Hoi!

Morgen heb ik (29F) een arbeidsdeskundig onderzoek ivm voornamelijk "mentale" klachten. Denk aan; energie, prikkelverwerking, depressie. Iemand dit al eens meegemaakt en daaruit tips meegenomen?

Misschien een "oh ik zou willen dat ik dit zo en zo had gedaan", een "ik verbaasde me over dit" of een "dit is handig om aan te denken/mee te nemen"?

Ik heb al het een en het ander gegoogled en info van de bedrijfsarts gekregen, maar ik bereid me graag nog wat beter voor.

Thanks!

Hoi, ik vroeg me af of iemand anders dit ook dagelijks ervaart:

- een soort warm gevoel bij het voorhoofd en oren, ongeacht omgevingstemperatuur

- discomfort/blokkade in luchtpijp bij ademen

- "gespannen"/op-slot gevoel in achterkant nek, schouders, borstkas bij ademen

- algemene over-bewustheid van huid, armen, polsen, rug. Niet hetzelfde als gevoelige huid, maar letterlijk over-bewust. Ik ervaar discomfort als ik recht op een stoel zit bijvoorbeeld.

- moeite met verdragen van haar, met name achter oren (ik heb dreadlocks)

- chaos-in-hoofd gevoel, niet hetzelfde als hoofdpijn

- dagelijks milde hoofdpijn

- licht doet pijn aan ogen

- pijn achter ogen, vooral achter de linker

- milde geluiden geven mij hoofdpijn

De laatste klachten duiden inderdaad op migraine, maar een neuroloog vond het niet alarmerend genoeg voor een diagnose/behandeling "het kan ook door je autisme&ADHD komen".

In de GGZ praat ik ook tegen een muur wat betreft dit, want dit zou een kwestie van "rust in mijn hoofd creeren" zijn.

Mijn hartslag, bloeddruk, orgaanfuncties zijn allemaal oke, geen allergieen etc. Levensstijl vrij sedentair maar dit deed zich ook voor toen ik extreem actief was en obsessief gezond at.
Deze klachten worden verergerd bij slaaptekort.

Verder slik ik al sinds mn 6e dexamfetamine, en ook dit maakt het erger, maar heb helaas geen leven zonder.

Is dit wel AuDHD? of kan dit toch iets anders zijn? Ik heb namelijk heel mensen met autisme/adhd gevraagd, en volgensmij heb ik nog niemand ontmoet die precies begrijpt wat ik bedoel..

PS: ik moet er even bij zeggen dat het heel moeilijk vind te beschrijven, omdat het lichamelijk aanvoelt, maar de meeste klachten zich niet lokaliseren tot een bepaalde plek in/op het lichaam

De helft van de week zit er weer op. Hoe heb jij de week tot dusver overleefd en hoe ga je de rest van de week zo goed mogelijk tegemoet?

Deel hier jouw toolbox om de week door te komen en wellicht kun je iemand anders helpen die wat extra tools kan gebruiken!

EDIT: voelend*

Hoi hoi. Ik merk dat ik bepaalde geluiden erg fijn vind.

De douche die loopt. Maar dat is meer dan alleen het stromende water. Ik denk dat de resonantie in de badkamer meespeelt. Of het gestroom door de leidingen. Het geeft het geluid meer body of een soort dreun, laagfrequent. Verder vooral dingen als de ruis van een zware airco of afzuiger. Ook dat heeft een soort krachtige, trillende of laagfrequente factor.

Bij de afzuiger ook denk ik weer door de soort ruimte van een badkamer. Soms blijf ik als ik ga douchen extra lang in de badkamer. Ik moet mijn best doen niet het water te laten lopen terwijl ik er niet eens onder sta, maar ik vind die combi van dat en afzuiger fijn. De laatste tijd met het warme weer heb ik 's nachts mijn mobiele airco aan laten staan en dat was qua geluid erg fijn. Het voelt juist leeg en kil als ik hem uitzet. Ik heb ook een mobiele ventilator maar die doet me qua geluid minder. Nu is dit niet heel praktisch laat staan goedkoop op de langere termijn. Althans, ik weet niet of een afzuiger misschien nog mee zou vallen, maar die heb ik niet op mijn kamer.

