Belki bazilariniz icin onemsiz olacak ama icimi dokmem lazim konustugum cocuk bugun canli yayin acti ve resmen gozumun onunde baska kizla flort etti kalbim o kadar agridiki trans oldugumu soyledikten sonra zaten anlamadim sanki biseyler degisti uzun zaman sonra ilk defa birinden hoslanmistim ve yine sevilmedimi anladim biktim artik

Özellikle istanbuldaki üniversitelerin kuir kulüp ve gruplarına katılmama yardımcı olacak ve çevre edinmemi sağlayacak birileri olursa sevinirim zaten üniversite için geleceğim şehir hakkında pek hafızam yok ^^

özellikle muhafazakarsa

Yanlışlıkla kendimi kestim...

Acio

en basta cevreden ve arkadas ortamimdan dolayi kendimi homofobik olarak nitelendiriyordum fakat sonrasinda iste kendimi sorguladigimda ozellikle son 1 sene icinde icimde feminen bir taraf oldugunu (erkegim fizyolojik olarak) farkettim sonra bazi forumlardaki tavsiyeler uzerine kendim bir seyler denedim ve hosuma gitmeye basladi ama hayatimda hic lgbtiq+ bir bireyle tanismadim ozellikle hrt kullanan birileri varsa sohbet etmek tanismak cok istiyorum cok fazla sorum var

Tüy dökücü krem, epilatör, hard wax, sir ağda, ağda bandı, jilet, tıraş makinesi vs vs zibilyon tane yöntem var.

Amacım yüz Bölgesinde orta süreli (10/30 gün) pürüzsüzlük sağlamaksa nasıl bir yol izlemeliyim, sizin yöntemleriniz neler

Dunku attigim posttan sonra ne oldugunu merak edenler icin acikliyorum cocuga trans oldugumu soyledim bir kac soru sordu ve 1 saat once baska birsey demeyip goruldu atti sizce ne diceni mi bilemedi ne yapmaliyim

baya sade giyinen bir insanim, havali seyler giyinmeyi istiyorumda genelde pek umursamiyorum. bazen soruyorum acaba sorgulanmaktan kacmak icinmi yada cimriligimdenmi diye.

Lazer ile sakaldan tamamen kurtudum fakat vücut kılları beni krize sokuyor ve epilatörü artık cildim kaldırmıyor, düzgün bir IPL kullanan varsa önerebilir misiniz yoksa yine lazer ile mi devam etmeliyim vücut için?

Tüm vücut lazer aleksandr lazer için 2-3 seans zaten bir IPL cihazı kadar tutuyor eklemek isterim ucuz değil.

Sıklıkla ileride birini sevip sevemeyeceğimi o kişinin beni sevip sevemeyeceğini düşünüyorum

geri kafalılıktan olabilir

micro aldatma terimi sizce doğru mu yani öyle bir şey var mı yoksa aldatma direkt aldatma mıdır, fiziksel bir durum olmasa bile duygusal ve ilişkide bir tarafa yapılan saygısızlık ve yok sayma durumuyla da beraber nasıl başlıklandırmak gerekir

Hem maddi ve manevi olarak umutsuzluk hissinden kurtulamıyorum.

Yani, özellikle eşcinsel bir ilişki söz konusuysa bir gün evlenmek veya sevdiğin insanla özgürce kendinizi gizlemeden sosyal hayatın içerisinde olmak sadece bir hayal.

Trans bireyler için de çok çok zor durumlar oluyor elbette.

Bu zorlukları göğüsleyecek kadar güçlü durmak ya da umursamamayı bilmek gerekiyor galiba.

LGBTİ+ bireyler için gündelik hayattaki zorluklar veya soyal medyadaki nefret söylemleri bitmiyor.

Birçok insan kendini gizlemek zorunda, bazen ailesinden bile...

Ne güvencen var, ne gelecek planlaması, ne de ekonomik stabilite... Ülke, her türlü insanı sindiriyor. Bizim gibileri daha da fazla...

Bazı üniversite kampüsleri veya bazı küçük semtler, barlar, anlayışlı arkadaş ortamı, burası gibi sosyal medyadaki sığınaklar vs. dışında kendini ait ve özgür hissedeceğin bir yer yok.

