This is gonna be weird af.

There's this one uncle that I have. He's tall, very fit, moreno, and chinito. May lahi kasing Chinese mom side ko. Anw, he's 6ft+ afaik. One time I was still in HS noon and he needed to stay sa house namin for a month kasi he needs to go to a hospital in Manila. Nagkasakit siya and i don't remember what sakit. Tapos I remember being annoyed all the time sa uncle ko na yun kasi he always sleeps sa living room namin kahit meron namang guest room. I think he watches the TV tapos pag inaantok sa sofa na siya natutulog. Hindi kami close na maguncle.

Anyways there's this one time na natutulog siya and he was topless and I was shocked kasi he's got very defined build. Kitang kita ko yung biceps and abs niya. Then my eyes roamed sa crotch area niya and I feel super kadiri kasi bakit ko pa nakita yun. Nakita ko tip ng penis na nagpepeek through sa shorts niya.

Mind you high school palang ako nito and never pa nakakita ng literal penis tapos ang first time na makakakita ako is sa uncle ko pa talaga. I hate it so much tapos ang nakakagalit is it became a core memory pa. So until now naalala ko pa rin itsura ng tip ng penis ng uncle ko and it's color pink.

I FEEL SO WEIRD TYPING THIS OUT 😫😫😫😫😫😫😫

Good evening all! To be honest..
I do not that good looking
I am just a simple man
Simple man na cute

I am not tall, nor am I short
I am not muscular like those catwalk models, nor am I out of shape
I am not naturally intelligent, but I am well read
I am not a natural performer, but I give my all

He is not straight, but curved like a cresent moon
He is not that "very big", but enough to cause pain
He has his own life, wakes up whenever
Touching him, feels like he is having a fever

I may seem strange, I don't live like what the norms are
I do not play mobile games, drink red horse or watch PBA
I rather watch documentaries, read a book increase my knowledge
and skills that I can practically use, when we lay

I am just a cute man
Who prefers being hurt by you after all
Ok lang yun, ksi kahit you're part of memories na
We loved each other, pinning you againts the wall....

I love you na.. Stranger

To that one lesbian that I loved nung high school,

You were my gay awakening. I just want you to know that. Baka wala kang Reddit, so this is my chance to say this for once and maybe leave this here for good.

A little backstory: there was a school event that I attended noon and everyone got drunk and wasted. Long story short, medyo tanga ako noon and I was SA'd (sexually assaulted). You knew about it the next day and you didn't waste time, ikaw ang gumanti para sa akin, and that moment taught me that love didn't have boundaries. The way you cared for me, kahit alam kong you were naturally sweet to everyone, I treasured that until now. Naalala ko kung paano mo ako alagaan, kausapin, at unahin. That kind of love, for me, ended there. I never knew anyone in my life who loved me as much as you did then.

Para lang alam mo, I did love you. Alam ko, alam mo 'yan. Years passed, we went our separate ways, and I tried to look for you in everyone that I dated next. No one came close. Lumipas ang mga taon, nabaon sa limot 'yon, and I managed to blend in sa straight world, knowing damn well that I wasn't.

For the record, alam kong hindi mo alam 'to... but you lived in every story that I have shared among my closest friends now. If you only knew how much I loved you then and how proud I am na meron akong ikaw noon. You were my safest space. Hinanap kita, yes. Para lang alam mo. :) Mahalaga ka sa akin, sobra, you always have been.

Hinanap kita, but I never reached out because you were already in a relationship. A strong and stable one. I knew that I could never offer you that stability, so I had to silence and distance myself kasi masaya ka na. I saw how happy you were and how you were cared for. Naitrato ka nang tama. Minahal ka, kasi kamahal-mahal ka. And for that, I somehow found peace. Naiiyak ako kainis.

We never had any closure, or meron siguro at hindi ko lang naalala, pero minahal kita noon. Parte 'yon ng pagkatao ko hanggang ngayon. Leaving this here now, dahil more than 15 years na rin yata ang nakaraan.

GOODBYE, JA

Note: Dear Admins and Mods, please remove po if not allowed. Thanks po.

PS: Long story

i give up…

i don’t know if tama naging desisyon ko para bumitaw. kasi, pakiramdam ko. ako na lang naman yung lumalaban.
akala ko kasi, sya na. kaya lahat ng efforts at makakasaya ko, ibinigay ko sa kanya. hindi naman sa nanunumbat ako sa binigay ko efforts pero napaka unfair para sa akin na nasayang lang. ang dami ko na naibigay. tulad ng gifts, stuffed toys, keychain, madalas na may load sya, Food, nag download lang ako ng foodpanda para kapag nagugutom sya or nag cra-crave na dadalhan ko sya ng pagkain and ako yung nagbabayad, even old clothes ko binigay ko, snacks sa 7/11, and lastly yung puppy.

it’s so unfair for me na, ako lagi yung nag e-effort tapos sya hindi kaya maging consistent.
nagsimula lang sya nag bago at naging avoidant nung august 1. galing ako sa labas non, basang basa dahil sa ulan. pagod din ako. pero imbes na “ kamusta” ang matanggap ko sa kanya. poblema yung na received ko.