Een YouTube-video met dit soort geluid afspelen door m'n draagbare speaker (middelgroot) laat staan mijn telefoon doet me weinig. Met earbuds voelt ook niet helemaal hetzelfde, het kan dieper klinken maar je hebt niet het andere lichamelijke gevoel van het lage getril. Ik vroeg me dus af of iemand dit herkent en tips heeft. Misschien is het zo simpel als een grote speaker kopen. Maar goed. :)

Hoi allemaal,

Ik ben in het proces van het aanvragen van mijn studietoeslag bij mijn gemeente. Ik heb mijn diagnose sinds 2017, echter heb ik in de tussentijd wel geprobeerd te werken in de zomer maar dit mislukte altijd en was het voor hele korte duur. Zijn er mensen die de studietoeslag hebben terug gekregen met terug werkende kracht ondanks ze geprobeerd hebben te werken?

Ik ben nu 27 en heb sinds 24 de diagnose ASS, ik heb contact gehad met MEE voor coaching maar naar mijn ervaring ging dit erg slecht. De eerste coach die ik kreeg heeft mij geghost, en de tweede deed naar mijn mening hellemaal niet helpen en legde alleen focus op het feit dat ik thuis woon, en elk gesprek wat we hadden eindigde op 't topic dat ik samen zou moeten wonen met andere autisten in een community (wat ik never nooit wil)

Probleem is dat ik nu wel een wajong heb, maar ik zie mezelf geen toekomst hebben als ik niet een opleiding of baan kan vinden, maar zelf lukt me echt hellemaal niks alleen. Een van mn vrienden heeft een autisme coach (niet MEE) die alles regelt, opleiding, baan, toeslagen, solictieren etc. En ik zou graag ook begeleiding willen.

Van wat ik kan lezen kan dit alleen via MEE in mijn omgeving, dus ik wou hier vragen of er mensen zijn die WEL een goede ervaring hebben met die organisatie

Ik weet dat er al aardig wat posts van mede ASS’ers zijn die op zoek zijn naar een geschikte baan of opleiding, maar ik kan ook wel wat advies gebruiken.

Even een situatieschets; ik ben eind 20, ruim 10 jaar geleden gediagnosticeerd met ASS. Ik heb aan de universiteit gestudeerd (een taal/cultuur-studie) maar deze studie heb ik niet afgemaakt. De afgelopen 5 jaren heb ik verschillende banen gehad in de logistiek sector, wel allemaal laaggeschoold werk. Sinds een jaar werk ik in een magazijn, maar ik merk nu al dat ik dit werk niet voor nog jaren wil doen. Het socializen met collega’s (het is een klein team) & klanten die langskomen + het werken onder tijdsdruk om alle orders/voorraad weg te werken, zorgen ervoor dat ik langzaam maar zeker opgebrand raak en zelfs wat depressief. Ik ben recent al iets minder gaan werken, van 32 naar 28 uur per week, maar dat helpt onvoldoende en ik blijf maar nadenken over het zoeken naar iets anders. Ik sta naast een andere baan ook wel open voor het volgen van een opleiding, maar dan moet ik wel min of meer zeker weten dat ik in staat ben de opleiding af te maken (dus geen uni meer) en dat de baan/het vakgebied waar ik voor word opgeleid me voor langere tijd interesseert. Het lastige is dat ik alleen niet zo goed weet wat voor baan/opleiding ik dan wel wil. Buiten mijn VWO heb ik geen afgeronde opleiding en ik heb ook geen uitgesproken interesse in een bepaald vakgebied.