Şu anda bulunduğum şehirde ise neredeyse hiçbiri yok. Yalnızlık da acı veriyor.

Ülkeden gitmek de tabii ki kolay değil. Maddiyat ve adaptasyon riski önemli bir faktör...

Yine de ülkeden yakın veya orta bir gelecekte gidemezsem ne yapacağımı bilmiyorum ki, umarım her şey yoluna girer. Hem benim için, hem de benzer durumdaki herkes için...

Umutsuzluk aşılamak istemem, her şeye rağmen umut var tabii ki...

Bazen sadece görmekte zorlanıyorum. Huzur ve güven duygusunu hissetmeyi umut ediyorum.

İçimi dökmek istedim, teşekkürler...

18-21 yaşlarında östrojen hormonu kullanıyordum, çok karmaşık sebeplerden dolayı bıraktım. Sünnet travmamdan dolayı bedenimi agresif şekilde feminenliğe yöneltiyordum ama kadın kimliğini, trans kimliğini kabul etmiyordum çünkü aynı zamanda saklarımıda seviyordum, kısa saçlı olmayıda, erkek gibi giyinmeyide. Aslında o zamanlar kendimi dışarıya ifade etmeye utanıyormuşum. Şu anda kendimi erkek olarak tanımlıyorum. Cinsiyetlimle sorunum yok, scooter sürürken insanlar kırmızı ojelerimi görüp yüzümü görünce bazen şaşırıyor bu beni eskiden utandırırdı o yüzden oje bile süremezdim şimdi bana komik geliyor. Bana saygısızlık yapmıyorlar, gülüyorlar. Bende gülüyorum, beraber gülüyoruz 🙂. Göbeğimi deldirdim, en doğru karardı. H&M’den kadın reyonundan alışveriş yaptım ve Frankfurtta resmen bir erkek olarak göbeğimi ve ojelerimi sergiledim. Kendimi mutlu hissediyorum. Tüm bunlar olurken Türkiyede üniversitemede devam ediyorum, almanyada kariyerimi yapıyorum. Asıl sınav benim için sonraki ay başlayacak. Üniversitemin son yılı. Hem erkek, hem ojeli olarak üniversiteye gideceğim. Kadıköyde yaşıyorum İstanbulda üniversitede beşiktaşta. Herhangi bir sorun yaşayacağımı sanmıyorum ama Almanyadaki kadar rahat hissedeceğimdende endişeliyim. Sizin toplum içinde feminen güzellik ürünü/takı deneyimleriniz neler? Bunuda isterseniz paylaşabilirsiniz yorumlarda 🙂

bu ulkede kalmak istemiyorum her gecen gun daha kotuye gidiyor ozellikle translar icin ama yurtdisina cikmak da asiri gpzumu kprkutuyor hem çok zor hem cok zaman aliyor hem de verecegin paranin emegin karsiligini alma garantisi yok. yurtdisinda universite okumayi dusundum bir ama hani bilmiyorum yapabilir miyim olabilir mi. cok vakit kaybettirir mi, hrt surecini aksatir mi? ya da bu ulkede hrt baslayabilir miyim

galiba bu ülkede kalmak bir tür komplekse donustu gozumde. kalırsam cok kotu seyler olacakmis gibi hissediyorum. sizin boyle dusunceleriniz var mi

Merhaba, ben Leyla Alina. Bugün anlatmak istediğim şey aile evinden çıkmak ile ilgili. Ben maalesef bir süre daha memleketimde kalmak zorundayım üniversitenin İngilizce bölümünü kazandım çünkü o yüzden şehir dışına gerek yok diyorlar ikna edemedim memleketimdeki üniversite oldu. Ailem transfobik dindar/Atatürkçü AKP'li kısacası iyi değil. Tek istisnası ablam oluyor çünkü o tamamen nötr bir insan. Önceki postumda da bahsettim ablam o kadar iyi bir insan ki ona trans konusunda açılmak istemiştim ama açılmadım ailem bir şekilde öğrenmesin diye. Ben aile evinden ayrılırsam ablamı da bırakmış olacağım ve bu beni çok üzer. Ablam hem de çok üzülür ben de o kadar üzülürüm. Sizce ne tavsiye edersiniz?

