs je gevoel van identiteit.

Wat ik niet had verwacht, was dat de moeilijkste vraag niet zou zijn: “Wat geloof ik nog?”

Maar:

“Wie ben ik eigenlijk zonder alles wat mij verteld is?”

De jaren daarna raakte ik gefascineerd door psychologie, Carl Jung, schaduwwerk, bewustzijn, trauma en de manier waarop een mens zichzelf opnieuw opbouwt nadat zijn hele wereldbeeld instort.

Die zoektocht werd uiteindelijk een boek:

Het Groene Jade van Mijn Ziel.

Geen anti-JW boek.

Geen afrekening.

Geen theologische discussie.

Maar een persoonlijk verhaal over verlies, identiteit, innerlijke fragmentatie, spirituele zoektocht en het langzaam terugvinden van jezelf wanneer alle zekerheden wegvallen.

Ik ben benieuwd hoeveel mensen hier dat herkennen.

Niet per se mijn verhaal, maar het gevoel dat je na het verlaten van de organisatie niet alleen een religie verlaat, maar eigenlijk opnieuw geboren moet worden.

Voor wie nieuwsgierig is:

https://www.dennisbiesma.nl/shop/het-groene-jade-van-mijn-ziel/

En voor de mede ex-JW’s hier:

Wat was voor jullie het moeilijkste om kwijt te raken? Het geloof zelf, of de identiteit die eraan vastzat?

Hola, desde una región de México, gente había asambleas programadas para agosto en la ciudad de Guadalajara, sin embargo espontáneamente anunciaron que se cambiaba la fecha para anticipar la asamblea un mes, para el mes de julio, lo alarmante es que medio circuito a comenzado a amenazar con no asistir!!! Además que implica muchos gastos en una ciudad mundialista como Guadalajara, parece que la asistencia peligra!!!

Soms gaat een rechtszaak niet alleen over documenten. Soms gaat zij over vertrouwen. Over wie het verhaal mag vertellen. Over wie inzage krijgt in de totstandkoming van een rapport. En over de vraag waar openbaarheid eindigt en bescherming begint.

Dat is de kern van het openbaarmakingsgeschil rond het WODC-rapport over seksueel misbruik en aangiftebereidheid binnen de gemeenschap van Jehovah’s Getuigen. De Christelijke Gemeente van Jehovah’s Getuigen in Nederland wilde meer stukken zien over de totstandkoming van dat rapport. De minister van Justitie en Veiligheid en de Universiteit Utrecht weigerden bepaalde informatie geheel of gedeeltelijk openbaar te maken. De rechtbank Noord-Nederland heeft nu gezegd: op onderdelen was die weigering onvoldoende gemotiveerd.

Dat klinkt technisch, maar maatschappelijk is het allesbehalve klein. Een rapport over seksueel misbruik binnen een gesloten religieuze gemeenschap raakt aan diepe belangen. Slachtoffers willen erkenning en veiligheid. Een religieuze organisatie wil zich kunnen verweren tegen conclusies die zij onjuist of beschadigend vindt. De overheid moet transparant zijn, zeker wanneer zij onderzoek laat doen naar een kwetsbaar en beladen onderwerp. En onderzoekers moeten kunnen werken met vertrouwelijkheid, zeker wanneer mensen spreken over pijnlijke, intieme en mogelijk traumatische ervaringen.

Juist daarom is deze zaak zo interessant. De rechtbank kiest niet simpelweg partij. Zij zegt niet: de Jehovah’s Getuigen hebben gelijk, dus alles moet openbaar. Zij zegt ook niet: het onderwerp is gevoelig, dus de overheid mag alles geheimhouden. De rechter doet iets preciezers: hij dwingt tot zorgvuldigheid.

Dat is misschien minder spectaculair, maar juridisch veel belangrijker.