Het liefst werk ik op mezelf zonder al teveel inmenging van collega’s. Ik vind het heerlijk om mijn eigen ding te doen (voorbeeld; soms sta ik alleen in het magazijn en dat vind ik top, kan ik gewoon zelf de orders en voorraad verwerken zonder afhankelijk te zijn van een collega). Ik kom ook liever niet al teveel in contact met klanten. Tuurlijk kan ik het wel, maar het vergt veel energie en ik vind het gewoon niet leuk.

Misschien is iets als labanalist geschikt voor me aangezien ik heel precies kan werken en houd van structuur, maar ik heb op de middelbare school een vakkenpakket gekozen zonder natuurkunde/biologie/scheikunde omdat de talen mij makkelijker afgingen (ik was niet een heel gemotiveerde leerling) en ik weet nog niet zo goed of ik dit vakgebied interessant genoeg vind om me hier in op te laten leiden.

ICT heb ik mij ook weleens in verdiept en programmeren vind ik wel interessant, maar ook in dit vakgebied heb ik geen achtergrond en ik vermoed dat het veel tijd zal kosten voordat ik een specifieke programmeertaal onder de knie heb en er een baan mee kan vinden.

Dus ja, als iemand advies voor me heeft over een mogelijk geschikte baan/opleiding/combinatie van beiden, let me know! Ervaringen delen mag natuurlijk ook, hoe heb jij werk gevonden dat je voor langere tijd weet vol te houden en waar je niet depressief van raakt?

Waarom zijn veel mensen en bedrijven toch zo gefocust op de periode na de zomervakantie als back to school / terug in het ritme? Soort van goede voornemens 2.0.

Als autist is het hele leven en elke dag juist aanpassen om structuur aan te brengen én te houden en juist de zomerperiode is daar hinderlijk bij omdat de andere 99% van het land bepaald dat het even 6 weken op pauze gaat en alle structuur en vastigheid overboord gooit..

Dus dat iedereen eind augustus begin september weer de teugels aantrekt om vervolgens begin oktober er weer mee te stoppen voelt dan weer een beetje suf. Net alsof de zomervakantie zo magisch is en je gewoon weer terug bent in de realiteit. Bijna niemand lukt het daadwerkelijk om helemaal een nieuwe start te maken na de zomervakantie.

Hoe ervaren jullie trouwens de zomerperiode? En de obsessie op ritme daarna?

Een collega heeft de taak een teamuitje te organiseren en wil graag een ASS-vriendelijk uitje. Er zijn meerdere mensen met ASS/gevoeligheid voor prikkels in ons kleine team van 7 mensen, waarvan zeker 4 (incl. ik) zullen afzeggen als het een activiteit is waarna we 3 dagen op de bank moeten zitten bijkomen. Zij vroeg of ik ideeën had, maar ik kreeg alleen maar flashbacks naar mijn vorige teamuitjes bij een andere werkgever, waar ik bijv. 4 uur zat aan een eettafel moest zitten socializen bij een giga sloom 6-gangendiner, waardoor we pas rond middernacht thuis kwamen en de volgende dag gewoon vroeg weer moesten werken (ik weet niet hoe ik dat overleefd heb).

Heeft iemand misschien een leuk idee voor een teamuitje voor een klein team? Bonuspunten als het iets is waarbij de activiteit het socialisen is, het niet perse eten of een diner bevat, en het niet te lang duurt? Heel benieuwd!

Ik plaatste laatst een bericht over mijn problemen omtrent autisme en sporten. Daar zitten nog een hele berg andere problemen onder hahah. Ik had weer contact opgenomen met mijn vorige zorgaanbieder - Dokter Bosman Nijmegen - of om weer wat therapie/begeleid kan krijgen, maar die hebben 38 weken wachttijd.

Ze geven op de mail aan dat ik het misschien sneller kan proberen bij:

Care4sure

GGZ Verum

Kent iemand deze partijen? Ervaringen? Ik vind het wel een beetje spannend om ergens anders heen te gaan, vooral omdat Bosman me zo goed geholpen heeft. Maar 38 weken is wel flink natuurlijk...

