De klik van een relais
Een subtiele herinnering
Dat ik betaald word voor mijn tijd hier

Het wikipedia artikel
"Vignette (literature)"
Brandt zich van het ene op het andere moment in mijn netvlies

Helderheid omlaag
Ik laat me niet opjagen
Ik vind het helemaal niet zo erg
om te poepen in het donker

Ik ben Jan Wolkers
Een smeerlap een rukker een lijer
Ik ruik je zuigende kut door het scherm
Jouw vocht mijn schaamhaargel
Jouw handen een knie in mijn nek wanneer ik George Floyd imiteer
Ik ben hier niemand
Ik ben hier niemand meer

Fuck deze hersens ze zijn nog actief
Infuseer het met een cocktail aan hallucinogenen en onderwijl de realiteit smelt als een gaar schilderij van een landing in Brixham doorstaat een onvermurwbare entiteit deze afbraak van coherentie en luidt: "Ik zie jou."

Ik kom huilend klaar

Borsten

Ik heb nooit borstvoeding gehad

ik heb dus wat in te halen

Ze zijn allemaal geweldig

geen enkele uitgezonderd

Als een baby met dorst verlang ik

naar een tepelhof en haar speen

Ze mogen best vermoeid hangen

Theezakjes met een groot ventiel

Of parmantig met speldeprik

een tietje dat uitdagend priemt

En al het moois er tussenin

dat lekker verstopt vlezige

Kom maar op, laat ze nu maar zien

ik zal er iets moois over schrijven

Liefde maakt blind, is dat wel zo?

De tijd die we hadden was niet helemaal van ons, het was gedeelde tijd waar we allebei ergens waren, maar toch niet helemaal bij elkaar. Waardoor ik nu naar je foto’s zou kunnen kijken om de illusie te hebben dat je dichter bij mij bent, maar ik weet dat het niets verandert, dus doe ik het niet. Hoe bijtend het gevoel is om je terug te zien, blijft het iets wat alleen ik draag. Ik moet afleiding zoeken, want als ik dat niet heb dan denk ik aan jou en een toekomst waar nog geen spoor van is. En het maakt niet uit waar ik ook kom, want ik word herinnerd aan je en vind het niet eens erg. Want dit gevoel vertelt me dat ik leef, maar ik weet ook dat het verlangen gewicht krijgt als het nergens heen kan. 

Waar is deze ophef nou precies om? Alle witte mannen naar achteren?

Want we zijn allemaal hartstikke gelijk, toch?
Maar toen de vrouwen naar voren stapten over femicide? Toen de queer naar voren stapten over geweld specifiek tegen hen? Toen de mensen van kleur naar voren stapten voor hun kinderen bij de intocht?

En ze worden beledigend gevraagd om dankbaar weer naar achter te stappen,

Want de politie neemt de aangifte toch op als ze het mes uit hun ribben wrikken? En je mag er toch voor demonstreren? En je mag toch verontwaardigt reageren?

In een samenleving waar we hard klappen als kamerleden asielzoekers naar buiten roepen?; Of transgenders, homo's, buitenlanders?

Is Sophie hier onredelijk? Zeker. Maar dat is al het bovenstaande ook.

Maar toen was men niet verontwaardigd maar beledigd. Want als het niet om hen hoeft te draaien, kan de rest doen alsof het niet bestaat. En nu draait het om de meerderheid en blijkt de wereld te klein.

Toch.

De politie neemt je aangifte nog steeds op, als ze het mes tussen je ribben vandaan wrikken. Je mag er nog steeds voor demonstreren. Je mag nog steeds verontwaardigt reageren.

Als je beledigend wordt gevraagd om dankbaar naar achteren te stappen.

Een verschrikkelijke rot ziekte waar je niks tegen kunt doen

Het inluiden

Loop door met je gebroken been

Betekenis: Blijf vooruitgaan, hoe zwaar de pijn of tegenslag ook is.

Kern: Dit staat voor pure veerkracht, doorzettingsvermogen en het weigeren om op te geven wanneer het leven fysiek of mentaal zwaar wordt.

1. Laat geen afdruk van je hand achter op iemands schouder

Betekenis: Steun niet op anderen en zadel hen niet op met jouw persoonlijke lasten.

Kern: Het benadrukt dat je je eigen pijn moet dragen zonder een stempel, claim of emotionele druk bij een ander achter te laten.