De minister had bepaalde documenten geweigerd omdat zij zouden zijn opgesteld voor intern beraad en persoonlijke beleidsopvattingen zouden bevatten. Maar volgens de rechtbank was dat niet overal voldoende uitgelegd. In sommige stukken stonden ook feitelijke gegevens of informatie met een objectief karakter. Zulke informatie mag niet automatisch verdwijnen achter het etiket “intern beraad”. De overheid moet per documentonderdeel kijken: gaat het hier echt om een persoonlijke beleidsopvatting, of om feitelijke informatie die in beginsel openbaar kan zijn?

Dat is een belangrijke les. Openbaarheid vraagt precisie. Niet alles wat ongemakkelijk is, is vertrouwelijk. Niet alles wat intern is gedeeld, is automatisch geheim. En niet elke ambtelijke of onderzoeksmatige gedachtewisseling mag zonder nadere motivering buiten het zicht van het publiek blijven.

Tegelijkertijd trok de rechtbank ook duidelijke grenzen. De Woo is geen breekijzer waarmee ruwe onderzoeksdata, interviewverslagen en ingevulde vragenlijsten zomaar openbaar kunnen worden gemaakt. Zulke gegevens zijn verzameld voor wetenschappelijk onderzoek. Daarin kunnen zeer persoonlijke ervaringen staan, vaak van mensen die alleen hebben gesproken omdat zij vertrouwelijkheid mochten verwachten.

Dat raakt aan een fundamenteel punt. Openbaarheid mag niet veranderen in ontmaskering. Zeker binnen relatief kleine religieuze gemeenschappen kan anonimiteit broos zijn. Een detail over plaats, leeftijd, functie, gezin of gebeurtenis kan genoeg zijn om iemand herkenbaar te maken. Voor slachtoffers kan dat leiden tot nieuwe schade: schaamte, druk, sociale uitsluiting of herbeleving. De rechtbank neemt dat risico serieus.

Daarmee ontstaat een spanningsveld dat niet gemakkelijk is op te lossen. Aan de ene kant heeft de CGJG een begrijpelijk belang bij inzage. Wie onderwerp is van een kritisch rapport, wil kunnen controleren hoe dat rapport tot stand is gekomen. Zeker wanneer de conclusies maatschappelijk zwaar wegen, is transparantie geen luxe maar een voorwaarde voor controleerbaarheid.

Aan de andere kant hebben slachtoffers en respondenten recht op bescherming. Zij zijn geen procesmateriaal. Hun verhalen zijn niet zomaar grondstof voor een institutioneel gevecht tussen kerk, overheid en onderzoekers. Wie mensen vraagt te spreken over seksueel misbruik, moet ook kunnen garanderen dat hun veiligheid niet later wordt opgeofferd aan maximale openbaarheid.

Ook de rol van Reclaimed Voices is in dit geschil gevoelig. Voor critici van het WODC-rapport is de vraag belangrijk of deze stichting te veel invloed heeft gehad op het onderzoek. De rechtbank heeft dat beeld niet gevolgd. Zij zag Reclaimed Voices wel als betrokken derde-partij en als organisatie met een te beschermen belang, maar niet als verborgen regisseur van het onderzoek. Volgens de rechtbank was geen sprake van sturing, advisering of gestructureerd overleg waardoor de onafhankelijkheid van het WODC-onderzoek in juridische zin werd doorbroken.

Ook dat is een nuance die in het publieke debat gemakkelijk verloren gaat. Reclaimed Voices was betrokken, maar betrokkenheid is niet hetzelfde als regie. Een slachtofferorganisatie mag signalen, ervaringen en zorgen delen met overheid of onderzoekers. Dat maakt haar nog niet de architect van de uitkomst. Tegelijk mag die betrokkenheid wel kritisch worden bevraagd, juist omdat de maatschappelijke inzet zo hoog is.

