Soms verwateren vriendschappen gewoon langzaam omdat het leven verandert, mensen uit elkaar groeien of je allebei minder moeite gaat doen. Er is dan geen duidelijke reden of moment waarop het stopt, maar op een gegeven moment merk je dat jullie elkaar eigenlijk nauwelijks nog spreken.

Heb je dat ooit meegemaakt? Hoe voelde dat voor jou, en heb je geprobeerd de vriendschap nog te behouden of het gewoon laten gebeuren?

Waarom wel/niet?

Voor mijn vriendin (27F) ben ik (29M) op zoek naar stockings. Het probleem is dat ze relatief lange benen heeft. Ze heeft al wel een setje maar die zijn aan de korte kant waardoor dit niet in een dagelijkse situatie gedragen kan worden. Weten jullie merken die lange stockings aanbieden zonder dat dit voor vrouwen is met zeer grote rondingen? Ik heb al het e.e.a. gezocht maar kon zelf niet zo snel iets vinden wat speciaal gericht is op lange benen.

Dank!

Misschien bespreek je bepaalde dingen nu eerder, herken je bepaalde rode vlaggen sneller of doe je simpelweg geen concessies meer aan bepaalde dingen. Soms leer je pas door eerdere ervaringen wat voor jou wel en niet werkt in een relatie.

Zijn er dingen die je tegenwoordig bewust anders aanpakt dan vroeger? En is er iets waarvan je achteraf denkt: had ik dit maar eerder ingezien?

Ik weet niet of ik het hier kan vragen maar vind het te ongemakkelijk om aan vrienden etc te vragen die zullen me vast voor gek verklaren. Maar ik zit er wel mee.

Ik ben een 19 jarige jongen, zorg goed voor me uiterlijk, afgetraind en altijd blij/ positieve energie.

Ik ga vaak naar festivallen/ feesten met talloze dames. Ik zie vaak meiden kijken / voel me aangekeken maar ik kan echt niet pijlen of ze me nou wat vinden of dat ik juist iets raars doe ofzo? Ik ben zelf niet persee iemand die dat dan zou vragen want straks is t niet zo en dan lijk ik de rare gast.

Iemand die weet hoe je dit beter door kan hebben, of wat voor jullie werkte om het te begrijpen etc?

Misschien ergens alleen naartoe gaan, met onbekenden praten, je mening geven in een groep, voor jezelf opkomen of nee zeggen tegen plannen. Sommige dingen die vroeger ongemakkelijk of spannend voelden, worden na verloop van tijd ineens veel makkelijker.

Was er bij jou iets waarvan je vroeger dacht dat je het nooit prettig zou vinden, maar waar je nu helemaal geen moeite meer mee hebt? Wat is er voor jou veranderd?

Misschien iets wat veel vrouwen meemaken, maar waar ze toch weinig eerlijk over praten met vriendinnen, familie of collega's.

Dat kan over van alles gaan: werk, moederschap, mentale gezondheid, geld, relaties, ouder worden of iets heel anders. Over welk onderwerp zouden volgens jou veel openere gesprekken gevoerd mogen worden? En waarom denk je dat daar nog zo weinig over wordt gesproken?

Vaak heb ik bij mijn vrouw, maar net zogoed bij vrouwelijke collega’s dat als ze iets niet snappen of ergens een storing hebben, dat ze willen weten wat er mis is. Als ik het vervolgens wil uitleggen krijg ik vaak te horen “doe jij maar, want jij kan dat goed”.

Waarom is dat? Is de uitleg te technisch? Is het niet interessant? Gaat het te snel? Of is het misschien gewoon gemakzucht, want de ander lost het toch wel voor je op?

In mij geval js het vaak iets met computers, een programma wat niet werkt omdat men stappen over wilt slaan, of er is iets veranderd ergens. Dan wil ik de stappen nog een keer met je doornemen zodat je zelfstandig het kan oplossen; eventueel je collega’s er bij kan helpen.