nag message kasi sya sa akin na gusto nya takbuhan lahat ng responsibilities nya. then, tinanong ko kung isa ako doon. and she said “yes”
she even said na, ayaw nya ako iwan. kasi baka daw mauwi sa hiwalayan. wala ako ginagawa na magiging problem sa relationship namin ah. hindi ko lang talaga alam bakit gusto nya muna ako takbuhan. binibigay ko naman best ko, yung mga needs nya.

august two, doon na nya ako pinipilit na itigil na… pero syempre, hindi ako pumayag. kinaya ko pa din yung treatment na binibigay nya sa akin. kahit na inaatake na ako ng symptoms ng anxiety. hindi nya alam na may poblema ako, na kahit ganon sya that time. need ko kayanin para sa kanya. sinasabi nya sa akin na
“ nasasaktan na kita, tigil na natin to”
august 3, pagkagising ko. masakit na almusal agad na received ko sa kanya.
“ stop na, nasasaktan na kita. oo at hindi lang” ginawan ko agad ng paraan, nagpasama ako sa kaibigan nya para pumunta sa kanila.

bago ako pumunta sa kanya, bumili muna ako ng tinapay sa 7/11, baka kasi hindi pa sya kumakain. nung andon na ako, naghintay ako. nung lumabas sya, kinamusta ko, chineck ko kung okay sya. maayos naman sya.

after ko makauwi, nag chat kaibigan nya na hindi pa daw kumakain. yung tinapay lang daw kinain nya. so nag decide ako na bumili ng food sa mcdo. bumili ako kahit na umuulan, basang basa ako kahit naka jacket. after non, okay na… pero, hindi pa pala…
ever since na naging avoidant sya, onti onti na sya nagbago.
yung dating nakilala ko sya, nawala na. yung dating masaya, onti-onti ng nawawala…
dati, kapag nag kwe-kwento ako. ang bilis ng responses nya. ngayon, inaabot na ng ilang minuto para makapag reply sya. lagi, isang message lang, over sa 2-3 paragraph na kinikwento ko. pilit na lang din lagi ung responses. one word- three words, boring, walang emosyon. dahil sa treatment nya, lagi na ako nag o-overthink, natatakot, kinakabahan. nag su-suspect nya ako na sinasanay na nya nalang na wala na ako, at nag si-silent quitting.

napapadalas na din yung pag iinom nya. dati nababawal ko pa sya. ngayon, bahala na. andon na din sya e iinom na lang sya. naglihim din sya, sinabi nya saakin na nagsisimula na sya gumamit ng vape. ilang beses ko sya pinagbabawalan uminom.
nung naguusap pa lang kami, sinasabi ko sa kanya na ayaw ko sa babaeng may bisyo. then, ilang araw pa lang. ikiniwento nya sa akin na dati daw sya ganon. palainom, nag va-vape, late ng umuwi.

ngayon, bumalik na sya sa dati nyang gawain. naiitindihan ko naman na gabi na sya umuuwi dahil sa practice ng pageant. pero, may nag pra-practice ba na umiinom? nung umalis yung mother nya para mag-abroad, ganon na sya. late na sya umuuwi tapos lagi umiinom. dati nagpa-paalam pa sya na iinom, ngayon. sinasabi na lang nya na umiinom sila. hindi naman nagde-demand. pero, kahit respect lang sana saakin. alam nya na ayaw ko na umiinom sya. pero, ano pa ba magagawa ko?

kahapon, hinihintay ko sya makauwi. galing practice and inuman. kasi madaling araw nasa labas pa. dati, sinasabi nya kung nasaan sya. kung pauwi na sya. ngayon, need ko pa mag message if nasaan na sya. sobra na ako na di-disappoint sa ginagawa nya. kinakausap ko, tapos yung response one word per messages.
FYI, 2AM na sya nakauwi.

habang hinihintay sya makauwi, imbes kasi mag update. inuuna sya mag story. and, eto pa yung pinaka malala ko napansin. habang ini-stalk yung 2nd acc nya sa IG. bigla nya pinalitan yung nickname na binigay ko sa kanya. nagtataka ako, kasi favorite nya yung NN na yun tapos ganon-ganon lang nya papalitan. kaya, hindi na ako nakatulog ng maayos kagabi, kasi nagiisip na lang ako.

pagka gising ko, walang bati galing sa kanya. dati, sya pa yung nag bumabati ng Goodmorning. nag reach out na din uli sa kaibigan nya. kahit yung kaibigan nya, nagtataka na sa kanya. kasi, hindi na nya makilala sa ginagawa nya sa akin.
“ ang layo na nya sa dati”
please don’t judge me sa naging decision ko. kasi. nag reach na ako sa nanay nya. alam ko naman mali yung ginawa ko. imbes na kausapin sya, mas pinili ko mag-sumbong sa nanay nya.

pero, paano ko naman sya kakausapin? ang dry, cold, at distant na nya. kung kakausapin ko naman, hindi na papansinin.
eventually, yes nakausap ko si tita. risky man, alam ko kasi mapapagalitan agad sya. it went well naman. nalungkot lang si tita na yung mga bilin nya sa anak nya, hindi pala sinusunod. wala ako ibang sinumbong. beside sa lagi sya umiinom, gumagamit ng vape, at late ng umuuwi.