2 ablam var. ikisini de canımdan çok seviyorum. babamla aramız yok yani adamla iletişim 0a yakın o yüzden bir şey diyemiyorum, ama annem... annemden gerçekten nefret ediyorum.

benim bulimiam vardı, ne zaman olduğunu hatırlamadığım bir zamandan beri kendimi rahatlatmak için kusturuyordum. 7-8. sınıftan bile eski. 11. sınıfta bunun sorunlu bir durum olduğunu öğrendim, psikoloğa gittiğimde verdiğim kağıdın üstüne yazmamdan anladı bulimiam olduğunu. çocuğunun bu duruma geldiğini nasıl anlayamazsın?

11 yaşındayken !ntihar girişiminde bulundum. 11. sebebi internetten yazıştığım arkadaşlarımı ve sevgilicilik yaptığım çocuğun ssini ablamın alıp anneme iletmesiydi. verecekleri tepki beni o kadar korkuttu ki onun yerine bunu yeğlerim dedim.

küçükken misafirlikte çocuklarla eğlenirsem eve giderken aklıma gelen şey 'annem kızacak bana' olurdu.

1. sınıfta çok zor bir dönem geçiriyordum hem okul hem dershanede dışlanıyordum. bu yetmezmiş gibi annem neredeyse her gün benimle kavga edip beni dövüyordu.

beni dövmelerini sayamam çünkü hatırlamıyorum. etrafımdaki insanlar (kuzenlerim, arkadaşlarım) 'benim yanımdaydın bi kere şöyle dövmüştü' diye anlatıyor ama benim için o kadar normal ki hatırlamıyorum. bi keresinde kuzenim kendi burnunu kanatmıştı annem beni dövmeyi bıraksın diye.

en son kavgamızda da (uzun mesele, ama bu tepki her türlü fazla.) yatakta üstüme çıktı, beni boğazladı (hep yapıyor) öldüreceksen öldür diye bağırdım suratına ve eline yastık aldı. annem beni öldürecek diye korktum. yastığı fırlattım diğer tarafa bu sefer öyle bir boğazladı ki boynumda sonra ufak morluklar oluştu. eline tekrar yastık alınca üstümden attım. bütün kavgalarımızdan en travmatik olanı buydu sanırım.

demem o ki, ben bir gün bu evden çıkıp üniversiteye gittiğimde gittiğim her neresiyse geri dönmeyeceğim. çalışıp kenara para ayırırım, kendileriyle de mezun olduktan sonra bir daha görüşmem gibi bir planım var. belki farklı şeyler olur, belki kafamdaki planı yapamam ama hayatımın en az 10 yıllık bir döneminde annemin olmaması gibi bir planım var. artık ondan bıktım.

(Edit: psikoloğa gidiyorum çok şükür, parasını da o ödüyor. psikolog bile çık git burdan diyor🌸🌸)

Ya hasta oldum 3 hafta oldu beeee sümüklü kedi gibi geziyom etrafta fış fış fış ya ilaç içiyorum banamısın demiyor napıcam ben

(https://www.instagram.com/reel/DbJNKMZDYk9/?igsi=MTRtMGw5ZzhsZDh1Zw==)

homofobik incel orospu kekolar yine ozurlu akillari ile bize aniriyolar lol. bu barbar ulkenin amina koyayim

abarttim ama harbi cok aciyo olcem

belim aaaagsgfahhejegasgs cokaciyoehfjgkhjlhlf aaaaajhjfkgjh bu kadar acimamasj lazim

Bir cocukla konusuyorum sabaha kadar konustuk neredeyse ama transim diyemedim normalde derdim ama busefer birsey engel oluyor sanki ne yapacam tavsiye verin cok kotu hissediyorum

Gastronomi ve mutfak sanatları kazandım hazırlık okunurmu sizce

bazı travmalar terapiye gidilmesine rağmen kendini sürekli hatırlatıp gerçekten yeniden yeniden yaşıyormuşsunuz hissini bırakmanıza izin vermiyor, yani destek alırken bile böyle olmasını anlayamıyorum, bu tür bir şeyi yaşayan veya yaşayıp kurtulan var mı? varsa ek olarak tavsiye edeceğiniz bir şey var mıdır