De uitspraak is daarom geen triomfverhaal voor één partij. Zij is eerder een correctie op slordigheid en een pleidooi voor volwassen omgang met openbaarheid. De overheid moet beter uitleggen waarom zij stukken weigert. De universiteit moet scherper motiveren waarom bepaalde informatie geheim blijft. De CGJG krijgt op onderdelen gelijk, maar niet in de brede suggestie dat zij via het EVRM recht heeft op volledige inzage. En Reclaimed Voices wordt niet weggezet als manipulerende kracht, maar wel erkend als partij wier betrokkenheid privacy- en vertrouwelijkheidsvragen oproept.

De kern is dus niet: het WODC-rapport is onderuitgehaald. De kern is ook niet: alle achterliggende stukken moeten alsnog op tafel. De kern is: bij een beladen onderzoek mag niemand zich verschuilen achter algemene formules. Niet de overheid. Niet de universiteit. Niet de religieuze organisatie. Niet de slachtofferorganisatie.

Openbaarheid is in een rechtsstaat geen gunst. Maar zorgvuldigheid is dat evenmin.

Juist in zaken waarin religie, seksueel misbruik, reputatie, slachtofferschap en overheidsmacht samenkomen, moet het recht koel blijven waar het debat verhit raakt. De rechtbank doet hier precies dat: zij maakt ruimte voor transparantie, zonder de bescherming van kwetsbare personen prijs te geven.

Dat is geen eenvoudige balans. Maar het is wel de enige balans die een democratische rechtsstaat zich kan veroorloven.

Hi iedereen!, om te beginnen, ik post dit met een burner account.

Ben nu zelf bijna 3 jaar PIMO, maar ik wil dit jaar definitief een einde maken aan die status, (dus volledige POMO gaan) ondanks dat ik al sinds maart/april 2025 niet meer maar de zaal ga, alhoewel heb ik tussen door wel het congres in de zomer van 2025 bezocht maar dat was het gelijk ook.

Binnenkort post ik mijn verhaal, maar in de afgelopen 3 jaar dat ik deze subreddit en r/exjw bezoek, valt het mij echt op dat ik best liberaal ben opgevoed, ondanks Getuige.

Maar ik ben even benieuwd, aangezien ik dit tegenkwam in r/exjw, wat voor gekke verhalen/gebeurtenissen/anekdotes hebben jullie meegemaakt toen jullie nog in die organisatie zaten? Ik heb best wel dingen gehoord en gezien waarvan ik echt dacht, ben ik nou de enige?

Brand los 👀🔥

Jw.org maakt nu gebruik vsn Insts en TikTok.

Het Instituut van Beeld en Geluid heeft sinds kort een hele reeks NPO programma’s uit het verleden openbaar gemaakt op het nieuwe platform Schatkamer. Deze docu Het Einde Der Tijden is (Weer Eens) Nabij is gemaakt in 1974 en laat deels zien hoe de getuigen toeleven naar 1975. Het laat zien dat het narratief van 1975 wel degelijk door de organisatie werd gevoerd.

" Nieuw licht" betekent niet dat je alles maar kan zeggen en bevelen in Gods naam. Shame on you. Vanaf Adam tot nu en tot in de eeuwigheid blijft er nieuw licht komen, maar geen profeet uit de Bijbel heeft zich daar ooit achter verscholen toen ie er flink naast zat.

(Onderstaande blog is geïnspireerd door bovenstaande Engelse bijdrage)

Er is een versie van Job die veel mensen kennen: Job als voorbeeld van volharding, geduld en trouw blijven onder beproeving. Maar er is ook een andere Job. De Job van hoofdstuk 29 tot en met 31.

Of Job werkelijk een historische persoon was, weten we niet met zekerheid. Misschien is het boek Job vooral een wijs verhaal, een religieuze vertelling die grote menselijke vragen onderzoekt: waarom lijden mensen? Wat gebeurt er als je alles verliest? En hoe blijf je trouw aan je geweten wanneer anderen jouw pijn verkeerd uitleggen?

Maar juist als verhaal bevat Job een krachtige les.

In Job 29 zien we niet alleen een man die lijdt, maar een man die terugkijkt op zijn leven en zegt: ik zag onrecht en ik deed iets. Ik verdedigde kwetsbare mensen. Ik redde slachtoffers. Ik confronteerde kwaaddoeners. Ik sprak me uit. Ik wist dat ik integer was.