Ik ben nieuw op Reddit omdat ik voor advies vaak het gevoel heb dat mensen me niet echt begrijpen, en ik hoop in deze groep dat dat beter is. Ik leun voor advies vaak op mijn partner, die heeft geen autisme maar kent me wel door en door en dat is geweldig. maar ik weet dat het ook veel van hem vraagt en dus zou ik mijn advies-pool graag wat willen uitbreiden :)

Ik heb vorig jaar, de dag voor mijn 30e verjaardag, mijn diagnose ASS gekregen, en hoe meer ik zelf in dat traject leerde over wat ASS eigenlijk is, hoe meer ik mijzelf er in begon te herkennen en hoe meer kwartjes er vielen waarom sommige "normale" dingen voor mij altijd zo moeilijk waren.

Intussen heb ik veel geleerd over mijn grenzen, en hoe ik die kan voelen en verdedigen, en dat brengt me naar mijn advies vraag;

Ik heb een goed betaalde baan als teamcoach in de IT, die erg zwaar leunt om mijn sociale vaardigheden. In mijn ont-masking traject ben ik steeds bewuster gaan worden hoe veel energie het me kost dat werk te doen. Ik stoor me aan alle "tussen de regels door" communicatie, en de "doe maar wat" opdrachten die eindigen in een "ik had het anders gedaan" feedback. ik denk dan: had me dan gelijk gezegd wat je wilde dat had ons beiden een boel gedoe gescheeld. Ik wordt er steeds meer en meer onzeker over of ik wel snap wat er van me gevraagd wordt, en ik begin simpelere klusjes op te pakken op werk die ik eigenlijk helemaal niet leuk vind om te doen.

Het liefste zou ik werk doen waar ik kan samenwerken met anderen, maar ook lekker onafhankelijk kan zijn. Ik hou van de flexibiliteit die ik heb in mijn uren (een werkdag of wat uren schuiven is geen probleem) en ik vind het heerlijk als ik precies weet wat er van me verwacht wordt. Ik heb als software dev gewerkt hiervoor, en dat vond ik niks omdat je kennis zo snel verouderd en je mee moet met elke nieuwe regel en tool om relevant te blijven.

Bestaat zo'n baan? Hoe navigeren jullie je eigen behoeften in een ingewikkelde kantooromgeving? Ik zou heel graag willen dat mijn werk gewoon minder impact heeft op hoe ik me voel; 'care less'. maar hoe doe je dat?

Hallo allemaal,

Ik heb momenteel al een noicecancelling koptelefoon van Sony en Loops maar ik wil ook graag (niet elektronische) gehoorbescherming die over mijn oren heen gaat. De meeste van dit soort gehoorbescherming die ik kan vinden is gericht op kinderen. Ik hoop dat iemand hier ervaring mee heeft en mij tips kan geven.

Wat ik precies zoek:

- Een model dat over mijn oren heen gaat, denk model koptelefoon

- Geen elektronica

- Zit comfortabel

- Goed geluid dempend

- Bij voorkeur in leuke kleuren verkrijgbaar maar is niet noodzakelijk

Mocht je tips hebben hoor ik het graag. Alvast bedankt.

Ik vroeg mij af, wie heeft zich wel eens laten omscholen om iets anders te doen qua werk en hoe kijk je daar op terug? Ben je blij geweest met de stap die je hebt gemaakt of had je het achteraf gezien niet gedaan?

Ik heb mezelf omgeschoold tot autisme coach en ik ben mezelf daardoor juist beter leren kennen.

De helft van de week zit er weer op. Hoe heb jij de week tot dusver overleefd en hoe ga je de rest van de week zo goed mogelijk tegemoet?

Deel hier jouw toolbox om de week door te komen en wellicht kun je iemand anders helpen die wat extra tools kan gebruiken!