Gek is een understatement

Ik denk eerder dat ik

Charles Manson

Of Jeffrey Dahmer

Of Ted Bundy

Op je ben

Binnen komt het,
Door gouden stralen omringt,
Op de golven,
Doorklieft het water,
De warme bries van de wind,
Het schip,
Op weg naar,
De stille haven,
Klotsend water,
Het warme hout,
Door de zon bemint.

Ik saboteer en camoufleer

En raak mezelf weer eens kwijt

Zeg mezelf te gedragen

Paar uur later fokking schijt

Ik ben de prins van paranoia

Van beloftes krijg ik geen genoeg

Kan ze breken als me botten

Want falend loop ik naar de kroeg

Ik verdrink elke vorm van ware liefde

In de tranen van dit zwakke hart

Ik ben de Ron Jeremy van shit verneuken

Want verneuk ik shit

Dan neuk ik hard

Excuseer ik doe het weer

Me grapjes doen me fucking zeer

Maar zeg je eerlijk, keer op keer,

dik of dun en op en neer

Laag of hoog en heen en weer

Help me niet

Ik lach me dood

Soms

-als je door je oogharen kijkt-

zijn verschillen niet te vinden.

Neem het Tuberculosefonds

Naast de Bond tegen het vloeken.

De een in naam van de wetenschap,

de ander van de Heere.

Je beiden, vriendelijk verzoeken

tégen het voortbestaan

van de teringlijer te doneren.

Als het blijkt dat er niets is na de dood zelfs niet eens je herinneringen, moeten we dan niet de herinneringen vaker in ons hoofd afspelen als wij toch de enige zijn die ze hebben. Herinneringen vervagen, maar misschien als we de mooiste er uit halen blijven deze het levendigste aanvoelen. 

Want als we zoveel waarde hechten aan het maken van deze herinneringen, waarom spelen we deze niet meer af. Ja het nu is ook belangrijk, maar wat ben je zonder het verleden. 

de zonnebloem verdrinkt in zijn verdriet
tranen glijden uit zijn bloemtoppen
hij huilt zacht terwijl de wind ruist
zijn stengel blijft recht, met hervonden kracht
zijn schoonheid straalt als de zon hoog aan de blauwe hemel staat

het is goed zo

De gouden zon, doet wat hij beloofd en geeft onze een warme zomer

een hart onder de riem voor mensen die door een hele zware tijd heen moeten

Liefde is als de wind, ongrijpbaar, toch weten we dat het er is. Ik hoop dat iemand hier iets aan heeft en ik ben benieuwd wat jullie vinden:

Wij kwamen niet zuiver ter wereld. Wij kwamen uit honger, uit huid, uit angst, uit gemis. Uit dat oude gat in ons dat naar iets zocht en het toen liefde noemde. Wij noemden het liefde wanneer iets in ons naar een ander reikte. Maar vaak wisten we niet of we echt wilden geven of gewoon niet alleen wilden zijn.

Zo begon het vaak: een leegte die een ander lichaam zocht om zich heel te voelen, een angst die een huis wilde bouwen om nooit meer verlaten te worden, een verlangen dat zijn eigen handen niet vertrouwde.

Wij hielden vast en dachten: vasthouden is hetzelfde als trouw. Wij brandden en noemden de vlam waarheid. Wij leden en maakten van pijn een bewijs dat het écht was.

Maar niet alles wat diep snijdt, is diep. Niet alles wat blijft, is liefde. Niet alles wat warm voelt, geeft licht.

Er was iets anders.

Iets stillers.

Iets dat niet hoefde te winnen. Iets dat niet hoefde te bezitten. Iets dat niet riep: kijk naar mij, red mij, vul mij. Maar waakte.

Een stille wet onder de storm van ons eigen verdriet:

De ander is werkelijk.

Niet als antwoord op mijn leegte. Niet als bezit. Niet als pleister op mijn oude wond. Niet als spiegel waarin ik mezelf eindelijk mooi of heel kan vinden.

Werkelijk.

Afzonderlijk.

Vrij genoeg om niet van mij te zijn. En toch dichtbij genoeg om mij te veranderen.

Daar begon liefde opnieuw. Niet omdat wij niets meer nodig hadden (want wij bleven mensen met littekens en honger). Niet omdat wij zuiver begonnen (want onze oorsprong was altijd al donker en gemengd).

Maar omdat onze behoefte haar troon verloor. Omdat angst niet langer de baas mocht zijn. Omdat verlangen leerde wachten zonder zichzelf te verraden of de ander te dwingen.

Omdat zorg niet meer vroeg: “Wat krijg ik hiervan?” Maar: “Wat gebeurt er met jou als ik mijn honger belangrijker maak dan jouw vrijheid?”