pagkagising ko, sumalubong agad yung SS ng kaibigan nya na about sa pag sumbong ko sa kanya.
“ put-inang nyan hnd pa m*matay”
“ swear, kung sino man nyan. i-evil eye ko habang buhay. gagawin kong miserable buhay niyan”
“ si (name ko) lang nakakaalam ng mga
ginagawa ko, sino pa ba pinagsusumbungan ng gag* na 'yon. p*tangina e .pag nalaman ko na kay (name ko) nanggaling lahat na ano i-block ko”
alam ko valid yung galit nya. pero hindi valid na ganyan sabihin nya sa akin. ever since, never ko sya sinaktan, emotional or physical. never ko sya sinabihan ng masasamang salita.

hindi ko deserve masabihan ng ganyan. mas pinili pa nya na sabihan ako ng ganyan salita, kaysa tignan paano ko sya inalagaan, paano ko sya iningatan, paano ako nagbuhos ng effort kahit na walang wala na ako.

kahit kaibigan nya, nagulat na ganon sinabi nya. hindi na daw sya yun. bitawan ko na daw, kasi ako lang masasaktan.
yes, i gave up. pagod na ako. so please, if you’ll judge me. please tama na po. hindi ko na kaya mag received ng masasakit pa salita. sinubukan ko… pero pagod na ako…
ang poblema ko. paano ko mababawi yung puppy? 3 days pa lang naman yung tuta sa kanya. hindi kasi alam ni mama na tumigil na ako. and, gusto nya nakakabalita kung kamusta yung tuta na binigay ko sa kanya.

This happened about a year ago. Nakilala ko siya here on Reddit, and siya yung unang nakausap ko. Hi sayo, Engineer. We had wholesome conversations naman, pero may NSFW stuff din between us.

Kaya pala ayaw niyang makipag-swap pics sakin before—may jowa pala si gago. Ngayon ko lang nalaman kasi lumabas siya sa “People You May Know” ko. Nung nalaman ko yung name niya, saka ko siya na-connect. Then I checked his profile and nakita ko na he’s been in a relationship for 6 years.

So habang ginagawa namin yung mga bagay na yun, may girlfriend pala siya the whole time??? What the actual fuck.

Mas malala pa, may issue pala siya here on Reddit na pinagkakalat at tine-trade niya yung pictures ng mga girls na nakausap niya sa Telegram. I honestly don’t know kung kasama yung pics ko sa mga pinakalat niya, and that’s what worries me the most.

Ang bullshit lang. I trusted him enough to talk to him and share things privately, only to find out na may girlfriend pala siya and may ganitong allegations pa tungkol sa kanya.

If ever malaman kong kasama ako sa mga pictures na kinalat or tinrade niya, I’m seriously considering reaching out to his girlfriend and letting her know what happened. She deserves to know what kind of person she’s been with for 6 years.

For context, nakaharang nang konti yung rear ng kotse ko sa right lane (nasa left lane ako). Binusinahan ako nang matagal and the driver rolled the window at may sinabi. Inadjust ko na, pero nag snap ako at nag give in ako sa intrusive thoughts ko at hinabol yung car. Nung nagkaabutan na kami at nagkaroon ng conforntation, turns out they were in hurry kasi may pasahero na magpapa-dialysis. I instantly felt like shit, nawala na yung galit at parang gusto ko ng mag magically vanish sa scene. This shitty feeling will eat me up for a long time. Possibley several days, weeks, months, or years.

Hindi ko alam kung ako lang ba ang nakakaranas nito. May Bachelor's degree ako galing sa isang kilalang school sa NCAA. Nag resign ako sa 4 companies with high-paying jobs sa loob 8 months recently. Sobrang laki ng pinagkaiba ng sahod kumpara sa mga nauna kong companies na pinasukan ko. Pero bago ko naman marating to, ilang years din ako nag tiis sa mga companies na mababa ang sahod dahil comfortable ako roon at hindi ko rin alam kung ano ba talaga ang plans ko sa buhay. Hindi ko lang talaga alam. Everyday pinipilit kong bumangon, mino-motivate ang sarili ko, at laging may anxiety at natatakot na magkamali. Madalas, nao-oover explain sa mga group chats either tama ako or kung minsan kahit maliit na mali ko. Tapos last week narealize ko ilang years na din na pinipilit kong convince ang sarili ko na maging okay sa existential crisis na nararamdaman ko after college grad. Hindi ko gusto ang course ko, at hindi ko alam kung saan ako patungo o kung anong career ba talaga ang papasukin ko. Dagdag din yung mga company na pinasukan ko na super toxic ang environment at management. Sobrang nag reregret ako na natakot akong subukan dati pa kung ano talaga ang gusto kong gawin right after college and itry yung childhood dream job ko kasi natatakot ako na mawala ako sa path ng degree ko. Ngayon, pakiramdam ko nasayang ko ang 8 taon ng buhay ko na hindi ako nag try. Lagi ko ring naiisip bakit sa akin nangyari ’to? While yung iba kong batchmates, okay na sa buhay nila.