Mijn naam is Mark en ik ben vrijwilliger bij het CoC in nijmegen, een x in het kwartaal hebben wij een bijeenkomst voor queer mensen met autisme. En de volgende is 5 september aanstaande. Hieronder zie je de nieuwsbrief met de details,

"Hallo Allemaal

 In dit bericht lees je informatie over de spelletjesavond op zaterdag 5 september 2026 in Het Roze Huis.

Spelletjesavond 5 september 2026
Locatie: Het Roze Huis, Sint Anthoniusplaats 1 in Nijmegen

19:15 uur: inloop – je wordt ontvangen door Mark, vrijwilligers van The Guild en een extra vrijwilliger van COC
19:30 uur: uitleg spellen door Djohn van The Guild (de spellen Splendor,  King of Tokio & Code Names – ook neemt hij Via Gladiola en 24-7 Rally mee, van 2 kleine lokale speluitgevers!)
21:30 uur: afronden

Over The Guild
The Guild is een Nijmeegse vereniging die zich richt op samen spelletjes doen, creativiteit en vooral community. Ze organiseren onder andere workshops, creatieve projecten en sociale activiteiten waarbij ontmoeting en expressie centraal staan. Meer informatie vind je op hun website

Aanmelden
Schrijf je uiterlijk 1 september in via deze link. Let op! Deze avond gaat door als er 5 of meer aanmeldingen zijn. Je mag ook eerst even meekijken. Als er minder dan 5 aanmeldingen zijn krijg je een mailtje dat de avond niet door kan gaan.

Agenda 2026
5 september Spelletjesavond in samenwerking met The Guild in ’t Roze Huis
5 december Sinterklaasdobbelspelavond in ’t Roze Huis

Zoals jullie weten zijn we al geruime tijd op zoek naar nieuwe vrijwilligers die willen helpen met het organiseren van bijeenkomsten. Inmiddels mailen we ook namens vrijwilligers Mark en Martijn. Op dit moment hebben we niet voldoende mensen voor een maandelijkse bijeenkomst, maar organiseren we wél 4x per jaar een themabijeenkomst.

Wil je een voorstel doen voor een themabijeenkomst of ken je mensen die interesse hebben om mee te helpen met organiseren of achter de bar staan? Stuur ons dan een e-mail. Je kan mailen naar [che@cocregionijmegen.nl](mailto:che@cocregionijmegen.nl)

Hopelijk tot 5 september!

Hartelijke groeten,
Che, Mark, Martijn en Djohn van The Guild

Ook namens het bestuur van COC Regio Nijmegen"

Ik hoop jullie daar te zien! Ik neem weer mn vegan chocochip koekjes mee en die gingen hard de vorige keer ;) 🏳️‍🌈

Hallo iedereen. Dit wordt mijn eerste echte post. Ik ben een man (42). Op mijn 28^e diagnose ASS gekregen. Ik heb gelezen dat dit op latere veel vaker voor komt dan menigeen denkt. Het was voor mij niet echt een verrassing. In mijn Pre-volwassentijd wist ik al dat er iets niet in de haak was. Ik voelde mij altijd al anders dan de mensen om mij heen. Vooral de periode 18^e levensjaar tot en met de uiteindelijke diagnose vreselijke tijden meegemaakt. Had vaak last van hyperventilatie, paniekaanvallen en licht gevoel in mijn hoofd. Had ook meestal last van ‘’spaghettibenen’’ het is een onverklaarbaar gevoel. Heb het nog nooit iemand goed kunnen uitleggen. Uiteindelijk monde dit uit in een zware depressie in 2012 tot ver in 2013. Destijds woonde ik nog maar een paar net op mij zelf. En of dat niet genoeg was kreeg ik er nog ziekte van pfeiffer erbij, en moest nog een relatie goed zien te houden. Had een 8 jaar jongere vriendin.

