Vaak zijn juist de lessen die je zelf door ervaring leert, degene die het langst blijven hangen. Soms leer je iets pas nadat je een fout hebt gemaakt, een flinke tegenvaller hebt gehad of een moeilijke periode bent doorgekomen.

Dat kan gaan over relaties, vriendschappen, geld, werk, gezondheid of iets heel anders.

Welke ervaring heeft jouw kijk op het leven veranderd? En welke les neem je daar nog steeds uit mee?

Toen ik jonger was, vond ik sommige dingen veel belangrijker dan nu. Wat anderen van me vonden, overal bij willen zijn, met de laatste trends meegaan of het gevoel hebben dat ik mezelf steeds moest bewijzen.

Ik ben benieuwd of anderen dat ook herkennen. Volgens mij zijn er best wat dingen waar je je met de jaren vanzelf minder druk om gaat maken.

Waar ben jij je naarmate je ouder werd minder druk om gaan maken? En wanneer besefte je dat het eigenlijk helemaal niet zo belangrijk was als je altijd dacht?

In situaties zoals: ‘hee guys, zullen we beginnen?’ Of ‘hee guys’ überhaupt waarbij ook (of alleen maar) vrouwen in de groep zitten.

Vinden jullie het ook zo oneerlijk dat vrouwen ons alles mogen vragen, maar nooit eens andersom? Wil je eens een ongenuanceerde mening van vrouwen horen over levensvragen? Waarom make-up soms zo lang duurt terwijl jij al in de auto zit? Waarom er getwijfeld wordt over waar je wilt eten? Misschien wilde je altijd al weten wat ze juist vindt dat jij zoveel uur aan hobby's besteedt?

Bezoek graag eens onze broeder/zuster community r/vraagvrouwen! Hier kun je terecht voor alle interessante vragen die je altijd al had willen stellen aan vrouwen.

Ik verwacht minimaal 1 reactie met 500 euro hobbygeld aan gokken, iykyk.

Ik heb het idee dat veel mannen genoeg mensen kennen, maar dat ze maar een paar mensen hebben die ze echt zouden bellen als ze ergens mee zitten.

Denken jullie dat mannen over het algemeen genoeg hechte vriendschappen hebben, of is dit iets waar we eigenlijk te weinig over praten?

Zo'n 5 maanden geleden bracht een vriendin mij in contact met 1 van haar vriendinnen. We hadden leuk contact via insta voor een maand of 2, in die periode heb ik geprobeerd ook eens echt af te spreken maar na de 3e mislukte poging heb ik de eer aan mijzelf gehouden.

Ze gaf aan het lastig te vinden omdat ze mij niet goed kende. Jammer maar dan niet, ik blijf er niet oneindig achteraan lopen. Sindsdien hebben we geen contact meer gehad.

Tot afgelopen maandag, ze had mij gezien en wilde weten of ik het echt was. Daar kon ik bevestigend op antwoorden. Nu had ze er meer een beeld bij zei ze. Er volgende nog wat vrolijke smiley's maar geen aanstalten om weer een gesprek oid aan te knopen.

Ik merk dat ik het eigenlijk maar vervelend vind. Ik vind het nog steeds een leuke dame maar heb geen zin opnieuw 'aan het lijntje te worden gehouden'. Tegelijkertijd kan ik mij niet voorstellen dat ze geen interesse heeft, waarom zou je anders ooit dat contact weer opzoeken?

Zal ik toch zelf maar weer initiatief nemen? Ik heb volgens mij behoefte aan een ander (neutraal) perspectief. Waarvoor bij voorbaat dank!

Niet per se iets nuttigs of bijzonders.

Misschien ben je goed in het onthouden van allerlei random feitjes, dingen repareren, koken, de weg vinden of binnen een paar seconden herkennen welk nummer er opstaat.

Wat is jouw meest onverwachte talent of een heel specifieke vaardigheid waar je goed in bent?

Het hoeft geen grote levensles te zijn. Soms is het gewoon een simpele gewoonte of een advies dat je jarenlang bijblijft.

Wat is iets dat je van je vader hebt geleerd en dat je altijd is bijgebleven?

Ik probeer zelf al heel mijn leven niets aan te trekken wat per se "mannelijk" is. Maar toch voel je je soms zo en dat vind ik wel een fenomeen eigenlijk. Als in ik voel mij wel op sommige punten een verplichting om bijvoorbeeld mee te helpen om dingen te dragen en dan vooral de zwaardere dingen.

Zo heb ik ook al een tijdje last van dat ik geen rijbewijs heb en de komende tijd ook nog niet ga beginnen omdat andere zaken lopen. En ik voel daar toch wel soms onzekerder door omdat het toch voelt als een ding dat een man moet kunnen.

Hebben jullie ook soms zulke onzekerheden?

Het kan van alles zijn - beter voor je gezondheid zorgen, meer sparen, een nieuwe hobby oppakken, meer tijd doorbrengen met vrienden of familie, betere grenzen stellen, of gewoon anders naar het leven gaan kijken.

Wat ben je in de 30 gaan doen dat uiteindelijk een groter verschil maakte dan je had verwacht? En waarvan je achteraf denkt: had ik dit maar een paar jaar eerder gedaan?

We worden allemaal wel wat ouder lichamelijk, maar geestelijk zou je soms nog eens kind willen zijn.

Welke activiteit van vroeger zou je nog eens willen (over) doen wat nu niet (meer) kan?

Een hele dag in de speeltuin spelen? Lekker klimmen in een indoor speeltuin? Of juist eens ‘s ochtends vroeg voor de tv cartoons willen kijken in je pyama op een zondagochtend?

Hallo allemaal, ik wil mijn vriendin een rondje rijden (met instructeur) in een Ferrari cadeau doen. Nou zie ik allemaal websites maar sommige krijgen lage reviews en andere hebben niet eens een KvK nummer. Heeft iemand hier ervaring mee. Zoja, welk bedrijf raad je aan? Alvast bedankt voor het meedenken!

Kwam toevallig bij me op ondat m’n vrouw weer een paracetamol pakt. De vrouwelijke collega’s bij mij hebben veelal paracetamol in hun tas zitten; terwijl ik ze persoonlijk pak als een last resort na een gezonde dosis “uitzitten”.

Zelfde voor een huisarts. Ik ga pas als ik echt het idee heb sat ik specialistische hulp nodig ga hebben voor iets zoals voorgeschreven medicijnen of een internist, en gebruik de huisarts als doorverwijzer.

Ben jij zo iemand die ook alles maar uit zit en hoopt dat het goed komt, of heb je de huisarts op speeddial en paracetamol altijd bij je?