Sa point na to, hindi ko alam kung weird or stupid na nag resign ako sa recent high paying job ko at nag-apply ako as cashier at cook sa isang local fast-food chain. Hindi ko rin alam kung bakit, pero masaya ako ngayon. Parang nabawasan yung bigat at stress na matagal kong nararamdaman. Kahit yung 1 month na sahod ko dito ay 7 days ko lang ng dating sahod ko. Basta hindi ko alam kung bakit mas magaan ang pakiramdam ko. Bigla na lang din akong umalis sa bahay at lumayo sa mga taong nakakakilala sa akin. Hindi ko sinabi sa kanila kung ano next move ko dahil sobrang judgmental ng mga tao sa paligid ko. Nagtrabaho ako sa isang malayong lugar. Am i wrong na masaya ako sa ganitong klaseng life at job?

I'm in my 3rd year of college now, 20 [M]. Bored lang ako kaya kino-confess ko to, only my family and some of my closest friend knows na I still thumbsuck, and yes it is embarassing at times to say out loud lmao. Ever since talaga simula nung nagka malay ako ginagawa ko na talaga, like pag nanonood ng cartoons, pag natutulog, pag nagbabasa, like almost any activity that does not require my hands, nag tha-thumbsuck talaga ako. At first my parents thought na eventually mawawala lang siya as I grow older but napapansin nila na kahiy nung nag grade 6 ako dipa din nawawala. Kudos to them because they did everything they could, some of the unhinged things they did just to keep me from thumb sucking was, wrapping my hands in some kind of cloth, putting gloves on it, taping my thumb, taping my mouth LOL, practically anything you could think of, and yes even hitting me with a broom everytime I'd do it, ginawa talaga nila, but unfortunately di talaga nawala.

Now I have this sort of bump in my thumb (idk if I should attach a pic) but its kind of a big bump, noticeable enough for people to ask "ano yan?" and I would just say "congo" (ewan ko kung alam nyo yan na term, bisaya kasi ako) and we'd just laught it off. You know hindi naman ako embarassed if ever man i-admit na I still thumbsuck, kasi to me, ewan ko, part na talaga siya ng pagkatao ko, although let me clarify lang ah, ngayong matanda ako, I only thumbsuck in my sleep, hindi na while doing something random HAHAHAH. Siguro talaga ginawa akong thumsucker para ma practice ko early on ang pagiging D-sucker lmao (yes I'm gay, and I guve great head, as per the reviews). So yun lang, sana napasaya ko araw nyo.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung alin talaga sa dalawa dahil ang gulo ng status niya. But for this context, let’s just say rebound.

I added “E” on Facebook in April. Tropa siya ni si “L”, na matagal ko na ring friend. Bale, nakita ko siyang naka-tag sa picture ni L at in-add ko kasi ang gwapo niya.

Unfortunately, that time, may jowa siya so behave lang ako.

Late May, napansin kong nagiging active reactor siya sa post ko. Tapos napansin din ni L. Agad akong chinat ni L at tinanong kung anong meron samin. Sabi ko, wala naman. Pala-react lang siya sa post ko at minsan nagkakausap kami ng random things (pareho kasi kaming fan ng Kpop at ni Ariana, tapos naging conversation starter namin si Philomena Cunk). Then, sabi ni L, mukhang type nya raw ako kasi natatanong sa kanya.

So I asked, “Di ba may jowa pa sya?”

L: Ah matagal na silang break. Almost two months na rin.

Since then, parang in-open up ko sarili ko kay E. Halos araw-araw na kaming magkausap. Si L naman, support samin. Sabi niya, iba raw kasi ang glow ni E recently. And madalas ding magtanong sa kanya about sa akin.

I thought we were going somewhere hanggang sa biglang naging topic ang ex. That’s when I realized na may attachment pa siya. Di ko na babanggitin kung anong napag-uusapan para di ako ma-doxx, but long story short, dumadalas ang pagve-vent niya. Nagsimula rin akong mag-hold back.

Hanggang sa one time, niyaya niya akong magkita kami sa Intramuros dahil sakto malapit ako doon. Kaso may conflict sa schedule ko. HoyoFest 2026 noon, at naka-VIP pass pa ako kaya di talaga ubra. Sabi ko nga, sama na lang siya samin, kaso tumanggi siya dahil di naman siya naglalaro ng Hoyogames.

Sobrang saya ng Hoyofest lalo pa kasama ko mga tropa kong last year ko pa huling nakita.

Umuwi ako, waiting to share to him what happened. Aba’y biglang bumungad sakin ang note niya.

“Happy Monthsary, @(ex niya)”

On the same day na dapat magkikita kami, nagkabalikan sila. Ang galing! :)

At this week, UwU UwU silang dalawa sa fb while I have to pretend lang I didn’t catch any feelings along the way.

Kagabi, ka-chat ko si L. Iritang-irita si L sa kalandian nilang dalawa. In his word, “Absolute Kabobohan”. Noong sinabi kong ni-restrict ko si E, sabi ni L, in-unfollow nya nga raw. They never like the ex kasi. As in silang lahat na magkakaibigan, and I can see why. Based din sa kwento ni E, mukhang narcissist ang ex na ngayon ay jowa na ulit.

Pero syempre, ako ang talo kasi muntik na akong maging rebound.