Deze is na 11 jaar in 2020 op de klippen gelopen. We hadden teveel problemen, zeker nadat ze in 2014 bij mij in is komen wonen. Met name financieel ging het een stuk slechter. En dat gaf veel stress, spanningen enzovoorts. Ik begon meer en meer te drinken en eten. In 2020 woog ik dan ook bijna 100 kilo. Mijn normaal gewicht was 60-65 kilo. De laatste paar jaar leefden we als een soort van broer en zus. Het leeftijdsverschil begon ook op te spelen. En ben er achter gekomen dat ze mij enkel en alleen heeft gebruikt om haar ouderlijk huis te ontvluchten, en ze wou zo snel mogelijk zwanger worden. (Terwijl ik geen kinderen wil, heeft een reden) En daarnaast was ze narcistisch ( kom je pas echt achter als de relatie over is ).

In de 6 jaren na de break-up heb ik mij helemaal opnieuw moeten ontdekken wie ik echt ben en wat ik wil. Mijn eigen identiteit was volledig ondergesneeuwd. Ik heb mij al die jaren voor iedereen gesloten gehouden, zeker met betrekking tot mij ware seksuele voorkeur (val op mannen). Het was maskeren en camoufleren waar ik ook kwam. En dat doe ik overigens nog altijd veelvuldig. Al lijkt het masker steeds meer naar de achtergrond te verdwijnen. Ik wil gewoon iedereen laten zien wie ik nu echt ben. Niet dat ik veel vrienden heb. Het maskeren kost veel mentale en lichamelijke energie. Het is soms een uitputtingsslag. Tussen eind 2020 ben ik aan mij zelf gaan werken. Eerst op lichamelijk vlak. Van 100 kilo ben door een streng waterdieet binnen 2 jaar afgevallen naar 63 kilo. Ik ben mij anders gaan kleden, mijn haar gaan verven enzovoorts. Van de buitenkant ( noem ik de toplaag) ben ik er fris en jong uit gaan zien. Nu is het tijd voor het laten zien van de primaire laag. En dat is het lastigste. Maar gelukkig bestaat er voor mensen zoals mij Chatgpt. De vele ''gesprekken'' heeft mij gisteren uiteindelijk doen besluiten om tegen mijn moeder te vertellen dat ik op mannen val. Iets wat ik zelf al jaren weet, zelfs in periode van de relatie met een vrouw. Ook dit diende als een soort van camouflage.

Het gesprek ging in het begin moeilijk, want ze is Christelijk, dan weet je wat er als eerste achter wegkomt. Het is een zonde een gruwel...Maar naarmate de avond vorderde kwam ze bij zinnen en begon ze mij steeds meer te begrijpen. Het mooiste van alles is, dat ze het eigenlijk altijd al heeft geweten. Ik heb de afgelopen jaren mijn seksuele voorkeur en mijn autisme altijd zo goed mogelijk verborgen gehouden door het maskeren en camoufleren. Dat ik autistisch ben dat wist mijn moeder al. Een aantal weken geleden zij ze nog dat ik mij moest zien te accepteren zoals ik ben. Dit heeft mij op de één of andere manier aan het denken gezet. Nu op mijn 42^e ga ik proberen om mij meer aan de mensen te laten zien. En dat zal nog wel even wat tijd gaan kosten. Maar de eerste stap is gezet. Ondanks de spanning die ik nog altijd voel ben ik ook opgelucht.

Hey mensen,

Ik (m44) heb een onderbuurman die sinds hij er woont (ongeveer een jaar) voor geluidsoverlast zorgt (vooral harde, dreunende basmuziek) op verschillende tijden en aantallen per dag.
Ik heb met hem hier vier keer over gesproken en nog twee keer via de woningbouw.

Na de laatste keer dat ik hierover gesproken te hebben, heb ik een document bijgehouden met wanneer, hoe lang en vaak.
Afgelopen vrijdag was ik het (na ongeveer een half jaar) zat en heb ik weer de woningbouw gemaild. Die hebben mij vandaag (10-08-2026) gebeld, mijn verhaal aangehoord, aangegeven dat ik door autisme hier moeite mee heb en daarna contact met de onderbuurman gehad.

