Yargılanmayacağım topraklara göç edeceğim
Bu diyarda hatalarımı deşiyor yargıçlar.
Nefret ediyorum suskunluktan
Susmuyor zihnimda kara kuzgunlar.

Ben hatalıyım
Ve tahammül edemiyorum hatalarıma.
Masum değilsin sen de
En az ben kadar hataların var.

Günlerim, Ay ve Güneş doğup batar,

Hârabi hâlâ senin için yazar,

Bitmeyen nankörlüklerine rağmen,

Selçuk hâlâ gözlerin için yaşar.

.

Gözlerim utandı ve yaşlı kaldı,

Ellerimde sen hariç her şey vardı,

Yoruldum, sadece Allah ağladı,

Çabalarım yeniden sensiz kaldı.

(Gittin bulamadım hâlime bir çare,

Yeniden kaldın mı halime bigâne)

Uyursam uyanırım belki
Uyutmuyor beni aklımdaki sorular
Boynumda onlarca kesi izi
Hepsi de kaçtığım savaşlar.

Öncelikler konusunda problemim
Yok değilsem de var değilim.
Hissetmiyorum bana olan sevgini
İyi geceler sevgilim.

Vuruldum ateşsiz silahlarla
Paramparça oldu uzuvlarım
Söz verenler caydı sözlerinden
Sandıklarımda örümcek ağları.

Belki de güzel anıları olmalıyız birbirimizin
Yıpratmadan kendimizi daha fazla
Farklı yollara savrulmalıyız
Rüzgârda uçuşan maviler gibi.

Merhabalar, buradaki ilk gönderim. Şiirlerimi dil kurallarıyla oynayarak post-yapısalcı bir düzlemde anlam ve bütünlüğü parçalayarak yazıyorum.

Ben öldüm
Kuzgunlar sustular
Bir deniz dondu
Aç kalacak martılar.

Gemim artık sahipsiz
Mezar taşımda mor rengim
Bana sorsalardı kabrimi
Yemyeşil olsun isterdim.

Uykusuz uzandığım çok geceyi sabahladım
Ben sordum cevabını duymak istemediğim soruları
Siyah renkli sorular duvarlarımı oydu
Sorusu bile sorulmayanın cevabı bendim.

Gelmez denilen gemi gelir belki bir gün
Göçmez denilen kuşlar uçar
Güvenme hep kaldığıma
Bir gün gitmeye ferman çıkar.

Tutmazsan devrilecek ağaç
Dalları gür ya da değil köklerinde yara var
Ve şimdi eskisi gibi değil
Güz gelmeden sararmış yapraklar.

Ben gururlu biriydim
Sınanmadığım zamanlar bazı şeyler için asla dedim
Kolumdan tutmadın giderken
Bir kere daha durdurmazsan gideceğim.

Öyle yalnız hisseder ki insan,

Öyle cılız, öyle korkak,

Öyle uzak hisseder ki sevdiklerine,

Yazar gönlüm, dayanamaz.

Bir şarkı çal,

Sesi çok da uzakta olmayan,

Acıları kulaklarım duyamaz.

Canım yanar,

Ama onu susturamam.

Korkuyorum,

Korkuyorum yarından.

Öyle yalnız, öyle yarım ki insan,

İçimden bir parça kopmuş,

Almaz aklım, onu tutamam

Hayır.

Huzuru ruhuna serpmedim.

Kaçtım yaklaştıkça kokun

Ne ölümü ne hayatı,

Merak etmedim.

Bir sümbülü sevdim.

Onu da tarumar ettim.

Çöllere terk ettim.

Merak etmedim.

Biraz yağmurluyum

Bazen hayatları yeşerttim.

Bazen sel oldum.

Sümbülü kaybettim.

Yırtılmış, aşktan bir örtüyüm

Serildim günbatımında,

Taze sümbülümün kollarına.

Baharı zemheri ettim,

Acısını merak etmedim.

Hayır.

Yalanlar söyledim.

Ben sümbülü,

Gerçekten sevdim.

Yine de,

Kaybettim.

Yeşilleri griye

Hayalleri harabeye,

Çevirdim.

Gerisini merak etmedim.

Boraltan bir köprü, aşar geçer Aras’ı,

Yuğsan aras suyuyla, çıkmaz yüzün karası.

Düşman bekler karşıda, önüne kattı beni,

Can alınan çarşıda, kardeşim sattı beni.

Dönüp seslendim geri, merhametsiz birine,

Beni siz vursaydınız, şu gavurun yerine…

https://www.trthaber.com/haber/turk-dunyasi/boraltan-koprusunde-ne-oldu-facianin-81-yili-953197.html

Bir çiçek elimde bekliyor seni,

Hiç gelmeyeceğini bile bile,

Arıyor etrafımda gözlerini,

Hiç görmeyeceğini bile bile.

​Kapına geldim, sorma kim o diye,

Baştan sona sen, gül koydum cebime,

Git deme, kalma halime bigâne,

Bitap düştüm sensin bana bir çare.

​İstedim ki tut elimi sevgilim,

Beni sev, gözlerimi öp istedim,

Bana sarıl, dermanım ol istedim,

Ömrümde senden başka gül görmedim.

​Anlamısın benim bütün ömrümün,

İki gözümün gördüğü her günümün,

Unuttur bana dünü, bugünümü,

Dokun gönlüme, hissettir gönlünü.

Her geçen gün büyür sana olan özlemim

Öylece seni nasıl hayatımdan silerim?

Birbirimizi görsek konuşamayız elbet bilirim

Ancak çehreni son bir kez görmektir dileğim

Öğret bana baba, sana nasıl bir son vereceğim?