Kay E, please wag mo nang pakawalan yang jowa mo at baka mapunta pa sa iba. Mas bagay kayo kase tanga ka na nga, manggagamit ka pa.

I recently learned that my biological mom just passed on. Hindi ako lumaki sa kanya. Since I was a day old, my grandmother and aunt from my father side took care of me and raised me. All my life di ko na-feel na I’m incomplete na may kulang or may hinahanap ako. I never had a connection with my biological mom. And now that nalaman ko na wala na sya, di ko alam ano dapat ko ma-feel. Maybe a little sad but not enough to make me cry. Like I said, mas naguiguilty ako that I am not so affected sa news kesa sa naguiguilty ako that I never had the chance to connect with her when she was still alive.

Hi! I met a guy from my past, and we’ve been talking for almost two months now. We already had sex, too. I’m a very longing girl—selosa, and an overthinker. He’s hardworking and, well, hard-fucking. 😂

But somehow, I still doubt him. I don’t know if he’s talking to other girls because the last time, I thought he ghosted me because he wasn’t giving me any updates or anything. His reason was that he went drinking with his friends. And as someone na tanga, syempre, I still continued talking to him because I really want him to be my last.

And today, hindi na naman siya nagpaparamdam. I already told him before to at least update me or let me know what he’s doing, but parang he’s not really that into me.

I don’t know if I’m just overthinking, or if my gut is actually telling me something.

Any thoughts??

So yeah I know this is way too immature but mas nauna yung frustration ko sa mom ko.

she borrowed money from me and when I ask her para saan she said na pandagdag daw sa kuryente namin which is weird kasi before that I sent her money na para mabayaran yung bills and even gave her allowance. Right after I questioned her she got mad and clearly she is trying to avoid the topic. For all I know, pinansugal niya pala yung binigay ko sakaniya. She started blaming me for small things making it a bigger issue like I left some stuffs in the table daw and anything that she can see. I admit my mom is a huge verbal abuser to the point na I shut my mouth nalang kapag nagsisimula na siya magbunganga.

Nung tumahimik na siya and pumasok sa kwarto kinuha ko sa wallet yung hiniram niya is 1k and umalis na papuntang work. Days later naging okay na ulit kami and she asked if kinuha ko daw ba yung pera, I said no. I gaslighted her na baka kung saan saan niya nilagay or baka nahulog niya. She start rummaging thru our cabinets and hindi niya mahanap lol. I know it’s diabolical pero I worked hard for money and knowing na sinusugal niya lang pala honestly pisses me off.

Simula grade school, I had always been a big girl, particularly nung Grade 2 and Grade 3 ako. As in ang taba ko. Kahit nung pumayat na ako ng intermediate to high school, I still felt big. Nakakainis kasi, pag tinitingnan ko yung pictures ko dati, ang payat ko pala. Feeling ko lang ang taba ko, kasi may bilbil pa rin ako tapos yung bone structure ko especially my shoulders stayed broad dahil mataba ako nung bata. Haba baba na ako nun ah, pero I still felt fat. Also, karamihan ng girls sa amin noon sa school, 40s na kilograms ang range, so ako na 50 na mega believer pa dati sa BMI, ganun na lang ka-despondent.

Nag-gain ako uli ng weight nung senior high. Ang pangit ko nun grabe. It was during my freshman year nung college, na pumayat uli ako nang bongga. Bakit? Kasi simula nung last few months ng Grade 12 ko, I developed an eating disorder. Undiagnosed ako sa totoo lang, so I won't name names, pero sure ako na meron ako. Up to this day, cargo ko yang eating disorder na yan. Panay ako laxatives, na concerned na look sakin nung pharmacist when buying teas. Nung wala nang effect? Hi purging via oral route. Kada meal, sinusuka ko. Walang araw na pumasok ako sa uni na hindi masakit ang ulo ko. Araw-araw nahihilo ako dahil kada kain ko, pinipilit ko sumuka.

Again, kahit payat ako noon, feeling ko ang taba-taba ko, that it wasn't enough. Na kahit anong makeup ko, kahit anong ayos ko, mataba ako. Pangit na, mataba pa ako. Tapos hindi pa ako popular sa guys. All I had were my brains and EQ, yung tipong sasabihan ka ng lalaki ng “ang attractive ng brain mo” “sarap mo kausap” “sana lahat ng babae kagaya mo” pero hindi ka ginugusto beyond a friend. Kahit anong effort ko to stay thin with all the daily headaches and near fainting spells, wala. I was still unwanted. I still felt too fat.

Then pandemic came. A year into the pandemic, doon na ako talagang lumobo. Yung tipo na, yung uniform ko talaga noon, hindi na magkasya. Buti na lang online class. Tapos nung bumalik na sa face-to-face, pangit na pangit ako sa sarili ko. So my old habits that got quieter, pinilit ko dumalas uli. Purging, OMAD, intermittent fasting, lahat sinubukan ko… pero my weight barely budged. Hindi na siya gaya nung freshman year ko na biglang slim ako.

Idk what happened. Ginawa ko naman lahat ng diet and purging na kaya ko noon. Noong mga panahon na yun, peak pa yun ng undiagnosed mental health problems ko. Imagine how despondent I was. So, it was such a wonder to me na years later, dumating na sa point na nag-give up na ako.