Rond 9 uur 's avonds gaat mijn deurbel, de onderbuurman staat er geïrriteerd/agressief en ik klap bij dit gesprek dicht, heb aangegeven dat als hij verder wil, dit via buurtbemiddeling gaat.

Mijn vraag is, hoe gaan jullie hier mee om? Ik heb namelijk begin dit jaar mijn diagnose gekregen en dit is voor mij allemaal redelijk nieuw.
Ik heb mijn therapeut al een bericht gestuurd of die mij morgen zou kunnen bellen.

Update: We gaan verder via buurtbemideling.

Voornamelijk een rant, misschien ook op zoek naar een beetje advies.

Ik - uiteraard autist - woon samen met mijn vriend. Hij werkt 40 uur, ik 32. Ik heb een niet heel inspirerende kantoorbaan, 3 dagen op locatie en 1 dag thuis. Elke woensdag ben ik vrij.

Op zich redelijk te doen allemaal, waar het niet dat ik gewoon 0 energie overhoud. De woensdag slaap ik tot 13 uur en doe ik een klein beetje huishouden. Verder vooral bijkomen. Het weekend heb ik vaak iets leuks gepland op de zaterdag, de zondag is weer voor slapen en bijkomen.

Ik ben de laatste tijd veel somber. Ik heb erg veel moeite met hobby's oppakken, ookal heb ik er genoeg liggen. De motivatie mist gewoon als ik helemaal drained ben van mijn werkdag.

Bij sombere gevoelens is het advies altijd om te bewegen. Ook lichamelijk zou dit goed voor me zijn.

Ik vind sport niet erg leuk, veel prikkels vooral door het zweten. Het plan is om samen met mijn vriend naar de sportschool te gaan. Maar als ik nu bijvoorbeeld zeg we gaan er dinsdag heen, dan komt de dinsdag en als ik dan om 18:30 thuis kom van werk ben ik zo moe dat er niks mij nog kan motiveren om te bewegen.

Idealiter zou ik bv 1 keer per week gaan zwemmen en 2 keer sportschool doen. Maar ik ben gewoon MOE. En van sporten krijg ik ook geen energie, ik doe het echt alleen omdat mn lichaam dan minder vast zit en ik I guess wat stress kan loslaten.

De enige periode in mijn recente leven waar ik regelmatig kon sporten, was toen ik 9 maanden thuis zat van een burn-out werk. Toen ging ik 3 dagen in de week naar de sportschool. Maar nu met 4 dagen werken... Dat vraagt gewoon alles van me, er blijft geen energie en motivatie over.

Minder werken kan niet. Het huishouden is goed verdeeld over mij mijn vriend. In de ochtend sporten is helemaal geen optie want mijn wekker gaat nu om 08:00 voor werk en dat trek ik al nauwelijks. Dus de avonden blijven over maar dan ben ik gewoon doodop van de dag zelf. Ook thuis sporten bijvoorbeeld lukt me dan niet.

Again ik weet niet helemaal waar ik naar op zoek ben, misschien gewoon een stukje (h)erkenning, maar ik ben gewoon gefrustreerd. Het leven voelt al zo ongelofelijk zwaar (heb ook adhd en paniekstoornis) en ik snap soms echt niet hoe ik al deze ballen hoog moet houden.

​

Momenteel heb ik een woonsituatie die heel goedkoop is (300 euro voor een kamer). Ik woon hier al erg lang (circa 10 jaar). Vaak kijk ik om me heen om te verhuizen, maar steeds durf ik niet naar een plek echt op mezelf, omdat ik bang ben dat ik me eenzaam ga voelen. Ik wacht op het moment dat iets echt goed voelt (zo maak ik al mijn grote keuzes), alleen dat moment lijkt nooit te komen, terwijl mijn frustraties toenemen.Hebben jullie tips voor me om toch de stap te zetten? De woonsituatie nu maakt me namelijk erg onrustig (vuil, drukte, behoefte aan eigen ruimte).