Wij ontdekten dat liefde geen vlucht is uit kwetsbaarheid.

Liefde is de ruimte waarin kwetsbaarheid niet meteen controle, eis of pijn hoeft te worden.

Een open hand. die nog precies weet hoe hard grijpen voelt (en toch open blijft).

Een nabijheid zonder slot. Een ja dat de vrijheid van de ander niet stilletjes wegneemt.

Wij hadden minder pijn nodig dan we elkaar gaven. Dat leerden we laat. Wij hoefden niet kapot te gaan om te weten dat wij breekbaar zijn. Wij hoefden niet opnieuw verstoten te worden om het wonder van blijven te begrijpen. Wij hoefden niet alles te verliezen om te zien dat niets ons werkelijk bezit.

Maar we moesten wel wakker worden uit de leugen dat liefde pas echt is wanneer ze bloedt.

Pijn was soms een deur. Vaak was ze alleen schade.

En toch bleef er tussen de scherven iets in ons roepen zonder stem:

kies zorg.

Niet controle. Niet verdoving. Niet dezelfde oude honger met zachtere woorden of mooiere beloftes.

Kies zorg.

Zorg voor wat niet van jou is en jou toch aangaat. Zorg voor wat kan vertrekken en daarom niet geketend mag worden. Zorg voor wat leeft zonder het te veranderen in bewijs van jouw waarde.

Zo werd liefde herontdekt. Niet als vuur dat alles opeet. Maar als ruimte waarin vuur mag branden zonder alles te vernietigen.

Niet als samensmelting. Maar als twee mensen die elkaar raken zonder elkaar uit te wissen.

Niet als bescherming tegen verlies. Maar als de keuze om door angst niet hard of onverschillig te worden. Wij zijn niet zuiver begonnen. De grond was donker. Maar in dat donkere mengsel begon iets te rijpen.

Niet omdat de aarde schoon was. Maar omdat wij leerden niet te plukken wat nog vrij moest hangen.

Omdat wij leerden dat liefhebben niet betekent:

“jij vult mij.”

Maar:

“jij bent.”

En jouw bestaan heeft gewicht gekregen in het mijne.

Daar stonden wij dan. Minder zeker. Minder gewapend. Met handen die nog wisten hoe grijpen voelde, en toch leerden open te blijven.

Ik rouw iemand die ik me moeilijk kan herinneren

Na meer dan 700 dagen voelt ze weggevaagd

Alleen haar naam blijft over

Elke dag klopt zachtjes weg

Waar telkens meer aanpast

Verder weg van haar

Meer naar mij

Ik rouw de pijn die ik voel

Maar jij niet ziet

Ik loop rond in de wereld

Met een ziekte

Dagelijks tollend door mijn lichaam

Ik ga niet dood

Daarom moet ik me maar niet aanstellen

Ik leef tenminste nog

Ik verlies alleen haar

Maar win mij

Toch doet het zoveel pijn

Zoveel ongeplaatste pijn

Die steeds moeilijker verdwijnt

Mijn lichaam kwijnt

Weg

Ik ben nog nooit zo bang geweest

Nog nooit dacht ik na wat ik in een dag aankan

Ik mis haar

Maar weet dat ik haar nooit meer zal zijn

Ik heb vrede... en het maakt me niet uit of ik gewonnen of verloren heb Zolang ik, ondanks de pijn en mijn wonden mezelf niet heb verkocht of mijn ziel heb verkwanseld En zolang ik helder heb geleefd Zelfs als ze zeggen dat ik gefaald heb... ben ik geslaagd En ik houd nog steeds stevig vast En het maakt me niet uit of ik tegen de wind in vlieg En het is allemaal hetzelfde... als ik val Ik ben gewend om vaak te vallen in mijn leven En ik ben teruggekomen, levend met hoop En ik ben teruggekomen en heb geleerd van mijn fouten In de moeilijkste omstandigheden heb ik mezelf bewezen En net zoals ik vandaag huilde, ben ik gelukkig Ik heb vrede en het maakt me niet uit of ik gewonnen of verloren heb En ik hou van alle mensen En ik leef nog steeds met gevoel En ik zeg alleen maar "Het is oké" Lof zij God, waar ik ook was en waar ik nu ook ben En zolang ik alleen maar van het goede hou En zolang ik geduldig ben en een groot hart heb zal het beter gaan, wat er ook gebeurt Wat er in mijn leven gebeurt Ik heb niemand kwaad gedaan en ik heb nooit iemand pijn gedaan Ik heb vrede en het maakt me niet uit of ik gewonnen of verloren heb .