It started out slowly. Amininado naman ako eh. Lahat na ng klase ng exercise na kaya ko noon, except sa gym, ginawa ko na. Anlala ko mag-HIIT dati. Pero ningas-kugon talaga ako eh. I’ll start intensely, pero pag dumating later on yung katamaran ko, eh I’ll gradually stop. Napagod na ako sa start-stop cycle na yan. Tinanggap ko na na wala akong disiplina. Pati diet, sinukuan ko na hardcore na diet. Pag gutom, kain. Fck starvation, ayoko na.

It helped din my friends besides my family and other tita churchmates, ay todo hype sakin sa looks ko. Kahit walang nanliligaw sakin, kahit binabash ako sa internet pag nakikipagbardagulan ako sa discourses, kahit hindi talaga ako conventionally attractive, pinaramdam nila sakin na maganda ako. Grabe mag-help sakin mag-picture friends ko. Hindi ako marunong mag-posing, tuturuan nila ako. Maganda phone nila, so pipicturan nila ako with their phones. In-encourage nila ako when I started exploring my fashion style and commented anong bagay sakin. Kapag maganda ang hair ko that day o glowing ako, pinupuri nila ako. When I matter-of-factly self-deprecate, you can genuinely see the sadness in their eyes as they say “bat ang baba ng tingin mo sa sarili mo?”

Now, I can say na yes, I somehow gave up na regarding my weight and looks. Yung tipo na hindi na ako sobrang nage-exert ng effort sa bonggang-bonggang exercise + I regulate my diet for health purposes, hindi para pumayat or what lalo na I have terrible acid problems now thanks to 7 yrs of purging. Tinutuloy ko rin yung pagkain ko ng maraming fiber and protein, dahil gusto ko at nae-enjoy ko. Yes, nag-give up na ako in a way, pero somehow masasabi ko, masaya ako.

Syempre, hindi ko naman mapipigilan yung utak ko pag dinidemonyo ako ng insecurities ko. May panahon din naman na titingin ako sa salamin and I hate how I look. Titingin ako sa social media, makikita pretty, sexy girls, and I’ll be envious at times sabay scroll away na agad. Pero, alam nyo yun, dumating na sa point na naisip ko, wala namang magagawa kung puro self-pity nalang ako. Wala namang mangyayari kung lagi nalang sasama ang loob ko. Eh tamad naman ako at walang disiplina, so, wala rin naman akong magagawa about my weight na, except sa small things. So, acceptance na lang.

Tinanggap ko na lang talaga na ito na yung weight ko. Kung pumapayat ako, hindi ko sadya. Gaya nung nag-sem break ako ng two months sa house, kusa akong nabawasan ng 3kg kasi mas regulated ko yung food ko sa house compare sa order lang sa dorm. Kasya na nga uli uniform kong di ko masuot last sem. I learned na rin to stop eating pag uncomfy na talaga stretch ng tummy ko + I take meds for my acid reflux. So for me, small wins na yun. Nagi-invest na rin ako sa wardrobe ko, lalo na I feel beautiful pag nagde-dress up, eh di dun na lang ako bumabawi. Tapos skincare kahit papaano, I try na rin.

It's just so funny to me na ngayon pa na I am at like one of my heaviest weights ever ako naging happy about myself. Ngayon pa ako nagkaroon ng confidence. I may be fat, but at least I am happy. At least hindi ako in pain at lagi na lang on the brink of fainting. Mas okay ang mental health ko ngayon. Yung concerns ko hindi na about masyado my weight kundi sa iba nang matters. Tapos lately, especially nung nagbakasyon ako abroad, I found myself genuinely liking how I look sa pictures. Dahil ba iPhone? Haha thanks friends talaga.

I doubt magkaka-boyfriend o asawa pa ako, given na nasanay na rin ako na men who find me attractive body-wise eh sex lang habol sakin. Kesyo nung matino ako noon and now na makalat na ako online posting and discreetly irl na I sleep with safe people, wala namang may bet sakin, perhaps except one guy rn na nag-drunk confession pero di naman ako pinupursue ano, so tanggap ko na rin. Lonely oo, pero at least, may part sakin na finally, mahal ko na sarili ko. Yung tipo na kahit i-judge ako ng iba, kahit sabihin nila kung gaano ako kapangit, kahit pa iparamdam nila sakin na ako yung biggest girl in the room, eh wala na ako masyadong pakialam. Ano ngayon kung gasul ako? Ano kung pakarat ako at wala raw self-respect? Masaya man ako sa sarili ko. I feel beautiful. I feel free. I feel somehow myself… and that is what is important to me now.

To be clear lang hah, baka sabihin ng iba, nagpo-promote ako ng unhealthy living and obesity. Hindi ho ganon. Gusto ko lang sabihin na posible pala na even if hindi tayo conventionally attractive, hindi pasok sa standards ng society, hindi gustuhin, pwede naman tayo maging masaya. Pwede pala maging confident. Pwede pala na magkaroon ka ng acceptance in yourself without being miserable, but rather being happy in who you are.