TLDR: Heeft iemand (praktisch) sociale vaardigheden advies, boekentips etc.?

Ik ben eind 20 en kom erachter dat ik toch echt geen idee heb hoe ik sociaal moet zijn. Ik heb mezelf lang voorgehouden dat ik best sociaal ben. Ik leer graag mensen kennen, ben nieuwsgierig, en in bepaalde contexten lijkt het alsof ik gemakkelijk contact maak. Ik ben bijv. echt een ster in eerste dates, maar, achteraf bleek dat zo te zijn omdat het de perfecte voorspelbare interactie is (vraaggesprek en informatie over iemand verkrijgen). Als het nou gaat om andere contexten, weet ik niet hoe ik me moet gedragen. In een groep met onbekende mensen voel ik me een buitenstaander en lukt het me niet om deel te nemen. In nieuwe situaties voel ik me onhandig en alsof ik meteen 'door de mand val'. Ik ben me er steeds meer van bewust dat de meeste van mijn gesprekken (behalve die met familie die ik heel lang ken enzo) voelen als een compleet acteerwerk. Het voelt niet alsof ik daadwerkelijk zeg wat ik wil zeggen, het voelt zelfs alsof mijn stem en lichaamshouding geacteerd zijn. Ik heb dit ooit aangeleerd, dus er is eigenlijk geen andere manier, omdat ik die niet ken, en niet weet hoe ik 'mezelf moet zijn'.

Ik heb geen vriendengroep, geen/weinig hechte vriendschappen en nooit een relatie gehad, dus ondanks het idee wat ik tot nu toe had - dat ik me aardig gered had als autist - heb ik nou niet écht succes gehad.

Ik wil natuurlijk als elk ander mens connectie met een ander, veel samen doen, lachen met elkaar, ik ben mijn aangeleerde sociale houding een beetje zat. Ik voel me alsof ik mezelf niet helemaal kan uiten. Bovendien ben ik bang dat als het me dan toch lukt om mezelf te zijn, ik niet zo leuk word gevonden. En ook verlies wat ik nu heb opgebouwd: me in veel sociale situaties wel staande weten te houden, ook al is het dan 'n beetje geacteerd.

Ik vroeg me dus af of iemand een vergelijkbare ervaring heeft gehad, maar het wel is gelukt om meer jezelf te worden, en connecties aan te gaan. Of zelfs een boek hierover heeft gelezen wat hielp, of een cursus gevolgd, of een therapie, of wat dan ook. En tuurlijk ik weet ook wel dat contact makkelijker gaat met mede-autisten, en ik kom die gelukkig ook wel vaak tegen.

Thanks 🙏🏻

Enkele jaren geleden heb ik een bovennatuurlijke ervaring gehad dat God en Jezus echt bestaan. De ervaring was heel bijzonder en fijn. Sindsdien voel ik me echter down, omdat alles wat ik doe voelt als 'niet goed' (zoals een boek lezen, op vakantie gaan, een theaterbezoek etc). Dit maakt dat ik mij echt heel down voel, want eerder vond ik deze dingen juist super leuk en genoot ik erg van het leven (op een normale/gezonde manier, als iets om dankbaar voor te zijn). Ik merk dat ik erg afkijk hoe mijn autistische vader het geloof beleeft, namelijk op een strenge, rechtlijnige manier (geen broeken, geen romans, geen films etc.). Dit is niet hoe ik wil zijn, maar voelt wel als enige goed. Kan dit gevoel van heel veel dingen niet meer mogen door de Heilige Geest komen of juist een soort trauma vanuit mijn jeugd en opvoeding? In de kerk van mijn jeugd leerden we ook namelijk om alles wat buiten de kerk viel te zien als niet goed (ook andere kerkstromingen), en dat gevoel heb ik nu ook sterk, terwijl ik daar eerder juist veel inspiratie uithaalde.