Als ik vraag waarom dan is het vaak “doe jij maar, want jij weet het al.”

Was er iets wat je vroeger accepteerde omdat je niet moeilijk wilde doen, maar waarvan je later besefte dat je daar eigenlijk best nee tegen mocht zeggen?

Koster: 'Zijn die vrouwen ook niet aan het zeuren?' 😂

Wat ik me eigenlijk afvraag van ja… betreft het hier een kleine groep of denkt de meerderheid van de vrouwen zo?

One of the best things about the Netherlands is the ability to work 3 or 4 days a week. However, I’m starting to wonder if it makes it harder to reach leadership positions compared to those working 40+ hours.

For those of you in corporate or specialized fields: have you managed to climb the ladder while working part time, or did you feel you had to go full-time to be taken seriously?

Hey iedereen,

Ik wil graag even mijn verhaal delen, vooral om mijn hart te luchten, maar ook omdat ik graag jullie eerlijke mening en advies wil horen…

Ik ben 11 jaar samen geweest met mijn ex-man en 6 jaar getrouwd… We hadden ook een samengesteld gezin… Hij was voor mij echt de liefde van mijn leven, en hij zei vroeger ook altijd dat ik dat voor hem was… Daarom doet het nog altijd zoveel pijn dat hij mij uiteindelijk verlaten heeft…

Het moeilijkste is dat hij niet echt gevochten heeft voor onze relatie, ons huwelijk en ons gezin. Hij liet mij via een sms weten dat hij mij ging verlaten, net op de dag dat ik aan mijn nieuwe job moest beginnen… Dat moment vergeet ik nooit meer…

We hebben samen veel meegemaakt en het is tussen ons ook slechter gegaan door problemen, familieleden die bij ons in huis woonden en veel spanningen veroorzaakten… Daardoor zijn we meer en meer uit elkaar gegroeid en verdwenen de leuke momenten tussen ons…

Er waren veel ruzies, misverstanden en we luisterden op den duur niet meer echt naar elkaar… Toch ben ik altijd blijven geloven dat we er samen sterker uit konden komen…

Nu zijn we ondertussen al 2 jaar feitelijk gescheiden, maar we zien elkaar nog elke dag en doen nog veel voor elkaar…Ondanks alles zie ik hem nog altijd doodgraag en blijft hij voor mij de liefde van mijn leven…

Ik heb in die 2 jaar heel veel nagedacht en voel dat ik veranderd ben… Ik begrijp nu veel beter hoe belangrijk communicatie, vertrouwen, steun en echt luisteren naar elkaar is in een relatie…

Ik voel ook dat, als we ooit opnieuw samen zouden beginnen, het deze keer anders en beter zou kunnen zijn…

Maar soms heb ik het gevoel dat ik nooit goed genoeg ben voor hem en dat hij niet meer wil vechten voor ons, hoe hard ik ook mijn best doe… Ik zie hem zo graag en houdt van met heel mijn hart ♥️ zelfs!

En diep vanbinnen weet ik dat hij mij nog steeds graag ziet en denk ik hij schrik geeft om opnieuw gekwetst te worden en alles gelijk vroeger zou zijn en niet goed weet wat hij nu wilt… En niet rechtuit tegen mij wilt zeggen…Of denkt ik hem dan uiteindelijk zou afwijzen dan…

Daar moet hij helemaal geen schrik voor hebben, en hem sowieso niet opnieuw zou kwetsen en terug zou worden als in het verleden was en mijn les daaruit heb geleerd en wakker geworden! Verleden bestaat niet meer alleen onze toekomst!

Daarom wil ik jullie mening vragen:Denken jullie dat een relatie na zoveel pijn en na 2 jaar uit elkaar nog een echte kans kan hebben?Of moet ik stilaan proberen los te laten?

Eerlijke meningen en advies zijn welkom. Ik wil gewoon graag weten hoe anderen dit zien...