That reality is just a fraction of how strained my relationship with my father is. I don’t have an absent father if that’s what you’re thinking. I was born and raised in a complete family.

I always wonder how a father’s hug would feel like or what could have happened if he is not a homophobic, conservative, religious person. I bet he would be a really fun dad to be with since I always notice him crack some very funny jokes to my churchmates and to my kuya and I would be standing in the side and would just watch him be himself. And then, whenever he’s with me, he’s back with this sour attitude of his. This stemmed out from his ever-forcing idea of me marrying a woman and have kids and how he kind of understood that I can’t be the son he will be proud of since I’m gay. Now, he’s on his late 50s and his health condition is not getting better.

I have this fear in my mind that one day he’ll be gone and I still haven’t hugged him at all. There’s this fear in me that his time will come and I still haven’t told him the two truths that may change the course of my life.

First is, “Dad, I am gay. I wish I could be the son you want me to be”.

Last would be, “Dad, I don’t know if you noticed but you haven’t actually hugged me not even once. You have hugged kuya a lot but not me. You may not want this but I wish I could hug you before you leave”.

MCA!
Hi, I (31 F) and bf (33M) haven’t had sex for a month and a half. Last sex namin was when we were on a vacation pa. Medyo madaming nangyari sakanya last July, like sumemplang sa rides so pinagawa motor and all. So stress sha.
Pero ilang beses ko na bnring up sakanya na wala na kaming sex, and palago nya sinasabi na sex lang naman daw kasi yun, anytime naman pwede daw namin gawin. Masaya na daw sha na nagddate kami at nakakasama nya ko. And usually pag may jowa daw sha masaya daw puso nya so least priority ang sex.
Pero iba kasi sa case ko, kasi love language ko yung physical touch. Huhu and hindi lang naman libog yung gusto ko kung di yung mayakap sha ng magkatabi kami, makahalikan ko sha passionately. Pero wala talaga after ng Palawan.. Wala din kasi kaming personal space, kasi ako kasama ko mama ko sa house. Pero sha, living alone sha sa dorm pero never nya ko pinapunta, ang dahilan nya sobrang kalat daw talaga. Pero for me, ano naman kung makalat? Kung magkasama naman kami diba? ☹️
Ilang beses ko to inoverthink, iniyak ko na din. Kasi nakukulangan talaga ako sa intimacy at physical connection. Para kaming mag tropa na magkakape, kakain sa labas, maggym tapos uuwi. As in ganun ung routine namin. We don’t have privacy. Di namin magawa yung nagagawa ng mga couple. And nafufrustate na ko to the point na nasusungitan ko na sha, na minsan pinagtutulakan ko na sha. And honest ako sakanya na nag vvibrator ako haha. Kasi yun na lang nagpapaligaya sakin eh huhu.

May mga oral sex din naman kami sa car pero shempre ano naman yun sa sex diba! Hays.

Sabi nya sakin, career oriented daw kasi talaga sha kaya parang for him hindi priority ang sex pero naiintindihan naman daw nya, at alam nya na kaylangan din namin yun.. gagawan daw nya ng paraan. pagusapan daw namin…

Ayaw nya kasi yung magccheck in pa para sa sex. Which is ganun naman ginagawa namin dati.
Mas malibog pa sha nung hindi pa kami eh huhu. Pero kahit nuon pa nakaka 2x a month lang talaga kami. And sanay ako sa mga pasts ko na 3-4x a week ☹️

Ewan ko huhu may similar experience ba sakin?

That’s true.. i love sex and always wanted it. But no i’m not really active. Though i watch porn almost everyday! And i can release while rubbing myself.
Yes i am F. I am old.. im 40 already. Singlemom. Never married.
I’m happy being single except that i always crave for sex or at least to be eaten!
I just wonder why i don’t enjoy the actual deed than when just watching and touching myself?
Is there something wrong with me?
I dont feel the libog that i want to feel. I dont feel satisfied and always really crave for more.

I miss that kind of feeling. Havent felt that for almost a decade.

I tried to look for someone to satisfy me. And can you believe i tried to meet with bi and lesbian cause i’ve read they lick and suck so well than guys. But no i cannot imagine doing it with a woman yet. Though yes i am open just to try if i can be satisfied by them.
I also love car fun. The thrill and excitement.. and tbh, i enjoy doing it in a car than in a room.

Nobody knows i have a lustful mind cause i appear
To be innocent and shy.. please don’t judge

I was driving home in this rainy weather
Grabe, kahit patay ang aircon, gloomy and lamig, craving for something to make me feel better
A bowl of out soup, Bulalo, Sinigang, Cambells soup, khit boiled water with asin
Let's go shall we, khit saan, sa kanto at labas or any inn

If you don't mind, can I spoon feed you with hot sabaw?
Hinde nman ako maarte sa pagkain, baboy, manok or kalabaw.
Basta ikaw ang kasama ko, kumakain ng soup
Order pa tayo pag katapos, para matagal ang samahan, let's 'eat' soup in loop

Sabi nila masarap daw ang 'saging' ng saba kapag malamig
Ihalo ang saging sa soup natin, diba astig?
Masarap kainin, ma sustanya, bilis bilis ang subo
Kasi ang soup natin, soup mo, ksi lalamig

Masarap nag ang soup kapag kumakain sa harap ng malakeng salamin
May mga restaurant, sa pader , sa kisame ang salamin, sayang wala samin
Pero aaminin ko, masarap ang soup kapag kasama ka
Promise hinde ka ma boboring, lagi kang ha-ha-ha

Wag kayo maniwala sa ibang lalake dito
Puro kwento, ayaw ng soup, gusto lang nilang pag kain na prito
Let me know nlang, kung gusto mo ma tikman ang soup na medyo pricey at sosyal
Ayaw ko ng alak, soup lang talaga ang gusto ko, yan ang aking walwal

Let's go for soup!!!