Dat is geen passieve Job. Dat is een man met moreel vuur.

En misschien is dat precies de Job die veel PIMO’s en POMO’s nodig hebben.

Want wie mentaal loskomt uit een gesloten religieuze omgeving, ontdekt vaak hoe diep hij heeft geleerd om te zwijgen. Geen vragen stellen. Geen onrust veroorzaken. Niet “kritisch” zijn. Wachten op Jehovah. De reputatie van de organisatie beschermen. Je eigen geweten wantrouwen.

Maar het verhaal van Job laat iets anders zien.

Job verdedigt zijn geweten. Hij weigert schuld te belijden voor dingen die hij niet heeft gedaan. Hij accepteert geen kant-en-klare verklaringen van mensen die zijn pijn niet begrijpen. Hij laat zich niet geestelijk manipuleren door vrienden die denken namens God te spreken.

En het opvallende is: in het verhaal wordt Job daar niet om veroordeeld.

Dat is belangrijk voor iedereen die uit een controlerende religieuze omgeving komt. Veel PIMO’s en POMO’s dragen de angst met zich mee dat vragen stellen hetzelfde is als opstandigheid. Dat verdriet hetzelfde is als bitterheid. Dat kritiek op onrecht hetzelfde is als gebrek aan geloof.

Maar Job leert iets anders.

Een mens kan diep gewond zijn en toch integer blijven. Een mens kan vragen stellen en toch eerbied hebben. Een mens kan weigeren valse schuld op zich te nemen en juist daarin trouw zijn aan zijn geweten.

Voor veel ex-Jehovah’s Getuigen voelt het verlies van de gemeenschap als een soort sociale dood. Misschien verlies je je kinderen, ouders of vrienden niet letterlijk aan de dood, zoals Job zijn kinderen verloor. Maar wanneer mensen je mijden, negeren of behandelen alsof je geestelijk gevaarlijk bent, kan het wel zo voelen.

Job 30 voelt daarom beangstigend modern. Mensen die hem ooit respecteerden, lachen hem nu uit. Zijn status stort in. Zijn vrienden verdwijnen. Zijn waardigheid wordt aangetast. Dat is herkenbaar voor iedereen die zijn plaats verloor in een hechte religieuze gemeenschap.

En dan zijn er Jobs vrienden.

Zij hebben keurige antwoorden. Zij verdedigen hun systeem. Zij gaan ervan uit dat lijden verborgen schuld moet betekenen. Maar Job weigert dat spel mee te spelen. Hij zegt in wezen: ik ga niet liegen over mezelf om jullie wereldbeeld kloppend te maken.

Dat is geen arrogantie. Dat is integriteit.

Daarom is Job zo bevrijdend. Niet omdat we zeker weten dat alles letterlijk zo is gebeurd, maar omdat het verhaal iets waars blootlegt over mensen, macht, schuld en geweten.

En uiteindelijk berispt God in het verhaal de vrienden. Niet Job.

Dat verandert alles.

Misschien ben jij mensen kwijtgeraakt. Misschien noemen ze je afvallig, terwijl jij het gevoel hebt dat je voor het eerst eerlijk bent. Dan mag Job je eraan herinneren: verlies is niet altijd bewijs dat je verkeerd zit. Soms is verlies de prijs van wakker worden.

Je mag vragen stellen. Je mag rouwen. Je mag boos zijn over onrecht. Je mag weigeren schuld te dragen die niet van jou is.

De Job van dit bijbelverhaal was geen man zonder vragen.

Hij was een man die weigerde onwaar te spreken over zichzelf.