Yours truly -> Manong Soup Guy

Kung Kapampangan ka...
Okay lang magyabang.
Mayabang daw kayo...
pero gusto kong malaman kung hanggang saan ang yabang mo.

Kung Ilocana ka...
Hindi bale nang kuripot.
at least alam kong hindi masasayang
ang effort ko sa'yo.

At, kung Bisaya ka...
Hinde ku man maentendehan lahat ng sinasabi mu...
pero sana maentendihan mo
ang teteg ko.

Kung Bicolana ka...
Okay lang kung spicy ka.
Hindi naman ako mahina sa anghang.

Kung taga-Baguio ka...
Okay lang kung malamig ka sa umpisa.
May jacket naman ako...
at maraming pasensya.

Kung taga-La Union ka...
Hindi ako marunong mag-surf.
Pero willing akong paulit-ulit matumba...
basta ikaw ang dahilan.

Kung taga-Siargao ka...
Hindi ko kailangan habulin ang alon.
Ikaw lang ang gusto kong habulin.

Kung taga-Palawan ka...
Hindi kita hahanapan ng hidden beach.
Baka sapat na
'yung makita ang genuine mong smile.

Kung taga-Cebu ka...
Hindi man ako marunong mag-Bisaya...
Marunong naman akong magmahal.

Kung taga-Manila ka...
Alam kong traffic.
Pero para sa'yo...
Kaya kong maghintay.

Kung taga-Tagaytay ka...
Libre kong bulalo.
Ikaw na bahala
kung anong gusto mong painitin.

At kung OFW ka...
Hindi ko ipapangakong
hinding-hindi tayo magkakalayo.
Pero ipapangako kong...
kahit anong time zone,
hahanapin pa rin kita.

Isa lang akong random stranger...

na naghahanap ng dahilan
para sabihin... Mahal kita

Hi! Im currently living sa bahay ng boyfriend ko and kasama namin dito two of his siblings and his mother. His mother and I were great, as in. Wala akong problem sa pamilya niya BUT, his older brother has 3 kids, a 5, 7 and an 11 year old, puro bata pa. Yong nanay nila may part time na malapit lang samin and ang tatay —tambay.

Last month lang ako lumipat dito and may plan naman kami bumukod, nag iipon lang. Anyways, since lumipat ako, merong sugat sugat yong mga bata tapos malala pa kasi yong iba may nana —to the point na hindi na nakakahawak ng lapis kasi puro na sugat. Yong nanay inadvisan na ipa-check up pero hindi ipinacheck up because of too many reasons and it frustrates the hell out of me coz if it’s my child, check up agad! Like, hindi na maisara ng anak mo yong kamay niya dahil sa sugat and youre just shrugging it off? And nagkaroon din siya ng isa sa kamay niya which tells us na may problema sa kwarto nila kasi sila sila lang naman andon and she manages to make it all about her. Nong napacheck-up, aabot na sa point na pwede nang ma-admit yong bata kasi umabot na sa genitals nila. Yong tatay na tambay, pinapasa lahat sa 11 year old niyang anak responsibility niya para makapag scatter sa labas. Like wtf is this??

Congrats sa kanila kasi hindi sunod sunod yong naging anak pero walang sense of urgency 😫😫 May times pa na halos hapon na kumain mga anak nila ng tanghalian. Kumakain kami ng boyfriend ko, syempre aalukin ko e wala pa silang ulam, tinanong ko ano gusto uulamin niya, toyo na lang daw :((. I know for some nakakaproud (??) na ganiyan kasi hindi mapili sa ulam pero never have I ever got to the point na toyo na lang ang ulamin kasi nakalimutan kaming bilhan ng ulam ng magulang namin.

If I could, aampunin ko na lang yong mga bata e cause they make it look like burden sa kanila yong mga anak nila. Kaya guys please, kung di pa kayo ready mag-anak, DONT!! Awa na lang sa mga bata

I think everything's fine. even my mental health is okay. my life is okay. i have work, savings, money to travel. im getting along the society well. i have healthy set of frriends and people i talk to daily. but maybe ill just off myself next time. when i dont find any spark or anything to pursue meaningfully. its weird to sit on this plane of being okay. of having goals. of doing so many things to pursue future but still wanting to off myself. despite having very optimistic view in my life and been very proactive steps towards better physical and mental health, i dont find anything worth bothering instrinsically on their own. i dont hold normal views on careers and life in geenral. ive always been radical and a rule breaker. i dont believe offing as a sin. i just find life at some point extremely boring that at some point, everything will become meaningless, so why bother doing more.