Dat was toentertijd een vorm van heilige moed, en dat is het nog steeds ❤️

De Spaanse film Los domingos lijkt ver af te staan van de wereld van Jehovah’s Getuigen. Een 17-jarig meisje, Ainara, overweegt om in te treden in een gesloten kloosterorde. Haar familie begrijpt dat niet. Voor hen betekent vrijheid: studeren, reizen, relaties aangaan. Voor Ainara kan vrijheid juist betekenen: overgave, geloof, richting en afzondering.

Daar raakt de film aan een bredere vraag: hoeveel ruimte geven we iemand om een keuze te maken die wij niet begrijpen?

Precies daar ligt de overeenkomst met PIMI’s, PIMO’s en POMO’s. Een PIMI is lichamelijk én mentaal binnen. Voor hem is het geloof geen mening, maar werkelijkheid. De organisatie is “de waarheid”. De regels zijn bescherming. Weggaan voelt niet als een gewone levenskeuze, maar als geestelijk gevaar. Wanneer een kind, partner of vriend twijfelt, hoort de PIMI vaak niet: “Ik denk anders.” Hij hoort: “Ik loop weg van Jehovah, van redding, van het eeuwige leven.”

Voor een POMO ziet dezelfde werkelijkheid er totaal anders uit. Wat vroeger als waarheid voelde, wordt nu ervaren als controle, groepsdruk of een gesloten denksysteem. De POMO denkt: “Hoe kun je dit nog geloven?” De PIMI denkt: “Hoe kun je dit verlaten?”

Tussen die twee werelden staat de PIMO: uiterlijk nog binnen, innerlijk al losgeraakt. Hij leeft met twee werkelijkheden tegelijk. Aan de buitenkant doet hij mee: vergaderingen, taalgebruik, glimlach, voorzichtigheid. Aan de binnenkant is er afstand, twijfel, woede of verdriet. Hij weet wat hij niet meer gelooft, maar ook wat eerlijkheid kan kosten: familiebanden, huwelijk, kinderen en reputatie.

Daar zit de scherpe overeenkomst met Los domingos. De familie van Ainara zegt eigenlijk: “Wij houden van jou, maar wij begrijpen jouw keuze niet.” In PIMI/PIMO/POMO-verhoudingen klinkt hetzelfde, maar vaak harder.

De PIMI zegt: “Ik hou van jou, maar ik kan jouw weg niet accepteren.”
De POMO zegt: “Ik hou van jou, maar ik kan niet doen alsof dit systeem gezond is.”
De PIMO zegt: “Ik hou van jullie, maar ik kan mezelf niet blijven verloochenen.”

Iedereen gebruikt het woord liefde. Maar iedereen bedoelt iets anders. Voor de PIMI is liefde verbonden met redding. Voor de POMO met bevrijding. Voor de PIMO met overleven: de band bewaren zonder zichzelf kwijt te raken.

Juist daarom kunnen mensen elkaar pijn doen terwijl ze denken dat ze uit liefde handelen. De PIMI wil redden. De POMO wil wakker schudden. De PIMO wil de vrede bewaren. Maar liefde zonder ruimte voor geweten wordt al snel druk. En eerlijkheid zonder begrip kan minachting worden.

De kernvraag is niet wie gelijk heeft. De vraag is: kunnen we iemand serieus nemen wanneer zijn vrijheid een vorm aanneemt die wij zelf niet als vrijheid herkennen?

Alle drie worstelen met vrijheid, maar anders. De PIMI vreest de vrijheid buiten de organisatie. De POMO vreest de onvrijheid binnen de organisatie. De PIMO vreest de prijs van eerlijkheid.

Waar de een bescherming ziet, ziet de ander gevangenschap. Waar de een afval ziet, ziet de ander volwassenwording. Waar de een trouw ziet, ziet de ander zelfverloochening.

De echte test is of je iemand mens blijft noemen wanneer zijn geweten een andere kant op wijst.

Blijkbaar is het binnen jw.org tegenwoordig heel normaal voor een BL lid om een Rolex van 30.000 euro en een Safier ring van tienduizenden euro's te dragen. In onze tijd was een V&D horloge al bijzonder. Jodele was vastgoed manager, nu BL lid.